Veröffentlicht in Plattdeutsch

De Wind.

beach-768587_960_720

.

 

De Wind.

Over de Kolken weiht suutje de Wind
de Grens hett för hüm keen Bedüden
he schmüstergrient as een lüütji Kind
man hört sien Lachen van wieden

de Blöömen nikkoppen wenn he hör eit
de Bulgen saacht över d’ Gröönland strieken
de Schoapen rüscheln sinnich dör d’ Reid
langs de hoogen Dieken

van d’ Eiland blenkert de Füürtoorn in d’ Lücht
de Sünn verkrupt sükk achter de Hääven
an d’ Siel de Minschen tohoop man sücht
hier hett man noch wat van sien Lääven

© ee

Advertisements
Veröffentlicht in Plattdeutsch

De knustige Toorn !!!

brixham-1400190_640

 

.

 

De knustige Toorn !!!

De knustige Torn achter de Hoageldoornbuchten,

dor up de Grund van de Leechte,
tein Trää ovkant van de groode Schossee.
Dör de Finster blenkern de Luchten,
see droagen hör Lüchten wiet over de See.

Dor buten up dat ruuge Woater
steit Hinnerk stoafast achter d’ Rüür.
Dat word moal wäär een Settji loater,
bit he in Huus sitt – in d’ Sörch bi d’ Füür.

De Bulgen goahn hoch över dat Deck,
de Stiem steit stief van vörn,
dat Biboot danzt as maal achter d’ Heck –
wat schall dat noch geböörn?

Sien Froo sitt in Huus mit trillern in d’ Haart –
tein Stünn’n is dat all över de Tied
un jümmers is de Hääven noch schwaart.
Hör Hoapen licht mit Vertwiefeln in Striet.

Doch so up Schlach is dat still as in d’ Kaark –
de Störm hett sükk achter de Dünen verkroapen.
Keen Galpen in d’ Hörn – keen Oantengekwaak
un nümms is in dat Unwäär versoapen.

So geit dat denn mörgen wär rut up de See,
to joagen up Stint un Makrel’ –
van de Oostereems Kant bit noa d’ Minsener Ee
spöört man de Fischkerslüüds Seel.

© ee

.

 

brixham-harbour-1406907_1280

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Dat lüütji Dörp.

15177_600

 

Dat lüütji Dörp.

 

Dat lüütji Dörp dor an d’ Diek
dat tellt noch keen twintich Hüüs
hier is nümms grood un ok keeneen riek
un in de meesten hör Koamers un Schappen
dor schmachten sogoar de Müüs
Bookweetengöärt un Karnemelksbree
dorvan mooten de Minschen elker Dach lääven
statt Schoo anne Footen droagen see Klumpen
elektrisch hett man hör ok noch nich gääven
un Woater kummt nich ut de Leitung
dat mooten see ut de Pütt pumpen
de Pütt dor vöör dat ole Wertshuus
dat Weertshuus mit de spoakerken Schieven
in dat keen Mannsbild mehr vöör d’ Tresen sitt
in dat de Spinnkers sükk de Tied verdrieven
un blods noch de Störm de Dören upritt
in dat lüütji Dörp dor an d’ Diek
dor lääven noch söbentein oal Minschen
un twalf Wittfruun alleen
mit achtein halfjöährich Kinners
de sükk to Winachten all ganniks mehr wünschen
as villicht moal een Poar Strümp anne Been
© ee

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Een ruugen Hund …

howler-853235_960_720

.

 

Een ruugen Hund …

 

Soveel Minschen dat in de Welt givt, soveel verscheedens sünd dat ok woll. Oaber as dat so is – van de een kanns doagenlang vertelln, un de anner krist in de groote Faarvpott gannich to sehn.

So een ‚kanns wat van vertelln’ is een poar Joahr mit us dör de Tied lopen. He beteeken sükk sülvst jümmer as Indioaner. De Störk har hum in Wanne Eikkel ut een Woaterpool trukken. He wee een ächten Köälenpottjung. Van buten wee he knustich as een Eekenboom un bruun as een Törfsood. Dööpt worden wee he mit Emscher-Woater. Dat is son lüütji lopend Woater dwarß dör d’ Köälenpott. Dat Woater rook, as wenn Avteeker Pillndreier in siene Mengselpotten togaang wee. Wenn dor een normoal Minschke sien Beenen inhull, denn ween dat noa fief Minüten blods noch Knoaken. Kiek – un in dat Woater gungen de Jungs boaden.

Well dor denn mit dör wee, de kunn in d’ Lääven niks mehr taargen.

Wi läävden ok son bäten as ‚Zigeuners’ up us Tuuren dör de Welt – un dat gefull ‚Texas Bill’ as wi hüm nöömden.

Een büld Ruuchwaark un een spierke Vergnöögen wee dat stilkens.

Us Morsen de kunnen nargends Wuddeln schloahn, wiel wi joa up keen Stää laang genooch seeten. Dat trukk us van een Boostää noa d’ Anner. Wi reisten van dor wor de Minschen flinker schnakken as een Gewehr scheeten deit, bit dorhen wor man an d’ heele Dach blods dree Wöär sächt. De dree Wöär Gägenden leegen us bäter – wat Oostfreesen wiers verstoahn köänt.

