Veröffentlicht in Dooges Ogenblicke, oostfreesches Platt

De Maienboom.

maypole-110309_640

 

.

De Maienboom.

In d‘ Kriemhildstroat in Oestringfeld
hebbt de Noabers sük een Maiboom sett
hevv hunnerd sehn — ik hevv hör tellt
he as de moieste lett

Van d‘ Huusfroo hen bit too’n Koptein
aal hevvt sük rööcht — un hevvt sük ploacht
dat Waark dat steit nu schier un fein
nümms noa de Aarbeid froacht

In d‘ Rundum üm dat bunte Gröön
dor sing’n see — un jachtern
ik hevv noch nie niks moiers sehn
van vöörn un ok van achtern

De Nacht löpt hen — de Mörgen schummert
de Lüü falln möö in Beäd un Kast‘
bi mennicheen de Brägen wummert
hett mit dat Denken woll sien Last

Doch Middachs — jedeneen is dor
dat Maienlucht begröten
de Köpp de sünd ok meist wäär kloar
elks Wicht de kricht ’n Sööten

Hollt man good fast an Bruk un Plääg’n
de Enkels word dat danken
well dat vergätt bi Doon un Wäägen
vergätt ok siene Schranken.

©ee

.

maypole-771283_640

Advertisements
Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Düwelswaark.

flowers-291902_640

.

Düwelswaark.

 

Dree moal har see us dissen Sömmer all bi us Öllern schwaart moakt, dat wi bi hör in d‘ Tuun weesen to klauen. Wi – de wi doch aal unschüllich as witte Engels weesen. Vöör us annern is dat nich so haart ovgoahn , wiel – us Öllern de meenen woll stilkens, dat de Frücht bäter in us Pans uphoaben weesen, as wenn Linoa Knieptaang de Appels un Beern an de Grund verkoamen leet. Alleen de beid Spiekermanns – us Schoolfrünnen  Geerd un Renko – de harn in Huus tweemoal een düchdich Loach Hau kräägen.

Voader Spiekermann wee näämich van Natur ut all een futerigen – un suupen de he ok as een Enter – un denn noch dat Mallör, dat dat lütji Huus – wor de Spiekermanns in woanden – van Linoa Knieptaang hüürt wee.

Dat seet us man bannich hoch in d‘ Kopp. Bi elker Schlach up de Mors van Gerd un Renko full us wat Neeäs in, wat man mit Linoa Knieptaang moaken muß.

Dat weesen n’türlich blods Gedankens in us Köpp – un de leev Gott wuß dat ok – ober so heel leet us dat joa nich mehr los.

Een poar Wäken loater keem us woll van boaben ut de Hääven son bääten Hülp to hülp. Dat wee de Tied, dat suure Kaarsen un Mirabellen riep an de Bööm hungen. Geerd un Renkos Moder schull annern Dach bi Linoa Knieptaang helpen de Frücht to plükken – de Olsch wull inkoaken.

In een Tied van Minüten stunn use Ploan fast.

Linoa Knieptaang de glööv näämich över de Moaten an Spökenkiekeree. See hung dat Koartenlärgen un Wiessoagen an. Dat wussen wi. Wat hör dor so inschüünt wor, dor geev see een büld up.

Un wi gääven een büld up us Kinnerverstand.

Wi deelden us in enkelt Parten. Een poar van us speelden de heele Noamiddach an d‘ Vöörkantssied van Linoa Knieptaangs Huus. See har woll groode Sörch, dat us de beid Augustappelbööm, de in d’ Vöörtuun stunnenn, in d‘ Ooch seeten, un hett de Sandpadd de heele noamiddach nich een Minüt ut de Oogen loaten.

De Augustappels sünd denn ok aal moi an de Bööm hangen blääven – un de Knieptaang hett sükk säker hööcht, dat see us Kinner dat Klauen versollten har.

See har oaber in de Tied man bäter Koarten lächt – villicht harn de hör sächt, dat see man ähm noa achtern in hör Tuun kieken schull.

Dor harn in de Tied as see hör Oogen up de Augustappels har näämich fief fixe Jungs sükk de moi halfwussen Mirabellen un Kaarsenbööm vöörnoamen.

