Veröffentlicht in Plattdeutsch

un no een Froch blods..

question-mark-1927457_640

 

Een Froach blods ….

 

Häst Du allmoal een Doaler sehn –
ov ut Kopper, ut Sülver, ut Knoak ov ut Steen,
de ut een Siet blods bestunn, un anners ut niks?

Näää, sächst Du un kikkst mi gluubsch an –
dat ward dat net so nich gääven,
as ikk nich mehr glööv an de Winachtsmann.

Dat schall woll nich wääsen,
dat givt dat ok nich –
dat lücht di in, un verdrifft di dat Grääsen –
dor twiefelst du nich.

Bi d’ Lääven
dor schienst du dat anners to hollen –
dor glöövst du
dat givt blods Sünnschien un Lücht.

Du süchst nich de stäävich Verneeler,
du maarkst nich de ungliek Verdeeler
de aal dat Goode in Stükken hau’n,

un denn an di särgen, man dee hör beklau’n –
de vöör Gewalt de Tied verbeegen
un mit een Schmüstergrienen de Welt bedreegen.

Mit sükkser Oart Meenen
seilst du mit Schlachsiet an d’ Lääven vöörbi –
deist di noch up de rechter Siet wähnen,
wenn de Dod di all kreit sien Kikeriki.

Holl still,
blods solaang as een Oogenblenkern,
drei de Doaler moal üm –
denn süchst du de Tied mit de Welt rümschlenkern.
© ee

 

sunset-50315_640

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Ook en Heimatleed…

brittany-1170699_640

 

Ook en Heimatleed…

Dat is jüüst, as ov mi een Engel
över mien Haart strullert hett —
sää mien Opa heel blied,
wenn he sien Köpke Tee
up de Kökendisch sett.

So is mi dat ok,
wenn mi wat Goodes geböört,
wat eenzich de Hääven
un nich denn Düwel tohöört.

Ikk spöär, wenn dat kummt
un dat kummt up mi doal,
denn steit mien Sinnen so fast,
as een eekenen Poal.

Dat is as d‘ verwachten
van Moder Natuur,
wenn see in winterlich Nachten
licht iisfast in suur.

Dat is as wenn Voagels
dör de Vöörjoahrslücht glieden —
denn rüükt man dat Gröönen
ok all van wieden.

Dat is as wenn Sömmers
de Sünn ünnergeit —
un de neeä Dach üm Oost
allwäär sien Füürboagen schleit.

Dat is, as wenn de See
dör dat Schliekland strikkt —
un de Woaterhund neeschierich
över de Sandhümpels kikkt.

So is mi dat hier,
in us Vööröllern Land —
dat is mi so schier,
as an keen anneren Kant.

© ee

 

seal-205784_960_720

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, Plattdeutsch

De Reis’ noa Huus . . .

bouquet-1463562_640

 

De Reis’ noa Huus . . .

 

Moders tachentichste Geburtsdach wee nich mehr wiet hen.

See mook sükk woll sied länger Tied all hör Gedankens, wat dor woll aal up hör doalkoamen wüür.

Ji moten weeten – mien Moder is hör Läävdach keen Frünnd van groote Fierderee weesen – un groot Vertelleree van dat, wat see in hör Lääven all doahn hett, de mach see gannich hörn.

See is van d’ leev Gott in de Spoar sett worden, un muß sehn dat see dor in langs keem.

So eenfach wee dat! Un so seech see dat.

Je nörder de Dach nu keem, ümso foaker leet see bi us Schnakkeree anklingen, wo benaut hör dat wee.

Wi sünd mit särß Kinner in d’ Huus. De veer Öllsten geit dat, wat Moder beröört stilkens an d’ Mors vöörbi.

So ov so!

Anners mien jüngst Süster – de is ‘n bietji överkandidelt.

Ikk säch jümmers – de hett vergääten woar see up d’ Welt koamen is. See mutt ut aal wat dor kummt een groot Trara moaken.

Stükkwies vertell Moder mi, wat denn aal so lopen schull up ‚hör’ Dach.