In disse Joahren hett Texas Bill us so mennich Spillwaark wiest, van dat een normoal Minschke ni wat to weeten kricht.

He kunn ton Bispill mit een Kluten in hunnerd Meter een Duuv van d’ Dakk scheeten. Disse siene ‚Fertichkeit’ hett us in dat rheinsche Köln moal aal Mann in d’ Büx strullern loaten.

Een Kolleechenbedrief de mit us reiste, keem ut dat saarlandsche Sankt Ingbert. De Handwaarkers harn in hör Tohuuskuntrei ok keen goodet Utkoamen, un trukken mit us van hier noa dor. De Familin in Huus de schulln joa nich schmachten. Dat geev tüschen us blods een gewaltigen Ünnerscheed – us gefull dat Rümstrieken un wi harn nümms boaben us. De Kolleechen ut dat Saarlandsche dreev de Nod, un see harn een klöötenbietrigen gnadderigen Keerl as Boas. Wenn he aal poar Doach up de Boostää updüüken de, denn meen he dries to us, wi schulln de Musik ovdrein. De Boostää wee keen Konzertsoal. Sien Lüü ween ton knoien dor, un nich ton Vergnöögen un üm Musik to hörn.

Häst allmoal een Oostfrees beläävt, de sükk de Teepott wächnäämen lett? Dormit kanns dat verglieken. So een Geböören mussen wi hüm joa utdrieven. Dat hett ok nich laang up sükk luuren loaten. Villicht hett de leev Gott dor son Tikk mit an dreit. Well weet dat all so genau. Stuuv tägen us Boostää stunn näämich een katholschen Klosterschool.

Dat wee Moandachsmörgens sass noa d’ Frööstükk. De Deerns up d’ Günntsied harn jüüst groode Paus, dor jocht de Seehund mit sien Krüdelkoar up d’ Waarft. Seehund hevvt wi hum nöömt, wiel he mit sien Boart utseech as een Woaterhund. De Koar kummt stuuv vöör d’ Dönnerbalk ton stoahn, un de Keerl flücht man so in d’ Schiethuus. He har dat anschiens düchdich drokk. De Dönnerbalk wee noch so een sanitären Inrichtung as dat vöör een halv Joahrhunnerd so goaelk wee. Över een Lokk in d’ Grund stunn een Kist mit een Dör.

Up disse Boostää wee dat een Kist ut de Iisentied – de wee näämich ut krüselt Blikk.

Wi harn us noch gannich recht van us Sönndachsbrand verhoalt, un stunn’n mit Stükk ov wat Keerls in de tweede Etoasch an Fenster to schmööken, üm een bietji mit de Deerns ut de Klosterschool to jachtern.

Blitz up Schlach wuur de Seehund ‚Texas Bill’ siene Beute. Us Indioaner laang sükk een Tichelsteen her – tell sinnich bit füfftein – un denn galler he mit de Spröäk: „Nu hett he sien Büx ünnern“ de Tichelsteen up dat blikkern Schiethuusdakk. Een Kanonenschlach wee nix dortägen. Wi kunn’n dat dönnern noch hörn, dor flooch all de Schiethuusdör oapen, un us Seehund stoof mit de Büx up d’ Hakken un noakend Mors noa buten. Dat is denn sowat as de letzde Vöörhang in d’ Theoater wäst – de Seehund hevvt wi ni mehr to Gesicht kräägen.

© ee

.

seal-205784_960_720

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Dat Kalennerbladd 11. September 2001 . ..

diary-684750_960_720

 

.

 

 

Dat Kalennerbladd 11. September 2001 . . .