De Mirabellen ween use Beute – un de Kaarsen de  hungen an Ennen van us Doon in Büngeln moi verdeelt in de Mirabellenboom. Dat wee een düchdich Stükk Waark för us wäst.

Anner mörgen stunn Linoa Knieptaang denn Klokk aacht in d‘ Tuun un wull Kaarsen plükken.

As so een sollten Steen stunn see dor vöör de Bööm – dor har  de Schwaarte mit de Peerfoot sien Hannen in d’ Spill – Kaarsen an d’ Mirabellenboom.

See hett de beid Bööm nie nichwäär anfoat – un vertellt hett see ok keen Minsch wat van dat Düwelswaark.

Wi Kinners harn woll aal mitnanner een poar Doach Schieteree van us Mirabellenorgie, oaber dat wee us de Soak wiers wert wäst. © ee

.

 

mirabelle-plum-tree-1498886_640

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

De Welt dör de Tieden up Platt …

radio-476447_640

.

 

De Welt dör de Tieden up Platt …

een düütschen Olldach van fiefunveertich an

 

Ikk wee joa man de lüttste van mien Ollen hör Kinners, denn Jüngsten bi us in d‘ Huus. Wenneer ikk mit us Moder ünnerwägens, ov mit Moder in Huus wee, denn wee dat föör mi meisttieds een moied Lääven. Denn har ikk niks uttostoahn an Stiepelichkeiten van mien ölleren Süsters un  Broers.

Wenneer Moder oaber alleen up Tuur to hamstern, verkopen ov vertuschken wee, denn hevv ikk belääven kunnt, wat dat heet, een Annern ünner Annern to weesen.

Wenn Moder mi wägen irgendeen Bewennt in Huus loaten muß – wat joa all foaker moal vöörkeem – denn mussen see sükk joa mit mi befoaten, hör anner Kinners.

See kunnen denn nich elker hör eegen Padd goahn, wiel see joa so een lütten Schietbüdel an de Beenen bummeln harn, wat joa to aal Elend ok noch hör Broer wee.

Mien Moder hett in hör loatere Joahren – wenneer de Schnakk moal  dorup keem –  woll jümmers sächt, dat ünner hör Kinner jümmers een heel grooden Eenichkeit wäst is.

Dat sää see oaber blossich, wiel see mit de Woahrheit nümms säär doon wull. Villicht wull see sükk ok blods sülven nich ingestoahn, dat dat in hör eegen Famili netso eegensüchtich un füünsch hergung, as in de meist anner Familin bi us in d‘ Kuntrei ok.

Mien Süsters un Broers de kunnen sükk näämich aalmitnanner van Lütt ov an heel nich utstoahn. Wat de Een sien Krei wee, dat wee de Anner sien Uul. Dat een moal ut Goodheit wat föör de anner doan hett, dat wee denn wat heel seltens.

Meist mook dat joa ok niks ut – dat wee joa överall bi us in Huus un in Buten Bott genuch – see kunnen sükk joa fiegelinsch aal mitnanner ut d‘ Padd goahn.

In de Joahren, bit ikk noa de School henkeem, hevv ikk ünner de Grooten een büld uttostoahn hat.

Leevde ünner Süsters un Broers hevv ikk bit vandoach in mien Famili nich kennenliert. De hevvt jümmers tosehn, dat see wat in hör eegen Büngel kreegen. De Hals hevvt see bit vandoach ov harn see bit to hör Ovlääven ni nich vullkrägen, un wenn dat noch soveel wee, wat see dorinschoaven hevvt.

Ikk hevv dat nie verstoahn kunnt. Sünners nich, dat nümms van mien Süsters un Broers ok blods eenmoal noa us Moder kääken hett – nichmoal as see all düchdich Süük wee, un denn Upletzt in mien Aarms inschloapen is.

Mit dat, wat ikk dor nu jüüst vertellt hevv, bün ikk in de Tied van Vandoach rinstappt, wat ikk eelich noch gannich wull. Oaber dat wat ikk van Vandoagen vertellt hevv, dat hett siene Wuddels in de toennengoahnde Kreechstied un in de eerste Joahren dornoa.

Ikk hevv mien ‘Voader’ joa blods as een süüken, elennigen Kerl kennenliert.

De lange Kreechsjoahren harn de Minschen joa aal wat wächnoahmen. Milljonen van Minschen dat Lääven, anner Milljonen un Oabermilljonen hör Familin, hör Tohuus ov hör Dakk över d‘ Kopp.