 

Tachentiich Joahr dat word Minsch joa nu blods eenmoal in sie Lääven, un dor muß doch een up stoahn.

De heele Verwandschkupp ut jeder Weltenhörn har mien Süster dorto nööcht.

Een grooden Soal har see ok all hüürt – Gastenövernachtungen inschrieven loaten – un wat dor anners noch aal togehöör.

„Das komplette Catering habe ich auch schon organisieren lassen“ puust see bi elker Gelägenheit de sükk hör anbeeden de, in de Lücht üm mien Moder to. See har schiens an aal Kroameree un Tüünkroameree dorcht –

blossich een Soak – de har see nich doan.

Hör Moder har see nich froacht, wat de denn woll dorvan meen!

Un Moder har nich de Kuroasch to särgen: Hör to mien Deern – ikk will dat nich un ikk kann dat nich. Loat mi mien Geburtsdach netso begoahn, as ikk mien Lääven läävt hevv.

Dat wee de groode Bredullje.

De Uplösung wee eelich heel eenfach. Ikk hevv een groodet Mest in de Füüsten noahmen, un hevv de Knütt tweischnääden.

Söäben Doach för de „groote Dach“ bün ikk noa Moder foahren.

Oahn laang vördem hen un hertotüün’n hevv ikk hör de Dör van mien Bensinkutsch openhollen. See is instäägen – un wi beid sünd furs losjükelt.

Wat ikk vörhar, un wonehm wi up doalhullen – dat wuß see nich.

Ikk har blossich an hör sächt, see bruks sükk üm dat heele Geböören keen Sörch mehr to moaken.

See hett mi gewähren loaten. Ikk wull hör wat doon, wor see hör Läävdach van dröömt har – wat sied füfftich Joahr as een Poahl in hör Fleesch seet.

Ikk wee mit hör up de Padd in d’ Noordland – noa Nörwägen.

Mien Voader hett hör in de Kreechsjoahren disse Poahl in d’ Fleesch sett. Un dat keem so:

Voaders ole Fischdamperkruu wee in d’ Kreech schwangswies in Dennsten up een Kreechsversörgungstanker – up een Bunkerschkipp.

De Koahn wee stationeert in Stavanger.

Wiel dat Stavanger joa so grääsich wiet wäch wee – un wiel see joa een heelet Joahr nich mehr in d’ Heimoathoaben weesen, kunnen see hör Frolüü an Bord koamen loaten.

Dat hevvt see denn ok aal mitnanner doan. In de Heimoat, in Huus wee dordör liekers överall groote Uprägung.

De Familin woanden meist üm meist in de sülvige Kuntrei, un so harn de Moders sükk dat tägensiedich all reschkoapen klöärich utmoalt.

Wat een Wunner ok – in so een gräsigen Tied so een Reis!

Elker Nacht Sirenengehuul – elker Nacht mit Kind un Kägel in d’ Bunker rönn’n – un denn wenkt dor tomoal vöör een körte Tied dat Paradeis.

Dor wee up Schlach in een poar Familin in de groode Kreechshoaben so een lichten Röäk van Glükk.

Kuffers wurn in de Noaberschkupp tosoamen lehnt, wat man för so een groote Reis bruks, dat wur inpakkt – wenn man överhaupts wuß, wat för so een Reis’ aal nödich wee.

Denn well van de Froonslüü wee allmoal in d’ Utland wäst?

Un glieks sowiet noa Nörden to!

So een Reis vöörbereiden, dat broch een Hoopen Waark mit sükk.

Oaber liekers – de Dach vöör de Ovreis wee koamen.

Moder har in de letzte Nacht rein keen Schloap kräägen.

Van irgendwons her har see sükk een Bezuchsschien för Kleärstoff organiseert – un föör sükk in de letzde Nachtstünn’ns noch een Sönndachskleed neit.

Mörgens üm söäben schull dat denn losgoahn. Mit de Marinetoch van us lütji Boahnhoff ut. Dat wee aal bit in de letzte Kleenichkeit ploant.