Cloas sitt an sien Schrievdisch – een büld Zeitungs un Bööker sünd up de Dischploat verdeelt. De witte Stükken wesseln van een Hand in de anner – sien Oogen wischen ungedüürich över de Bookstoaven un de Billers hen – see finn’n niks, wor see sük an fastholln köänt. Dor mutt dat doch wat gäven – schütt hüm dat dör de Kopp. Is doch woll keen Dach in d’ Welt, an de dat niks to bedenken givt.
„Mien Jung – dat Oabenbrod is kloar!“ röpt Moder ut de Köäken.
„Ikk koam glieks“ – antert he, oahn dat he dor achter kummt.
Sien Denken söcht ünner de heel Schrieveree aal dat wor man de elbente September mit behangen kann. He brukt vöör sien Roadiosendung mörgen noch Begävenheiten üm dat Kalennerblatt to beschnakken.
He hett sükk rein verfäärt – Moder steit vöör d’ Schrievdisch: „Nu koam oaber eers her to äten. Kanns doch noas wiidermoaken – Voader is ok all binn’n. De Broadkartuffels word’n anners koalt.“
Recht hett see. Dat wee doch nu wüggelk to schoa. Vöör de anner Tüünkroam hett he joa noch de heele Nacht Tied.
„Na Jung – kanns de Knütt nich tweikriegn“ meent Voader, as Cloas sükk an d’ Disch sett. „Wat givt dat denn so wichtichs?“ kummt dor denn noch achteran.
„Dat is dat joa man jüüst – ikk kann nich so recht wat finn’n, wat de Lüü van d’ Stohl haut. Dissen oarigen elmten September will nich so recht wat hergääven.“ Sien Hannen wöölen beid in d’ Hoar, as wenn see dor wat finn’n kunnen.
„Nägenteinhunnerdsässuntachentich sünd an disse Dach in Pol’n aal politisch Gefang’n freeloaten woorn“ sächt Moder so ganz näbenbi.
Cloas un Voader drei’n beid to glieks de Nakk – un kieken Moder an.
„Woneem weets DU DAT denn?“ kummt dat as een ut de twee Halsgatt’n. De beid Mannslüü kieken Moder as so’n Weltwunner an.
„Joa, meent ji denn wüggelk, ikk kann blossich Bohn’nszopp koaken – un mien Kopp hebb ikk blods, wiel de Hoarschniedersch ok lääven moot?“
Man hört, wo de beiden Kerls hör Bekk tofaalt.
„Jana – de mit mi de School rein moakt – de hett mi dat vertellt. Hör Söähn is domoals freekoamen. De Voader is jüüst vöördem noch dodschoaten wurn – in Danzich. Up de Leninwerft. He wee denn Waleksa sien Patzmann.“
Waau – denkt Cloas, so käen ikk Moder joa gannich – un luut sächt he: „Du häst di doch anners nich för Poli“ – wiider kummt he nich.
So’n bäten spütz faalt Moder hüm in d’ Word:
„Nich för Politik interesseert meenst du woll? Ji beid harn mi joa moal froagen kunt – oaber nää, Politik – dat is joa Mannslüüsoak!“
„Höhö…“ man sücht Voader sien Roatlosichkeit an.
„Brukst gannich höhö to särgen“ grient Moder över de linker Kopphälft -„ikk hebb mien Krüzen bi d’ Woahl’n jümmers dor moakt, wor IKK meen dat see hengehörden. Un nich dor, wor ikk see noa DIEN Meen’n moaken schullt har! So – nu weets du DAT ok glieks.“
Moder is furss ‘n Stükk grötter wurn.
„Nu ät ji man wiider – anners word dat aal koalt.“
Moder is ganz Moder bläven – so, as wenn see sükk gannich bemööt is, dat see de Familinweltörnung in fief Minüten up d’ Kopp stäelt hett.
Voader sächt niks. He geit in siene Broadkartuffels tokeer, as wenn dat up de Welt niks anners geev.
Dat moot he woll eers moal doahlschluken. Noa sien Gesicht kunn man meen’n, he is so’n bietji stollt up sien lütt Froo.
Een lütten Sett hört man niks as Goabelklütern.
Voader hett sogoar vergäten, de Kiekkassen antostelln üm in de Noarichten rintolustern.
„Eenunzäßtich hett an disse Dach BORCHWARD in Bräm’n doch pleite moakt – wenn ikk mi recht besinn…“ Kann dat wääsen, dat Voader Tärräng torüchgewinn’n will – indem he disse Satz in d’ Lücht stäelt?
Mattichkeit haangt över de Köäkendisch – so as wenn de Worden eers moal Reakschon entwikkeln moten.
„Ach – weets du noch, Voader? Säßunfüfftich – an’n elmten September…“ As Moder dat sächt, moakt see een Gesicht as Puus up Sönndach. „Hannower – Filmpalast – de eerste Upföhrung van HOCHTIED up IMMENHOFF – mit Heidi Brühl un Paul Klinger…“ see sücht ut, as har see dor sülvst mitspeelt.
Voader näämt sien Fuuk ov: „Wat hett DAT denn mit Politik to doon?“
„Mit Politik niks – oaber mit Leevde, du Döäspaddel. Dor ween wi näämich dat eerste moal tosoam’n in d’ Kino!“
Moder is rein ‘n bäten franterich – so kummt Cloas dat tominnst vöör – oaber dor moot he sien Voader in still’n bistoahn – mit disse weibliche Logik – dor kummt he ok nich torech.
Voader kraabt sükk de Kopp: „Wenn ikk mi dat so besinn’n do – Moder – du häst recht. Oaber eerlich – van de Film hevv ikk domoals nich veel mitkräägen.“
As he dat up siene plietsche Oart sächt, kikt Moder tomoal heel anners ut: „Dat spöär ikk vandoach noch.“
Wiider sächt see niks.
Cloas meent, dat he nödich een Drei kriegen mutt – un steit up.
„Denn will ikk man wär in mien Bööker rin krupen – een Deel hevv ikk joa to weeten kräägen.“
He lett sien Öllern alleen – villicht kummt de beiden vanoabend joa noch een bäten mehr Besinnen an Güstern tomööt.
Noch ähm twee Trää in d’ Tuun – ‘n bäten Woater ovschloahn – un denn vertrekkt he sükk in sien Aarbeidsstuuv. An d’ Schrievdisch hett ok noch nümms wiidermoakt – na joa – well schull dat ok.