Armeen van Suldoaten hett de verloren Kreech dat Lääven noahmen – un wenneer see dat bietji Lääven behollen harn, denn hett he hör glieks noaderhand de Freeheit noahmen – see mussen de Voaderlandsche Dankboarkeit denn in de Wieden van Sibirien bi Woater un Kohlszopp ovknoien.

Denn  gröttsten Deel is denn dorbi ok noch  ümkoamen, un licht noch irgendwons in dat wiede iisige Land bediekt.

As de Irrsinn denn een Ennen funnen har har mien Voader, as he van Bord no Huus to keem, TBC in sien Lüngers sitten. Netso as een büld anner Mannslüüd to de Tied ok. Schwindsüük wur dat domoals in d‘ Volk nöömt.

Dit Benöömen dat schall ikk woll ni nich vergääten, denn dat Word wur us foaken genooch up de Stroaten achteranropen, un nich blods van anner Kinnergood.

Ok utwussen Lüü wesen sükk dorto nich to schkoa. Sünners wenn see in wiederwäch Düütsch Gauen upwussen un katholsch wesen.

Dorbi weesen de Familin mit een Tuberkulosen in hör Mirden tomeist veel bäter up Stükken un in Riech as de annern. Bi blods een Tuberkelsüüken in d‘ Huus muß de heele Familie näämich aal veer Wäken up d‘ Gesundheitsamt vörstellich warden, üm dat de Doktersch kieken kunnen, ov sükk ok nümms bi denn Süüken anstoaken har.

So mook us Moder sükk aal dartich Doagen, mit us Drufel Kinner as son Steert achter sükk an, to Foot up de Padd in d‘ Staddje.

Noa d‘ „Robert-Koch-Huus“ hen, dor bi Rudi Karstadt sien Koopmannsloaden tägenover.

Dor stunnen in düster Koamern de heele Gerätschkuppen, mit de man de Minschen denn dörlüchten dee. Un wenn de Dokterschen denn ok blods een lütten Schkaa up de Lüngerflöägels sehn harn, denn wur man in een annern düstern Koamer glieks rönscht. Dat geev denn jümmers so gruselige schwaart/witte Biller, de de Dokterschen denn stilkens vöör een Lucht hullen un sükk dat een Tiedlang bekeeken, as wenn dat Dürers Albrecht moalt har.

 

De eerste Tied noa d‘ Kreechsennen geev dat noch keen Onibus bit to us noa buten, un de tweede Tied noa d‘ Kreech har us Moder keen Pennings föör de Billjetten in hör Knipke. So mussen wi lopen, denn Lopen dat kunnen wi good.

Dat Mitnannerutkoamen bi us in Karteer tüschen de Minschen mit Platt as Sproak un de van annerwonsher, dat wee van der eerste Stünnen an su nich dat Bestige.

De Minschen van hier und de Minschen van dor, de wesen van Huus ut woll meist „to anners“.  See harn nich de glieke „Küan“ in d‘ Kopp, as mien Opa jümmers sää, wenneer dat moal irgendwons wäär tüschen de Noabers düchdich kroakt har.

Irgendwat pass dor näämich eenfach nich in de Olldachsgesellschkupp tüschen van hier un van dor.

Dat nu oaber nich Een in dat Denken indüükt, dat ikk mit mien Särgen de Minschen an d‘ Brett spieker, de in de letzte Kreechsdoagen üm hör un üm dat Lääven van hör Kinner sowiet lopen sünd as hör Footen hör droagen hevvt.

Ikk meen mit keen Word de Minschen de flüchten goahn mussen – de hör Tohuus. de hör Wohnploatz verloaten mussen, wiel hör Voaderland van een büld Minschen to een Mörderland ümdreit worden is.

Ne … de meen ikk wiers nich. De weesen näämich eenfach blied un dankboar föör jeden Knüven Brot un föör jedet Dakk över de Kopp – ok wenneer dat noch so scheddrich un lüütji wäst is.

Ikk meen veelmehr de, de in de Vöörkreechstied van överall un ut elker grootdüütsch Hörns as Waarker föör de Kreechsmaschineree un de Scheepenboeree noa Kaisershoaben an de Woaterskant verschoaben worden sünd. Disse Part Frömmden un de Minschen van hier – dat wee dat Gemengsel, wat sükk nich mitnanner verdroagen hett.