Wi Kinner wulln joa aal mit noa d’ Iiserboahn. De Grooten schullen dat Foahrrad mit de Kuffer schuven – un de Lütten dor in een Drufel ümto.

Üm veer Ühr wee de Nacht to Ennen. De heel Koppel Kinner waschken, antrekken, Botterbrod schmeeren – manoman, gung dat in de Köäken tokehr. De Wichters mussen joa ok noch hör laang Flechten torechtmoakt kriegen.

Een Hülpsmaid för de Huusholleree wee woll all dor – oaber doch jümmers wäär Moder hier un Moder dor.

Klokk half särß ballert dat an de Dör.

Een luudet Mannslüüorgan bölk van buten: Telegramm für Eden!

Up Schlach wee dat in d’ Huus so saacht – man kunn een Fleech an d’ Müür sitten hörn.

Well in disse Tied läävt hett, de weet wat dat Word Telegramm to de Tied meist bedüden dee.

Moder stunn mirden in d’ Köäken – in de een Hand een Schöädeldook – in de anner een Oohr van een van hör Jungs. As wenn see in Soalt goaten wee – so stief un ok so witt stunn see dor!

De Hülpsmaid har denn Postbüdel dat Kuwert ovnoahmen.

Dat düür woll fief Minüten, dat Moder sükk wär röögen kunn.

Us keem dat as een Ewichkeit vöör. Allens leep as in Zeitlupe ov.

Moder streek mit een Pellermest de Ümschlach oapen.

See wee as een Steen – blossich an dat Papier kunn man sehn, dat see innerlich trillern de.

Särßtein Oogen keeken stier up dat lüütji Stükk bruun Papier.

Jeden wuß bi sükk, wat dor nu koamen muß.

Un hoop doch, dat dor wat anners keem!

Dor keem ok wat anners – nich „Gefallen für Führer, Volk und Vaterland“ – nä, blods heel banoal: „Reise nicht antreten – bin dienstlich verhindert – Hermann“!

Nümms sä een Word – nur bi Moder in de Oogen, dor blenker dat.

Un tomoal leepen in twee Sporen Troanen över hör Gesicht – dat wull rein gannich wäär uphollen.

Sächt hett see niks, oaber ikk denk vandoach noch mennichmoal, wo dat woll in hör Haart utsehn hett.

Wi wussen blossich: Voader is nich dod!

Wat denn in us Moder stürven is, as see een Wääk loater van de anner Froonslüüd to weeten krägen hett, dat Voaders dennstliched Doon hellerder Hoar har un een Kleed över sieden Strüpen anhar, dat hevvt wi domoals noch nich weeten kunnt. Kiek – un sied disse Tied seet de Poahl in Moders Fleesch.

See hett mi foaken van hör Droom vertellt: Eenmoal in hör Lääven much see doch Nörwägen sehn.

Un nu – to hör tachentichsten Geburtsdach wee dat sowiet!

Wi wullen de Droom lääven – dat heet, ikk wull hör de Droom lääven loaten.

Een wunnerboare Reis. – van Düsseldörp dwarß dör Westfoalen, dör de Lünbörger Heid, de groode Hambörger Hoaben ankieken – un denn liek ut noa Nörden to.

Moder is dat nich as Autofoahrt ankoamen – nä, see schwääf glöv ikk över dat Land.

See hett mi ünnerwägens nich eenmoal dornoa froacht, wor dat denn hengung. See wuß dat woll.

 As wi oabends an Jütlands Spitz över dat schwaarte, kabbelige Woater keeken, dor frooch see mi blods: „Licht dor achtern mien Droom?“.

Ikk kunn blossich nikoppen un denken, mörgen froo büst du in dien Droom – in Nörwägen.

De neeä Dach wee dartich Minüten old, as wi spöörden dat dat Fastland achterut bleev. Achtein Stünn’ns ünnerwäägens – Moder har eelich schloapen mußt as een Ülk.

Oaber nä – see wee so frischk un so woak as neegeboren.

Mörgens üm särß is see denn noa över füfftich Joahren Gedankenreis in hör Droomland ankoamen.