Dat verdekkselte Kalennerblatt vöör de elmte September.
Fidi Schiller sien Jungfroo van Orleangs faalt hüm in – dat de Tragödii an’n elmten September vöör tweehunnerd Joahr dat eerste Moal in Leipzich upföährt worden is – dat will mörgen ok nümms weeten.
Schiet ok – he lächt sien Manuskript vöör de Sendung eers moal bi de Sied. Villicht schütt hüm vernacht joa noch wat in.
Een poar Stünn’ns loater – mennich Geschichten un Gedichten hett Cloas in de Tied upaarbeit – moot he ähm ‘n lütten Paus moaken.
Dat Manuskript mit dat halfkloare Kalennerblatt kiest hüm an. Tööv man – du kummst ok noch dran – sächt he so to dat Stükkji Papeer.
Eers moal een Zirett schmöken – un ‘n poar Minüten de Flimmerkist anmoaken. Kieken wat in de Welt in de letzt Stünns so los wääsen is.
He tikkert mit de Tellewischen Knööpkommod aal wat hen un her – aahh – enn dree, dat darte Programm för Noorddütschland – dat lett he lopen – dat kummt hüm to pass.
He pliest man blossich mit een Ooch un een half Ohr dorhen. De anner Deel van sien Kopp word so’n bäten van Drüselichkeit befall’n – de Dach wee joa ok lang genuch.
Doch tomoal is he woak as’n Hoabenlucht – CIA – Geheimakten geöffnet – Dokumentarfilm – Chile – General Schreiber – Allende – Putsch!
Een heelen Riech Kersen is tomoal in sien Kopp to lüchten.
De Schloapichkeit is wäch – dat is sien Kalennerblatt!!!!!!
Nägenteinhunnerdeenunsömzich – Putsch in Chile – elmten September.
De US amerikoansche Geheemdeenst hett siene Archive öpentlich moakt.
Wat he in de näächste Minüten to weeten kricht, dat sörcht dorför, dat he de tokoam’n Stünn’ns Moachpien hett.
För dat üm de Eck bringen van Generoal Schriiver – wat de Üpperste van d’ Chilenisch Militär wee – un de Ermordung van Salvador Allende – wat de freegewäälde Präsident van de Chilenen wäst is – sünd de Amerikoaners verantwordlich.
Nä – nich de Iisverkööper in Floridoa un ok nich de Veetüchter in Texas, nich de schwaarte Schooputzer in Manhatten un nich de Fährmann an d’ Mississipi – nä, de domoalich Präsident Richard Nixon un sienen engsten Vertroden Henri Kissinger.
De beid’n harn sük dat utdoacht, wiel see meenden, een Volk dat sük freewillich een Kommunisten as Präsidenten utkikt, kann nich ganz dääch weesen.
Bevöör disse Krankheit noch mehr Lüü in Südamerikoa anstäken kunn, mussen de Minschen – de van disse Süük befall’n ween – flink bi d’ Sied brocht wurn.
Dat heele Waark antoschuven, wee denn goden minschenfrünndlichen Henri Kissinger füfftichdusend Dollars in boar un een Lävensversäkerung över tweehunnerdfüfftichdusend Dollars wert.
Soveel hett de Kerl krägen, de Generoal Schriiver in Santiago schmörgens vöör sien Huus dodschoaten hett.
Üm Salvador Allende bruksen see sükk denn nich mehr sörgen. Dat DE an de Kant keem, dorföör hett de tweete Generoal in d’ Chilenisch Militär sülvst sörcht.
De modernste Gerädschupp har Henri Kissinger hüm tokoamen loaten.
In grote Conteeners – as Diplomoatengereedschupp utgäven.
Een Üppersten – vöör dartich Joahr in de US – Verträdung in Santiago Militärattaschee un Kissingers laang Aarm – hett nu, dartich Joahr loater – nipp un nau künnich moakt, dat de Mächtigen ok in Amerikoa niks dorto läärt hevvt.
Up de Froach, woneem hüm dat woll leed deit üm de hunnerddusende Minschen, de dor in Chile foltert wurd’n un üm de Ekk broacht wordn sünd, anter he mit een Schmüstergrien’n üm siene ole Oogen: Dat wee blossich een Reinmoaken – un de Chilenen hör eegen Schküld wee dat wiers – wat keeken see sükk ok een Kommunisten as Präsidenten ut.
Henri Kissinger hevvt see denn ok noch versöächt to befroagen – oaber de hett sükk ümdreit – un niks sächt.
Villicht wull he ok blods nich nochmoal leegen – so as vöör de amerikoansche Kongress, as he bi sien Utsoach, dat he dor niks mit to kriegen har, de Aarm to sien Herrgott uptillt hett – un mit de sülvige Hand veeruntwintich Stünn’ns loater de Befääl to de Ermordung van Generoal Schriiver to ünnerteeken. Doran kann man sehn, wat een Word van reputierliche Politikers foaken wert is.
De Filmbericht is all’n Stünn’n Geschichte, as Cloas sükk liek hensett un sien Rüäch stöähnt. Dat, wat he dor hört un sehn hett, dat is to Papier.
Nu licht dat verflikste Kalennerblatt tomoal tofrää vöör hüm – kiest hüm ok gannich mehr so van ünnern herup an.
Harrijeeses – de Klokk is glieks fief. He lett d’ up sien Schrievdisch man aal so lirgen un krupt in d’ Nüst – ‘n lütten Mütz vull Schloap bruukt he denn doch noch – vanwägen de kloare Kopp mörgens.
„Cloas – du muttst upstoahn….. häst doch üm nägen een Termin …. is glieks half aacht.“
Moder hett hüm ‘n lekker Köpke Tee brocht, un lukkt de Stoffhangers bi d’ Sied, üm de Lächte in nde Koamer rintoloaten.
So richtich will dat noch gannich dör de Oohrn in sien Kopp krupen – he wee doch jüüst eers inschloapen.
„Drink man eers een Klukk Tee, dat du to Verstand kummst – un wenn du sowiet büst, hevv ikk ok Frööstükk kloar“.
Dorbi kikt see so blied ut, as wenn see noch mit Voader in Hannower in d’ Filmpalast sitt.