Tominnst de Ollen nich, denn bi us Kinners un bi dat Junggood, wat jüüst anfung sülven to freeän, dor wee dat meist üm meist anners. Wi sünd denn noch tosoamenwussen – bi de Ollen gung dat oaber schiens nich mehr.

De halvwussenen Jungkeerls un Maiden hevvt mitnanner in schulich Hörns versöcht to weeten to kriegen, wor dat Killern in hör Liev an fastmoakt wee, un wi Lütten, föör de use Welt noch ut Kinner un Ollen un noch nich ut Jungs un Deerns tosoamensett wee, wi seeten aal mitnanner up de Tuungrund, ov hukelden an de Schlootskanten un ween an Schietkleien wat dat Tüüchs blods hergeev.

Dat Tüüchs, wat wi denn dorbi an d‘ Liev harn, dat seech denn meist ok dornoa ut. Us mook dat liekers niks ut, ok wenn us Öllern dat mennichmoal säker ok suur genooch upstödt is. Wi hevvt in Huus ni nich Schellens dorföör kräägen (bit up eenmoal, dor har mien jüngsten Süster dat oaber ok wüggelk een spierke överdreeven mit dat „hör Tüüchs schidderk moaken“).

Annersrüm wur dat denn all eder een Schoo ton antotrekken. Wenn de een ov anner ut us Frünnenkring ut de Noaberschkupp sükk moal wäär nich mit sien scheddrige ov ok woll tweirääten Kledoasch noa sien Tohuus hentroo, wiel hüm dor – su säker as dat letzde Word in de Kaark – van Voader ov Moder een düchtigen Loach Hau verwachten dee, denn wee de Anlopstää de Köäken van Tant‘ Eden. Dor wur denn furrs dat Tüüchs wuschken un över de blenkernd Ümlöper an de iistern Köäkenoaben drööcht.

Dor wurn de verklömten Footen ov Hannen mit heete Bakksteenen upwaarmt, su dat dat Blood wäär kreiseln kunn.

Dor wur de malörte Büks ov Jakk van mien Moders flinke Hannen ünner de ole Neimaschin so kuustfaardich wäär tosoamengüddert, dat van dat Malör, van de Winkelrutz ov de Räät in dat Tüüchs hoast ganniks mehr to sehn wee.

Dor wur so mennich Lokk in dat foaken eenzige Poar Strümp anne Been stoppt.

Dorbi geev dat denn ok noch reschkoapen to äten un drinken. Bi us hung näämich jümmers wat van d‘ letzde Schlachten an d‘ Böän to dröögen.

Een Mettwurstkringel, dat wee denn ok dat Minnste, wat een jeden van de Kinners mit up sien Padd noa Huus to kreech.

Wenn ikk so schriev, ‚wie seeten in d‘ Schiet an kleien, wat dat Tüüchs blods hergeev‘, denn mutt ikk dor an denken, wat dat vandoch doch üm Speelploatzen föör Kinner föör een Upstand moakt ward. Ikk kann denn blods so vöör mi henschmüstern, un mi mien Deel dorbi denken.

Mien Deel, dat sünd denn de Biller vöör mien binnerst Ooch, up de ikk us up Mors ov Kneen an d‘ Strooat sitten seech. De Hannen, de Aarms, de Beenen, un foaken ok noch de Gesichten, vull Schiet un vull Schmeer van us Wöhleree in d‘ Stroatengubel.

Säker hevvt wi foaker ok wat dorvan in Bekk un Pans kräägen – oaber dat dor glieks een van de Grooten achter us stunn to gielen, un vöör Sörch üm us bold ingung – dat hevvt wi ni nich beläävt.

Wat een Glükk ok, mach ikk vandoch blods särgen.

Wi hevvt keen Utschlach dorvan kräägen, ov sünd anners süük worden. Dodblääven is dorvan ok nümms van us Kinner.

Villicht har de een ov anner ünner us moal een poar Würms in sien Darms – man, denn geev dat van d‘ Huusdokter een reschkoapen Wurmkur över een poar Doagen, un allens wee wäär good up Stükken.