Wi ween noch keen fief Minüten van Bord, dor hevvt wi us ankääken un beid tomoal sächt: „Wi sünd in Huus!“.

Sowat beläävt man jümmers blods eenmoal in sien Lääven.

Wi hevvt de heele eerste Dach sääten un Koarten schrääven – an aal de Geburtsdachsgasten, de mien Süster all nööcht har.

Dat see sükk nich vergäävens up de Padd noa de groode Fier van mien Moders tachentichsten Geburtsdach moken.

De Gasten hevvt dat aal mitanner good verstoahn kunnt – blossich mien överkandidelt Süster, de hett dree Joahr nich mehr mit mi schnakkt.

Köänt ji verstoahn, woarüm dat nich?© ee

 

ewaldeden

norway-1741002_640

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, Plattdeutsch

Wenn du up d‘ Diek steist…

freight-863449_640

 

Wenn du up d‘ Diek steist…

 

Wenn du up d‘ Diek steist
un kikst över d‘ Woater
denn süchst du
wu Hääven un Meer eenich sünd

wenn du up d‘ Diek steist
un kikst över d‘ Woater
denn spöörst du den frischken
anlandigen Wind

wenn du up d‘ Diek steist
un kikst över d‘ Woater
denn hörst du de Korben strieken

wenn du up d‘ Diek steist
un kikst över d‘ Woater
denn föölst du
woarüm ik van hier nich kann wieken

wenn du up d‘ Diek steist
un kikst över d‘ Woater
denn süchst du mien Haartblood loopen

wenn du up d‘ Diek steist
un kikst över d‘ Woater
denn weets du
dat Gefööl van Heimoat

dat kann man nich koopen

© ee

sunset-1684818_640

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Een poar Froagen blods …

question-mark-1927457_640

 

Een poar Froagen blods …

 

Wat is wenn wi Theoater speel’n

wiesen wi Lääven

ov doon wi blods so

wat is wenn de Minschen de Welt verneel’n

zerstöört see dat Lääven

ov doon see blods so

wat is wenn wi us be de Hann’n foaten

bewoahrt wi dat Lääven

ov doon wi blods so

up all disse Froagen

dor kricht man keen antern

up all disse Froagen word schweegen.© ee

question-mark-1829459_640

 

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Klöärland Oostfreesland…

bali-1807464_640

 

 

Klöärland Oostfreesland…

 

Grööne Wischen, bruunsched Moor
un jüüst dortüschen hooge Dieken
vöör Penners Groo mit Woaters Spoar

griesgrau lüchten Schliekens Watten
Schlengen trekken sükk dordöör
foaken flüchten griese Katten
loaten achter sükk Mallör

Wattschlääschuvers sünd an fangen
Granoat un Stint un Grabbelbutt
deit ok moal een noa achtern langen
denn blods, wiel he een näämen mutt

Schkoapen rüscheln dör de Reiten
in d‘ Dünenlooch an Seesietskant
man hört de Gretoas sinnich fleiten
wenn see trippeln langs de Strand

man hört de Bulgen wenn see störten
sükk över Kopp tägen Hoabens Müür
man sücht denn Seehund mit sien körten
Schnuut sükk bekieken dat Gedüür

man sücht Hoasen över d‘ Vöörland brakkern
Goosen strieken dör de Lücht
höört Mövkes up de Dalben schakkern
un spöört wu saacht de Tied verflücht.

© ee

 

thatched-roof-201215_640

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Heimat.

rope-1469244_1920

 

 

Heimat.

 

Wor de Seils in d‘ Wind fluttern
wor de Buurn sünd so riek
wor de Möälns in d‘ Wind ruttern
wor man Schoap sücht an d‘ Diek
dor kanns häntich good leeven
dor is de Ruh noch in Huus
dor köänt de Haarten noch schweeven
ok in d‘ Störm
sien Gebruus
wor de Kädel
up d‘ Füür steit
wor de Teepott ni fäält
di dat Höögen
tomöötschleit
liekers ok wat die quäält
dor word nich vöäl kauelt
dor word nich vöäl tüünt
ok wenn Olldachsgejauel
di wat anners anschüünt.