„Bi di wee oaber noch laang Lucht an. Häst du dien Kalennerblatt denn kloarkräg’n? Anners – ikk hevv vörmörgens all wat in d’ Blatt för di funn’n.“
Hör Schnakkeree suust man aal so an Cloas sien Oohrn vöörbi – he mutt sien Denken eers mit koalt Woater wäär up’n fasten Grund stell’n.
„Vöör fiefuntwintich Joahrn an’n elmten September hevvt jugosloawisch Nationoalisten een amerikoansch Fleeger in hör Gewalt brocht. De wull blossich van Nevjork noa Chikago …. stell di vöör, du wullt ähm gau van Hambörch noa Frankfurt – un ünnerwäängs sächt tomoal een Verrükkten dat is nu mien Fleeger – un ji sünd aal mien Geiseln …“
Bi de letzt Worden dreit see sükk van d’ Fenster wäch – „…du hörst mi joa gannich to…“ Man kann de Enttäuschung doröver, dat he noch nich an d’ Computer sitt un de Neeichkeiten rintikkert, in hör Gesicht sehn.
„Moder – do mi een Gefall’n – loat mi noch ‘n poar Minüten Ruh…“ sächt Cloas mit loahme Stiäm.
„Ikk wull di doch blods …“ mehr kricht see nich ruut.
„Is all good Modeke – ikk weet dat woll. Oaber ikk hevv vernacht noch soveel up mien Kalennerblatt krägen – ikk moot dat eers moal szakken loaten.“ As he dat sächt, is he man so ut d’ Bäed sprung’n – nähmt sien Moder in d’ Aarm un drükkt hör ‘n Sööten över d’ Ooch. He weet – see meent dat blods good – un mit de Ruh is dat liekers to Ennen.
„Na, denn will ikk man….“ saacht trekkt see achter sükk de Koamerdör in d’ Schlött. Cloas hett spöärt, dat see sükk dor keen Riemsel up moaken kann – see kann joa nich weeten, dat hüm dat Kalennerblatt as Stiekelwier in d’ Pans sitt.
Een Vierdelstünn’n loater sitt he in d’ Köäken. Een week koakt Ei, Moders eegen Marmeload un ‘n dikken Reem söten Wittstuut – kann dat wat moiers gäven?
De Wittstuut is noch waarm. Güstern to d’ Oabenbrodstied wee dat noch Määl. Dat heele Huus rükt noch noa Bakkoabend.
„Mi wee güstern Oabend so tomood – ikk muß mien beid Mannslüü eenfach noch wat Goods doon“ dorbi schufft see hüm noch een dikk Stükk Stuut röver – „ät man noch.“
Güstern mörgen har he dat noch dor achterneit – üm sien Moder to bewiesen, wo good hüm hör Leevde deit – vörmörgens kann he dat nich – de Biller van vernacht näämt eenfach toveel Bott in.
„Wääs mi man nich düll – dat ät ikk, wenn ikk vernoamiddach noa Huus koam.“
„Drink wennichstens noch ‘n Taass Tee bevöör du ut d’ Huus geist …“ Mehr sächt see nich. As wenn see üm de Stiekelwier weet, de sükk üm sien Moach dreit hett.
He is heel blied, dat dat vörmörgens nich so’n wichtigen Soak is. Sien Gedankens goaht näämich hör eegen Padd.
Wo kann een Minsch as Henri Kissinger – van de he jümmers soveel hollen hett – de ut sien eegen Kindheit eelich wat anners weeten muß – so een Irrwäch goahn? Is he dör sien Kindheitsbelääven in Düütschland so verbiestert, dat hüm Minschenläven niks mehr bedüüden?
Dat kann d’ oaber nich wääsen – denn har he dat doch nich heemlich doan. Een Antword kann Cloas sükk dor nich up gääven – un froagen kann he Kissinger ok nich.
Villicht word dat wat bäter, wenn he dor noas över schnakken kann.
Twalf Ühr is dat hoast, as he wär buten vöör de Dör steit – Moder räkend säker to Middach mit hüm. Eenmoal anpingeln, un see weet dat he nich kummt.
An een Moder – de to dat Weltgeschehn wat to särgen hett mutt he sükk eers wähnen. Oaber nich vandoach.
De Stiem de an d’ Diek över dat Woater kummt moot hüm eers de Kopp ‘n bäten freeweihn. Wenn irgendwat dwarß sitt – hier boaben up Diek, mit dat wiede Woater vöör sükk – löpt sükk dat meest aal torecht. Am moisten is dat bi anlandigen Wind – wenn de Störm över de Noordsee wächgoahn is – un van Nöörden dat Gefööl van Wiede un Freeheit up siene Schullern droacht.
Mit kloaren Kopp un puusbakkigen Klöär geit he in d’ Roadio up Sendung.
De Minschen in dat wiede Land so’n bäten wat in hör Modersproak vertell’n – up Plattdüütsch Biller to moalen, de sien Hörers mit de Oohrn sehn köänt.
Füfftein Ühr un tein Minüten – in fief Minüten is dat Kalennerbladd, dat hüm all twalf Stünn’n to foat hett, an de Riech.
In d’ Redakschionsruum lopen de Noarichtenmaschin’n – veeruntwintich Stünn’ns an d’ Dach vöörnan wääsen mit aal dat, wat rund üm de Globus passeert. Wenn man de tweede is, de de Minschen wat beliekteekend, hett man meest verlor’n.
So is dat nu moal.
He will jüüst sien Kalennerbladd – wat hüm allwär so scheef anluurt – ünner dat Volk brengen, as see in d’ Studio aalmitnanner tomoal so stief sitten as wenn see ut Soalt ween.
Blossich de Billers lopen un lopen un lopen…..
In Nevjork sünd twee grote Fleegers in de Torns van dat „World Trade Center“ floagen.
He weet nich, wat in de Kolleegenkoppen vöör sükk geit – sien eerste Gedanke is: De leev Gott hett sien Möälen anschmäten – un tüschen de grote Steen’n is een Gemengsel van Minschenwark un Minschen – un sien Kalennerbladd – dat he nich mehr loswurn is – licht dorboaben up un dreit sükk mit.
Up dat witte Papier steit anners niks mehr up as: Chile – Chile – Chile … un de Minschheit steit dor üm to un kann de Möälen nich anhollen …..