Ok dat anner, wor man de Minschen in de Billerkist van Tellewischen vandoach so maal mit moakt, un wat see denn jümmers bit up de Knoaken utschlachten – de Soak mit de Fäkalbakterin up de Wurst un de Kees, de man in d‘ Koopmannsloaden ov ok up d‘ Wäkenmarkt kopen kann.

Opa hett dorto blods meent, dat us ole Huusschlachter Geerds dat ni nich kloarbrocht hett, de Deerten, de he denn ünnerd Mest har, so schier ovtobunken. He leet an de Knoaken, de he jüüst in d‘ Füüsten har, tominnst noch de Huut an sitten.

Wenn wi ut de Büks mussen, denn gungen wi up d‘ Dönnerbalken achtern in d‘ Schüür achter de laang Riech Koien to sitten – un wenn vandoch een ut de Tied vertellt, he hett sükk noa jedermoal de Hannen wuschken, denn dröff ikk lööv ikk so särgen, dat he nich so heel de Woahrheit sächt.

Hannenwaschken – wenn wi woahrhaftich sünd, dat geev dat föör us Jungs tominnst doch blods eenmoal an d‘ Dach – un dat wee schnoabens, bevöör wi to Beäd mussen. Un wenn wi Jungens dat henkräägen hevvt, denn wur ok dat noch gern „vergääten“.

Un överhaupts wee Woater doch een hooged Good, wat nich eenfach so föör Hannenwaschken verkleit worden drüss.

Tomoal in de moorigen Landsträäken van Oostfreesland de meisten Pütten keen Drinkwoater hergeeven. Schiered Woater wee blods up de sandigen Eilands  in de soltige Gägend to scheppen.

Dör vandoagen mit dat „Woater soveel as man will“ ut de Müür, is de Woaterweert doch to een Fläägenscheet verkoamen. Anners wüür de Minschheit up dat Eerdenrund doch anners mit disse Gottsgoav ümgoahn.

Ikk wull dormit ok eelich blods särgen, dat wi dat domoals as Kinner van d‘ Gefööl her woll all rechtens moakt hevvt mit use Spoarsamkeit.

Wat denn ut de Kuul ünner de Dönnerbalken hoalt wur, dat keem doch meist dries in d‘ Tuun un wur dor ünnerspitt. Dorvan wussen un greuden denn aal de Planten un de Früchten, de as Äteree in de Grund seeten, üm irgendwenn up de Disch tokoamen, un us de Buuk vulltomoaken.

Woveel Fäkalbakterin sünd dor woll in d‘ Runnen lopen? Van us Achtersten in d‘ Plumpsklosett, van d‘ Plumpsklo in d‘ Jauchbakk, van d‘ Jauchbakk in d‘ Tuun, van d‘ Tuun in de Tuunfrücht, van de Tuunfrücht in d‘ Äten, van dor in us Buuk un denn har sükk de Kring wäär schloaten. Hett dor ok blods eenmoal een Roadio- ov een Bladdjeminsch een lüütji  Reportoasch över moakt?

Ni nich. Wat is us dordör woll nich aal dör de Nöäs goahn.

Kiekkassens geev dat joa domoals noch nich – tominnst nich föör dat eenfache Volk as Schluurenkino. Wi mussen us noch up us eegens Hand wat infallen loaten.

Infull’n is us denn jümmers wat. Dat wee säker mennichmoal föör de Minschkes üm us to nich alltobestich, oaber liekers – hööcht hett us dat jedermoal düchdich, wenn wi wäär een Annern dorbikräägen harn.

So heel van de Welt ov wesen wi joa nu ok nich. Dat geev joa all dat ole  Damproadio.

In de Woahnen, in de noch keen Elektrisch dör een Droaht van buten an d Gäävelmüür in de Huusen keem, dor stunn  denn achter jeden „Rundfunkempfänger“ een Bakkbeest van Frachtwoagenakku föör de Bedrijf van de Roadiokist, de bi de wat bäter Lüüd ut Hollt un bi de minner  utstaffeerden Familin foaken ut Bakkalit wee.

In achtunveertich, glieks noadem dat neeä Geld as Düütschmark de scheddrige Rijksmark ovlöst har, stunn bi us tomoal een hoagelneeän Holltkasten up de Buddelee. Richtich moi bruunsch un sülvern gliem he us ut de schulich Ekk rut  an.