© ee

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Jewer . . .

 port-524013_640

 

 

Jewer . . .

Jewer is een oal Kuntrei
dat steit all in de Bööker
in Jewer is een büld Laway
dat moakt de Minschen klööker

De Jewerlänner – ‘n eegen Volk
un dat sied lange Tieden
jeden is hier up sien Heimoat stollt
un jeden mach de anner lieden

In Jewer weiht de freeske Oart
dör jedet Huus – un dör de Stroaten
ut ole Tied man sükk bewoahrt
dat Haart un Seel saacht hang’n loaten

Un büst du moal in d’ Jewerland
visit dit moie Staddje
denn holl heel fast dien Haart an d‘ Band
anners blivt dat hier up d‘ Paddje.

© ee

 

 

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Dat Pannkookenhuus . . .

brittany-1170699_640

 

 

Dat Pannkookenhuus . . .

 

Wor ikk nu een bietji wat över schrieven will, dat hett eelich rein niks mit Pannkooken to doon. Eelich säch ikk. Liekers kann ikk nich ümhen, dorvan to vertellen. Riek Vliek ut Tynaarlo har mi in hör Roadiosendung nööcht. Tynaarlo licht in de hollandsch Provinzi Drente – twee Trää achter Groningn – för de, de dat bit nu noch nich wußt hett. Wat deit een Mannsbild, wenner een Froominsch hüm wenken deit? He spüttert sükk noch ähm flink dör d’ Hoar, un neit dor achter to. Un wat schall ikk jo särgen? Recht har ikk doan!

De Haartlichkeit de mi in Paterswolde tomöötschlooch, de kunn ikk up een Frachtwoagen gannich bargen. So een bäten wat gliekers harn wi joa so in d’ Haart sitten – Riek Vliek un ikk. Bi dat eerste anbelln spöär ikk dat all. As ikk denn dor henkeem, seech ikk dat well. Keen grimieterk Gesicht keek mi an – keen een, de nich een frünnelk Woord sää – as wenn ikk in een annern Welt stappt wee. Hönnichkooken un Botter un Tee luurden up mi. De Stünnen Vertelleree vöör d’ Schnakkfatt mit Riek Vliek de wees veelsto gau noa achtern floagen. Sächt hevv ikk dorvan niks – spöärt hett see dat oahn mien Särgen. Denn as ikk noch up de Padd van Roadio Joade noa Roadio Loep ünnerwäägens wee, har Riek Vliek bi sükk in Huus Pannkooken bakken. See moot bi d’ schnakken over Droaht föölt hemm’n, dat Pannkooken för mi de Hääven is. Tieden hett dat up mien Lävenspoar gääven, in de ikk mi so mit Mors doarinsett har. So is dat nu wiers nich mehr – wiel – ikk hevv so Stükk ov wat Pünner van mien Lievhaftichkeit ovwunnen. Van wägen dat Öller un de Puustichkeit.

So heel achterut schmieten kunn ikk dat denn oaber doch nich, as wi noch een Settji in d’ Populierenstroat tohoop seeten. Mirdenmang de ole Kroameree un de Hunnen un Katten. Ikk moot dat moal luut särgen: Ikk hevv mi in Huus föölt, as ikk vöör de groode Hümpel Pannkooken seet. Een schlecht Geweeten is mi bi d’ tolangen nich ankoamen – un mien Wacht wies ikk de twee Pund, de ikk in disse Stünnen towunnen hevv, eenfach nich. Wat schall ikk nu noch anners särgen as „Wääs bedankt Riek !“  © ee

 

Veröffentlicht in Plattdeutsch

Duden – een grooten Noam in dat lüütji Dörp Sengwarden.

duden-1865772_640

 

.

Duden – een grooten Noam

in dat lüütji Dörp Sengwarden.