© ee

auch zu finden in Hochdeutsch auf unserer  Worthaus – Seite.      https://worthaus.wordpress.com/

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Dat lüütji Huus…

15177_600.

 

Dat lüütji Huus

Dat lüütji Huus in d’ Moor
up günntsied van de groode Kuul
wor an d’ Sömmerwäch de Törfbüld steit
un up d’ Warf de ole Eekenkoar

Dat Huus ünner de Barkenbööm
mit een Rägenbakk an d’ Buterdör
wor sükk up d’ Dakk de Rieder dreit
över drööge griese Reiten
mit dat Uulenlokk dorvöör

De lüütji Koat mit hör twee Koamers
wor in de Köäk dat Törffüür luntjiet
wor Moder Stint de ole Melkbumm
noch mit Sand un Sodoa schwientjiet
an dat de Tied vööröver geit
mit siene luude Klöären
oahn dat de Welt de Dach verdreit
mit sien verdreit Geböören

Dat Huus seech ik in Nachtens Droom
mien Kinnertied wee ik veel dor
seet jachternd in de Kaarsenboom
mien Buuk van aal de Kaarsen schwoar
ik wee up Opas Nakk an schwääven
as wenn mi sieden Flöägels droagen
flooch kreiend dör de Sömmerhääven
un mit mi dusend Vöägels floagen
mien Kinnertied de licht so wiet
ach – wee ik doch noch moal so blied

Dit lüütji Huus in d’ Moor
dor an de geele Sömmerwäch
mit de deep utfoahren Spoar
wat licht di doran
Jung – nu säch

Mien Haart is in dit lüütji Huus
trüchbleeven
as ik wächgoahn bün
noa Joahrn in Weltens Störmgebruus
moot ik dorhen üm dor to leeven
hevv blods dat lüütji Huus in d’ Sinn.

© ee

 

Veröffentlicht in Plattdeutsch

De Söähn . . .

mother-589730_960_720

 

.

 

De Söähn . . .

 

He har wat luut sächt, war he eelich gannich wullt har. Sien Lävdach gung hüm dat bölken un ballern tägen de Strääk. Wenn he maark, dat he moal een bäten luuder wur, denn de he meist de Luft anhollen un bit tein tellen.

Dat hulp.

Wenn ok nich bi hunnerdmoal hunnerdmoal – oaber meisttieds doch. Ditmoal hett he oaber luut to Enn’n schnackt – as wenn dor so een Hoaken is, de sükk mit de Tied ovschlitt.

Vör een Joahr har he Moder ut hör Woahnung hoalt – wiel se nich mehr alleen mit sükk trechtkeem.

An hör Tüchs kunn man sehn, dat see rünnerkoamen de. See seech nich mehr wat schidderk wee – see seech de Schiet nich mehr, de se sükk bi d’ ut Büks goahn in de Kleär schmeer .

Hör behollen wee wäch, un hör Oogen de wullen ok nich mehr so recht.

Grüner Star – hett de Oogendokter sächt, wor he glieks mit hör hengoahn is.

So word hör Welt denn elker Dach een biitji lütker. Blossich hör sükk schoamen, dat is noch netso groot as dat hör Läävdach wääsen is.

Nie nich een Minschen maarken loten, dat man irgendwat nich mehr so kann – of wenn een Malör passeert is, dat Schiet in de Büks goahn is.

Dat dröft nümms sehn – meent see. Un moakt dat dordör denn eers to een richtich Malör. See schnitt eenfach de schidderigen Stäen ut de Ünnerbüksen un vertoakelt de achter de Bäeden.

De heele Ünnerwasch hett see all in d’ Schiethuus schmäten, so de Rüüren aal verstopt un dat Huus ünner Woater sett’t.