„Grundig“ stunn dor in gülden Bookstoavens anschrääven.

Vördem stunn an disse Stää een düsterschwaarten „Volksempfänger“ mit blods een Sender up sien Band, de man hören kunn – de man bit fiefunveertich hören drüff.

De bruunsche Oadi ut Östriek de har joa vöörtieds dorföör sörcht, dat he in jeden Huushollen in d‘ Grootdüütsch Riek ok good to hörn wee. „Von der Maas bis an die Memel – von der Etsch bis an den Belt“ klung dat denn jümmers in de twalf „Duusend Joahren“ dör jedet Huus.

Bi us wee dries ok foaken wat anners to hörn, wenn us Moder un mien öllsten Broer föör de Kist hukelden un hoast dorinkrupen deen, üm dat see d‘ ok aal mitkreegen, wat dor so an „Woahrheiten“ över Düütschland van Günntsiet de Kanoal, van dat ingelsch Eiland dör de Lüchten fluttern de. Mien Broer wee näämich ok  domoals all een heel plietschen Fendt, wenn hüm dat dorüm gung, irgendwat in sien Richt to dreien. He har dat binnerwendige in de Bakkalitkist een bietji up Vördermann bröcht, as he dat nööm.

Noadem denn de Wehrmachtsbüppersten hör Teeken ünner dat Kapitulatschonsverkloaren för dat düütsche Militär sett harn, hett sükk dor joa nümms mehr an keert – in de Tied bit dorhen har dat oaber düchdich in d‘ Ooch goahn kunnt. Mit dodscheeten wesen de bruunschen Broers – ok bi us in de Noaberschkupp – up jederfall fix bi de Hand.

An de ole Kist van „Volksempfänger“ drüssen wi Kinner us denn woll all moal an versöken, mit een bietji an dreien üm moal wat hellerdet ov wat düstered Kroaken ut de Membroan to hörn to kriegen. Dor har denn ok nümms wat dortägen to mulen.

Bi dat niege Roadio dor wee da denn heel wat anners. Ov dat keem, wiel dor in buten in een gülden Schrievtoch „Grundig“ anstunn, or ov dat an de Tasten leech, de dat Deert nu to de Knöpen noch har, or ov dat an de Pries leech, dat dor nümms anners as us Voader ankoamen drüss.

As Teeken van de niege Tied har us Moder dor näämich bi Roadioschoster Backhuus hoast 300 Mark up de Loadendisch henpakken mußt. Wu see dat in de domoalige Tied deichselt hett, dat is mi in groode Deelen vandoagen noch een Roatsel.

Dat niege Roadio dat drüffen wi denn man blods noch van wieden ankieken – un sülvst dat wee föör us Voader denn meist alltoveel, wenn he denn in Huus wee.

Van us Kinner hett sükk denn ok ni nich een troot, dat Wunnerwark ok blods antofoaten. Dor wull woll nümms een Pakk Hau riskeeren

Ikk wee jümmers blied, wenn ikk mien Voader nich in Huus wuss.

Wat bruksen wi oaber ok een Roadio. Wi harn doch een moien un langen witten Strand vöör de Huusdör lirgen, glieks bi de School vöör d‘  Diek an de Woaterskant. wi hullen us doch – wenn wi jüüst nich wat anners to beschikken harn – de meiste Tied butendieks up. De groode Düün un de Wischen in Groo un Penner dat wee use Welt. Dor geev dat föör us Kinner soveel to beschikken – wi kunnen dat foaken gannich aal mantjien, un vöör allens reet dat ni ov.  Dat geev elker Dach wäär wat anners, wat Neeäs to weeten to kriegen …© ee

.

 

surf-wall-415882_640

 

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Wor de Noordseewellen…

fog-1258892_640

.

Wor de Noordseewellen…

 

Wor de Noordseewellen
trekken an de Strand …
hevvt de Joarn wi sungen,
in us Freesenland.

Kunnen an de Dieken —
wor dat Gras so greun —
dör de Penner strieken,
wor de Blöömen bleun.

Niks is dorvan bleeven,
nu is d‘ allens dod —
niks is mehr mit Leeven,
hier in d‘ Möörgenrot.

Wäch de witten Strände,
wäch de bleuend Strüük —
sünd blods noch iistern Wände,
Natur ümto is süük.