 

Överall wor Düütsch as Sproak noch Bedüdung hett, steit boaven alle Worden as faste Beteekning ‚Duden’. Dat is all sied lange Joahren so, un geit trüch up de ole Konrad Duden. De hett to sien Tied de Tied wiet vörrutkieken kunnt, un de Minschen mit sien Idee van een Wordenbook een Tau in d’ Hannen gäven, an dat see bit vandoach an langlopen. Wenn Konrad Duden nu nochmoal in de ‚Duden’ kieken kunn, muß he sükk wiers eers mit een Riech neeä Worden anfrünnen.
Mit een Büld van dat, wat dor so insteit, wuß he säker niks mit antofangen. Oaber sien Waark mit de Noam doaran, dat is bläven.
De Dudens ut Sengwarden, de dor goahn sünd, harn sükk ok eers ümkieken mußt, wenn see denn wär in disse Welt trüchkoamen ween.
Dat schoot mi in d’ Sinn, as ikk körtens een Bild van Dudens Krooch in Sengwarden in d’ Willemshoabener Zeitung ovdrükkt seech, un dorünner lääsen muß, dat de Tied föör dat Huus woll ovlopen is. Dit Stükk Geschicht word nu ovräten. Dat Müürwaark kummt up de ‚Restmassendeponie’, dat Hollt word ‚schreddert’, Iisen un anner Metall word ‚recycelt’ as dat in needüütsch heet, een bäten annerswat kummt noch in d’ ‚Sondermüll’ – un denn is dor niks mehr. Is dor wüggelk niks mehr? Wor blivt de Seel van dat Huus? Wor blivt aal dat Weeten üm de Tied, üm de Festen un Fiern, üm dat Lachen un de Troanen? Givt dat dor ok een ‚Restmassendeponie’ föör?
Dat Huus is ok een Waark ut verleeden Tieden, un as Krooch dör Generationen van Duden Hannen goahn. Diedrich een, Hans, Paul, Diedrich twee, Bernhard – dat ween aal stoahfaste Mannslüü mit kregel Froon an hör Sied. Is över hunnerd Joahr Lääven un Leiden denn niks? Opa Paul mit sien trööe Frünnd Ajax is mi heel besünners in mien Bedenken hangen blääven. De Veerbeener gung hüm keen Trää van de Sied – un schnakken kunns mit dat Deert blods up Plattdüütsch.
Dat Huus mit de ole Noam doran hett nämich ok Tieden överduurt – un jümmers mit de glieke Bewennt. Hier wuur dat Lääven in d’ Dörp waarmhollen.
As Diedrich Duden de Eerste noch in achteinhunnerd sükk an de Ekk fastsett hett, kunnen de Lüü dat mit dat ‚Waarmhollen’ noch so näämen as dat sächt is: Köälen, Hollt un Törf kunn man bi Duden kopen. Achtern up d’ Hoff leegen de schwaarte Köälen up groode Hümpel, un vöörn tägen de Krooch geev dat wittet Mähl un Krinthen.
De Bakkeree, de van de Vööreegendöömer Ulfers to de Krooch hör, is denn irgendwenn ovbraant, wiel de Bakkerjung in een kollen Wintersnacht dat inbööten in d’ Bakkoaben woll een bietji överdreeven har. An de Stää is denn de Soal boot wurden, in de sükk good tweehunnerd Gasten vergnöögen kunnen – mit een Freelücht-kägelboahn an de Oostermüür.
So mennich Schwien un Koo is mörgens nöchtern över de amtliche Veewacht achter d’ Soal dreeven worden, bevöör Verkööper un Kööper vöörn in d’ Krooch hör eegen Nöchternheit mit Schlukk un Beer verdrieven kunnen.
Mit ‚Gasthaus Deutscher Adler’, so as de Krooch amtlich heet, wußen de meesten niks antofangen. ‚Dudens Krooch’ seet dortägen in Allermanns Kopp fastspiekert.
Ok wenn dat groode Huus mirden in d’ Dörp bi wieden nich de eenzige Krooch in d’ Gemeend wee – van wecker Kant man ok up d’ Schossee noa Sengwarden rinkeem, man muß an Dudens Krooch vöörbi.