Dat is liekers nich so eenfach, disse tweeWelten in een Riech to setten. Särgen, wo see dat moaken schall, deit he hör dat wiers jümmer wäär – ok woll füftich moal an d’ Dach. Un nie nich luut un upgeräächt, wiel he sükk särgen deit, dat see dat joa nich mehr ännern kann.

As dat Lääven nu ovlöpt, is hüm as wenn he een Billerbook bekikkt. De Biller ut de verleeden Tieden worden schaarper – as wenn man in so’n olet Book dat Siedenpapier wächtreckt.

He maarkt immer d üdelker dat sien Moder ok een anner Sied hett. Wußt hett he dat woll jümmers all – bloß weeten wull he dat woll nie so recht.

De eerste Joahren van sien Lääven wee Moders Leevde un Fürsörch as so een warmen Wulldääken, in de man rinkrupen kunn.

As he öller wee, is de Lävenspadd utnanner lopen. Wenn he Waarmte bruks, denn dreih he ähm wäär noa Moder andoal. Wur de Waarmte to groot, stüür he eenfach wär bi un foahr alleen wieder. So leep dat eelich bestich – wiel man nich de schwaart Sieden utlääven muß.

Nu wee de Läävenspadd wäär tosoamenlopen – un nu geev dat keen utwieken un ovdreihen mehr.

Moder oaber eenfach ovschuven as so een utgedeendet rötteriged Foahrtüchs, dat up de Schietlech keem, dat kunn he ok nich.

Moder in een Plächheim doon – so as sien Süsters un Broers dat wullen – wiel nümms mehr mit hör utkoamen kunn?

Dat wee heel eenfach wäst.

Säker wee mit Moder nicht mehr licht ümtogoahn – hör düster Sieden wurn jümmer starker.

Oaber wee dat för Moder jümmer licht wääsen, mit de Kinner ümtogoahn? Wiers nich.

See hett nie een Kind wägen sien dunkel Sieden wächstüürt.

Anners rüm – för dat Schwacke hett see hör Kinner glöv ikk noch mehr leev hat.

Dat to begriepen un ümtosetten is oaber meist gannich so eenfach to doon.

Sien Geschwister versöken dat gannich eerst. Un in irgendeen Stünn’n in d’ Lääven is dat denn ok woll to loat.

Moder is keen Tochmaschin mehr, un so givt dat blossich noch een Gleis. He un sien Hülp as Lokomotiven, un Moder dortüschen as Woagen – nää, keen Packwoagen mehr. De Dören sünd aal tospiekert – dor geit niks mehr rin un niks mehr rut.

In de düster Koamer in disse Woagen is dat gewaltich an rumoren un hen un herkrüdeln.

Man kann d’ in hör Gesicht sehn, wenn dor wat van binnen an de Schotten haut. Man – dat givt keen Padd mehr noa buten. See versöcht blods jümmer, de tweede Toch – sien Hülp – ovtokoppeln. Dat see hüm in hör lütji Welt nich mit een annern Minschen deelen moot.

He kikkt jümmer noa vörn un achtern to glieker Tied. Dat geit blossich so laang god, as he sien Nack noch flink genooch dreien kann.

In een Eck van sien Kopp weet he dat woll – he kann dor dries noch keen Bild van moalen.

He denkt mennichmoal, dat is hüm, as wenn he wat bunt teeken will un sitt vör los Farfpotten.

Moders Flöagel sünd nu loahm – man även blods de van hör Kopp. Dat anner is so krägel – is stilkens ünnerwägens. Nie kann see moal fief Minüten stillhollen.

See is de heele Dach an lopen. Froagen un söken – söken un froagen. Un jümmer blods solaang tofrää, as eenmoal Oahmen düürt.

Wo laang kann he disse Padd noch goahn? Foaken dücht hüm dat, as wenn he un sien Hülp twee Minschen sünd, van de de een een linker Been hett, un de anner een rechter. Disse beiden droagen tüschen sükk een Minsch, de beid Beenen wäch hett.

Dat is Oabendsbrottied – nu geit dat Spill wär los. Sien Hülp moakt richtich smoakelich Äten. Dat schall ok wat för de Oogen un nich blossich wat för de Moach wääsen.

De eerste Tied hett Moder hüm hör Äten jümmer stiekum toschoaven, as wenn see meen he kreech nich genooch, un see muß noch jümmer för hüm sörgen. De Hülp schull dat nur nich sehn. Een Tiedlang hett he dat Spill mitmoakt – blods, dat gung nich laang. See keem nich mehr up Gewicht.

Sied de Tied is elker Moahltied een Quoaltied – för aal dree. Dor givt dat niks mehr to vertellen bi d’ Äten – so över dit un dat. So laang see an de Disch sitten, moot he Moder dat Äten rinschnakken – schnakkt tägen dat Gesicht an, in dat de vertwiefelte Kreech to läsen is, de sükk in de Kopp dorachter ovspeelt. In de Kopp, de nich begriepen kann, dat de Minsch – so laang as he läävt – äten mutt.

Mennich Stünn’n hett he Moachpien, dör dat Moten helpen to moten, un van dat Spören, dat dat eegen ‚Doon köänen’ minner ward.

Wat moalt dat Schicksoal doch blods för Kreiulen inne Welt.