Wor de Noordseewellen …
de Tied, de kummt nich wäär,
dat is as Kuusenkellen —
dat deit so gräsich säär.

Wor de Noordseewellen …
dat singt hier mehr keeneen —
man hört blods noch Vertellen,
dat dücht as harten Steen

© ee

.

 

blackbird-542460_1280

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Üm Klokk dree…

tea-1284366_640

.

 

Üm Klokk dree…

Mien groode Leevde üm Klokk dree —
un dat an elker Läävensdach —
dat sünd dree moie Köpke Tee,
so recht noa Freesens Oart un Schlach.

Ikk hukel denn in d‘ Hörn bi d‘ Füür —
de Sprenkels tinkeln an de Böän,
föör sowat is mi niks to düür —
de Teetied givt mien Olldach Stöähn.

Hör ikk denn saacht de Kädel zirsen,
de Hund röäkelt sükk in d‘ Sofakuul —
denn is wiet wäch dat Joagen un Birsen,
denn bün ikk moal so reschkoap‘ fuul.

© ee

.

dog-734689_640

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Vertell mi wat…

sunset-2001877_640

.

Vertell mi wat.

 

Nu sett di doal — vertell mi wat.
Ikk hör di to — ok geern up Platt.

Verkloar mi wat van d‘ Weltgeböören —
beliekteek‘ mi moal düt ov dat —

ikk much woll wat van Leevde hören,
van Rövenschmeer un Suurkoolfatt —.

vergäät ok nich, mi to vertellen
van Elend un van Troanensnot —

wenn Fleegers koamt in hooge Wellen
un schmieten Minsch un Deerten dod.

Vertell van Minschen, de sükk höögen,
all över een ‚van Haarten Moin‘ —

vertell van Minschen, de us nöögen,
bi de dat Lääven wunnerscheun.

Vertell mi wat van grööne Wischen,
van Woater, dat man drinken kann —

vertell mi wat van sülvern Fischen
un wor man de noch sööken kann.

Luster mi van helle Nachten,
in de man Steerns an d‘ Hääven sücht —

wies mi up, wat wi verwachten,
wenn d‘ wiedergeit mit schidderk Lücht.

Vertell mi wat van hooge Bargen —
teeken een Bild van wiede See,

verkloar mi, wor sükk Minschen targen —
wor Läävensrod de witte Schnee.

Un wenn ikk denn dien Schwiegen hör,
wiel di dat Word verlüstich geit —

denn spöör ikk, wo dat Haart di säär
wiel nümms mehr an de Siet di steit.

© ee

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Versteist Du…

girl-1246525_640

.

 

Versteist Du…

 

Versteist Du wat de Stöörm di sächt
wenn he so över d‘ Land henfächt?
He brengt Verkloaren van wiet her —
van Unverstand un noch veel mehr.

Wenn he denn düchdich is an ruusen,
huult över d‘ Dakk un üm de Huusen —
pakkt de Bööm bi ehre Kroon
un dreit hör as een Grammophon.

Brengt dat Woater so in Brast,
dat dat in keeneen Büks mehr passt.
Denn stell di boaben hen up d‘ Diek
un spöör wu de Natuur so riek,

denn riet dien Haart in Hängen oapen —
blods so kanns du up Wunner hoapen

© ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Vöörjoahrsoahmen

 crocus-2171886_640

.

 

Vöörjoahrsoahmen.

 

De Blöömen de stoahn all sied Doagen in buten
see wiesen hör gröönen un wittklöärich Schnuten

dat as een Teeken van Vöörsömmerstied
denn nu is dat Fleuten un Sing’n nich mehr wiet

dat Fleuten un trillern van Bekassinen
dortüschen dat gurren van Duven

so as düster Rosinen
dat de Schwolfkes seilen so licht dör de Hääven

as deit da ni nich een Iiskoole gääven
dat de Wilgenstruuk gääl as een Hönnichpott lett

un Voader in d‘ Tuun de eersten Frücht all insett
dat dat Woater wäär Woater

un nich iisfast mehr steit
un de Buur sien Märsfolt över dat Rövenfeld schleit

denn köänt wir wäär trillern, denn köänt wi juchhein
un köänt us an Moder Natur wedder frein.

© ee