Vöörbi is good gesächt – ähm stillhollen, in de Gaststuuv rinkieken un hörn, wat dat in d’ Dörp an Neeichkeiten geev. Föör de meist Mannslüü, ov see nu Veehannelsmann, Buur, Handwaarker ov Aarbeider ween, wee dat komodich. As denn ok up d’ Land mehr un mehr blikkern Kisten mit hör iistern Haart Peer un Woagen ut de Olldach verdreeven, wuur dat mit dat anhollen un rinkieken stilkens wat minner.
De Tied har een Deel van hör Komodichkeit in de Tied achterloaten.
Ovwoll, wenner man so an de Generatschonen langskikkt – dat wee eelich glieks, wekker Duden as Koptein an Bord dat Stüür in d’ Füüsten hull – dat Schkipp Duden, mit de Krooch as Kommandobrürch is alltieds good in Foahrt bleeven. Dör Undeepten un leeged Woater in de Gesellschkupp is dat Boot Duden nettegroad so good dörseilt, as dör Störmnachten un Hoagelschlach. Dat leech woll nich upletzt doran, dat de Stüürmann – liekers well dat jüüst wee – mit Haart un Seel in d’ Jeverland to Huus wee. Dat van aal Kanten Vertroon up dat Huus leech, is doran ovtosehn, dat de Weertsmann toglieks Bankholler föör de Ollnborgsche Landsbank wee. Dudens Bankstuv wee woll de eenzige Geldkaas mit Öäpnungstieden bit wiet noa Middennacht.
Alleen de Soal kunn Kisten vull Biller dorvan moalen, wat in hüm ovgoahn is. Jeden, de moal in Sengwarden to Huus wäsen is, weet irgendwat to vertellen, wat he irgendwenn in de Soal beläävt hett.
Een ov anner mach nu woll denken: Joa joa – dor blaart een Mannsbild de moie Tied achteran, un mach dor villicht son spierke Recht mit hemmen. Oaber heel so wee dat nich.
Ok de Froolüü in d’ Dörp kreegen hör Deel dorvan ov. Wenn see ok nich mit de Mannslüü bi Schlukk un Beer an d’ Tresen sitten goahn kunnen to schnöätern – disse Freeheit keem eers mit de neeä Tied – stuv tägen de Gaststuv wee Dudens Kolonioalwoarenloaden mit aal de Kroameree föör Köäken un Huusholln. Un nu schall blods nümms glöven, de Froolüü harn dor nich foaken nipp un nau mitkräägen, wat van de Keerls vör d’ Beerhoahn tägenan in de Gaststuuv Wichtichs föör de Welt bekoakelt wuur. Man wee joa ünner sükk.
Ingangs de szömziger Joahren hett sükk dat Bild denn hoast över Nacht ännerd. In d’ Krooch weih van Mondachs bit Freedachs een annern Wind. Kompaneen van Aarbeidslüü har de ‚Industrialisierung’ tomoal an de Küst föört, de Oabend föör Oabend in d’ Krooch bi Duden Anker schmeeten. De Köäken, de bit dorhen blods jümmers to Festivitäten wiest har, wat see hergääven kunn, stunn nu elker Oabend düchdich ünner Damp. De Mannslüü, de Dach föör Dach twalf Stünnen up de groode Boostään an d’ Woater knoied harn, kunnen woll wat verknusen.
Nu keem dat wäär van Dach, wat de Sengwarder Krööger all sied de ole ‚Knyphuser Tieden’ utteekend hett: Hör Weltoapenheit un Gastfrünnelkkeit Frömmden tägenover.
Dorvan to vertelln weeten vandoach noch mit Haartblood ole Mariners in ganz Düütschland. Mennicheen kricht noch richtich Lüchten in de Oogen, wenn he an sien Dennsttied in de Sengwarder Kasern un de Nachten in Dudens Krooch trüchdenkt. Tüschentieds hevvt sükk joa ok mit wesselnd Düür Serben, Kanoadiers un Tommys in d’ Dörp as in Huus föölt.
Ikk denk, ikk bünn nich de Eenzige, de dat maal ankummt, dör Sengwarden to foahren un nich mehr bi ‚Dudens Krooch’ föör een lütten Schnakk stillhollen to köänen.© ee