Ewald Eden © ee

Veröffentlicht in Allgemein

G 20 Treffen in China – ein großer Spuk

china-1177009_640

.

 

G 20 Treffen in China – ein großer Spuk

Dor hukeln see nu in Scheinataun binanner üm uttokoakeln mit wekker Lögens see tohuus de eegen Lüü bedreegen köänt

De blengerige Hans

Wenn een nich een Kind van de Küst is, de kunn woll meen’n dat dreit sükk hier üm een jungen Kierl – wiel de Noam so figelinsch noa Pomoadichkeit un Sönndachsstoat rükkt. Dat hett dor oaber liekers överhaupts niks mit to doon. Kann woll wääsen, dat he sükk moal so givt. Beläävst een moien Sömmerdach – de Süän steit hoch in de Lächte – de Wind is inschloapen – man licht an d‘ Woaterskant to dröömen – joa denn mach dat wiers so utsehn. Koam oaber moal bi hüm up een busigen Haarst ov Vöörjoahrsdach to Visit – denn wiest he mennichmoal sien anner Kant. Denn is he foaken so gnadderich un füünsch, un schleit so groote Bulgen – as wenn he d‘ aal inschluuken will. Wenn he so richtich schmachtich tokeer geit, is hüm dat gröttste Schkipp nich to groot – un de hoochste Diek nich to hoch. He wiest de Minschen in hör Överdüürichkeit well dat särgen in d‘ Natur hett. De hier an de Küst mit een Been in d‘ Woater steit, un dor sien Brod ruthoalt, de weet dat. Froach man moal so’n ollen Fischkersmann – twee Wöör schall he di woll dorto särgen – jümmer vöörutsett, dat he an de Dach noch niks anners schnakkt hett. Doaran kanns näämich de Minschen ut Noord un Süüd utnannerhollen. Wenn een van de Küst di tein Wöör sächt hett, denn hett de südersch Minschke di in de Tied een groodet Book vull dorvan in de Ooren dreit. Dat is dat Noord – Süüdgefälle up een annern Oart. Een ov anner van jo mach nu denken, wat denkt de sükk blods. Joa, denken kann de blengerige Hans ok. Ji lachen? Woneem köänt ji mi denn anners woll verkloaren, dat he jümmer hooger sticht? He kikkt näämich geern över d‘ Diek – wiel he joa ok een Kind van de Küst is. Hett he sükk an d‘ Noord- ov Süderpool man jüüst sovöäl ansoapen, dat he över de Kant kieken kann – pakken de Minschen allwäär Stükk ov wat Grassoden boaben up d‘ Diek – hett he de wäär to foat, kummt dor noch wat drup. Ikk froach mi mennichmoal blods, well dat langer vullhollt. Ov meent villich een Schlaukopp, de blengerige Hans givt dat eens Doachs to. Dor mach ikk so särgen : Schietendiedel – he hett noch soveel Iis in d‘ Rüst – dor mooten de Dieksters all middelste Bargen boon. Eenzich Ovhülp is, dat de denkend Deerten uphollen de Welt intobööten. Dat kummt noch sowiet, denn käent de Minschen Iisbräkers blods noch as wat to drinken. Annerletzt hett all een Iisboar ut Gröönland in een kanoadsched Anzeigenbladdje sien good indroagen Wintermannel to’n Verkoop anboaden. He bruks de nich mehr – wiel sükk de Koal van dat Eiland vertrukken hett – sowiet sünd wi all …

Ewald Eden © ee

 

http://www.plattpartu.de/welt/edenmeent.htm#28_08_16

Eden mennt …

Artikel und Kommentare zum Zeitgeschehen – in niederdeutscher Sprache.

 

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Des Jahres schönste Zeit …

volkswagen-158463_640

 

Des Jahres schönste Zeit …

Dat ganze Jahr geknüppelt
am Fließband bei Vauwee
Klaus-Dieter kuckt schon wie bedrüppelt
sehnt äärlich sich nach richtich Schnee

doch neulich saacht sein Else glatt
Vatter – du krist doch getzt bald Uurlaub
wolln wir da nich runterfaan
nach die Kanaken – oder wie die da noch heißen

die machen sich da richtich platt
da kriegn wir billich wat zu beißen
un Kriech kucken is doch auch ma ganz schön
wann krisse denn sowat bei uns schon zu sehn

un überhaupts – füre Blagen is dat doch wat
denn sehn die ma endlich wie dat in äächt abgeht
mit dat Granatengeballer
wie einer den annern den Hals umdreht

dat is doch rejell wat anneres
wie nur immer dat Pezeegeknaller
da kriegen se denn wenichstens richtige Büldung
un ächte Weltgewandheit dazu

so sprach dat Else aus Bad Wildung
diese selten dämliche Kuh.

© ee

Veröffentlicht in Dooges Ogenblicke

Hinweis :

question-mark-1119853_640

.

 

Hinweis :

Es sind Seine muttersprachlichen Texte die Herr Ewald Eden
in „Lautsprache“ verfasst und sie somit auch so gesprochen und  gelesen werden sollten.

Es gibt dadurch also kein Raten wie bestimmte Wörter oder Benennungen
denn nun ausgesprochen werden.
Das Verstehen wird oftmals sehr viel leichter.

Vielen Dank für das Verständnis.

Christin