Veröffentlicht in oostfreesches Platt

De Trennung . . .

von da nach dort

.

De Trennung . . .

 

Nä, wat wee dat een moien Vöörsömmerstied. Net so waarm, as de Noarichtenlüü in d’ Kiekkasten dat jümmers ut Oafrika wiesen. To Pingsten har sükk Visit ut Holland ansächt. Mien Süsters Tant hör Broers Kinner.

Wo dat so richtich hen un her gehör, dat wuß eelich nümms mehr so genau. Dat wee ok liekers – hett ok ni nümms mehr noa froacht. Jederfalls – man kunn sükk good lieden, un keem sükk ov un to .

Dat heet, wi keemen ov un to in Holland up Visit. De hollandsch Siet har dat bit nu nich togaang krägen, sükk moal över de Grens to quäl’n. Nä, nä – dat leech nich doaran, dat de Grens van de hollandsch Siet tospiekert wee – nä – see harn eenfach nich de Tied, van to Huus wächtokoamen. Hör to Huus, dat ween een poar Diemat Grööntüchs, een poar Koien, ‘n Koppel Schwien un een Drufel Höner. Ach joa – un een gooden Handvull lütji Hollanders, lütji Klooteklappers..

Keem noch dorto, dat de Budelee woll dree un een halven Kilometer van dat nächste Dörp ovleech. So richtich alleen un an de Kant in de hollandsche Gröönte.

Pieter, wat de Voader van de heele Rummel wee, de har woll so ‘n ollen Dreeradkuffi woar he de Produkten mit noa d’ Genossenschkupp in d’ näächst Dörp krüdel.

Wider ween see oaber ok noch nich in d’ Welt rutweesen.

Nu harn see sükk een Auto tolächt. dat wee so een lüütji rode Kist – veer Lüü kunnen dorin sitten – wenn see sükk man good tosoamenklappen deen.

Pingsten schull dat denn joa ton eersten moal noa Düütschland goahn – Voader, Moder, Oma Talje un de lütte Geeske. Voader muß mit, wiel he joa achter dat Stüür seet. Un see harn dat schafft – see ween good bi us ankoamen. Een bäten langer as normoal har de Reis woll düürt – Voader Pieter har tweemoal de verkeerde Padd noamen. Dat wee oaber keen Mallör, denn so harn see ok glieks wat van Brämen un Hambörch to sehn krägen. Dor ween see joa anners ni nich henkoamen. Denn well kricht all Brämen un Hambörch to foat, wenn he liekut van d’ Eisselpolder noa Auerk joacht. Na süch – dat hett ok aalns sien Goodes – sää Koarl as he dat hört hett.

Pingstsoaterdachoabends wee denn dormit hengoahn, dat de Mannslüü ähm de hollandsch Genever pröven mussen. Dat Prädikoat „good“ kunn’n see hüm eers tokennen, as jedereen een Buddel dorvan in de Kopp har. De Froonslüü ween woll aal ’n bäten füünsch, oaber Mörgen wee joa Pingsten. De Pingstsönndach wee dor, un har för us Mannslüü elker een dikken, veerkantigen Brägen mitbrocht . Wi harn van d’ Oabend vöördem wat good tomoaken – to Middach wee de heele Gesellschkupp in Brehms Tuun nööcht ton äten. Wi weesen man jüüst bi de roode Grütt anlaangt, as lütt Geeske ut d’ Büks moot. Tant Marthoa beliekteekend hör de Padd wor see langsgoahn mutt – wiel, Tant’ Marthoa kann figelinsch hollandsch schnakken.

Dat düürt een Tied bit lütt Geeske wäärkummt – na, froacht Tant Marthoa: Hest du dat good funn’n, mien Deern? Joa Tante – ikk hevv oaber de Dör wor H för Hollandsch anstunn noamen. De Dör, de du mi wiest häst, dor stunn joa D för Düütschen up. So een Trennung de hevvt wi bi us in Holland nich.© ee

.

unnamed

mhhh

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Pingsten …

window-2293352_640

.

Pingsten …

Pingsten – wat is dat föör een Spiegöäkenkroam –
schleit mi dat in d’ Dörpkrooch tomööt.
In d’ Hörn hukeln twee Heeren und sitt eene Doam,
mit so komisch noa fröer utseegende Hööt.

De vertellt wat van Pingsten
un wat de Minschheit verwacht,
wenn vöör Gericht an denn jüngsten
Dach Gotts Hoamer doal kracht.

Eers hörns gannich hen,
de Mannslüü in d’ Krooch.
Beer un Schlukk sünd hör nörder,
schiens is dat genooch.

Doch tomoal word dat still –
de Lücht de word schwörder,
as wenn dor van boaben
een Boartkeerl wat särgen will.

Un Jeden versteit dat –
oahn dat groot wat geböört,
dat is as een Schienfatt,
dat denn Hääven tohört.

Nümms froacht mehr noa Pingsten,
un wat dat schall heeten –
sülvst denn Geringsten
hett tomoal een reinerd,

een anner Geweeten.

© ee

.

hildesheim-germany-673419_640

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

De Hääven…

water-1542686_640

.

 

De Hääven…

 

De Hääven is blau un sünnengeel,
dat schient hoast as in Itoaljenien.
Wacht man, sächt Opa un fleut noa sien Äsel,
dat is mi een bietji good Wäär toveel –
un stroakelt sien grieskoppschen Köäsel.

He hett man jüüst utschnakkt,
dor geit dat all los –
dat Wäär steit tomoal rein up d’ Kopp.
Een düstern Wulk – schwaart as dat Lokk up d’ Dönnerbalken
verdüstert de Sünn in d’ Schwiensgalopp –

un denn kummt dat ok all van boaben.

Dat gütt as ut Emmers – hollt gannich wäär up,
de Grund besteit blods noch ut Woater –
de See is wiet in dat Land verschoaben,
dat Woater schakkert de Dörpstroaten hoch –
netso as dor in Veneddich.

De Schlukkbuddels seilen as duun dör de Krooch
un nümms sitt vöör d’ Tresen un suppt hör dor leddich.© ee

ewaldeden©2015

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

De Rägensbörger Ludwich …

.

 

De Rägensbörger Ludwich …

 

So schidderkgries as dat in Dutten lirgende Ümto üm de Ünnerstand in de Ruinen van Stalingroad, so schedderichgries is ok de Hääven över Russland an dissen Mörgen an d’ nägenuntwintichsten Jänner dreeunveertich.

De Stoalinörgeln van de anner Kant hevvt vöör een poar Minüten upholln to jaueln un zirsen. Van Oabends schummerdüster bit hen noa Mörgens in de Lächte speelen see sied Doagen – ov sünd dat all Wääken – Nachten föör Nachten de sülvige Melodei.

Jüüst hett dat huulen un dat glieks drup dönnernde Kroaken van Oosten her uphollen, denn sett dat eenmoal Lüchthoaln loater van de Süüderkant wäär in üm denn van dor noa Westen un Nörden wiedertotrekken.

De roden Kanonenscheeters teeknen so Nacht föör Nacht een schuurich Bild van de Windroos in de Koppen van de wenigen düütschen Suldoaten, de van de vöörtieds glorrieke särßte Armee överbleeven sünd van de Veelen, de van de Naziverbräkers in Düütschland in de Kriech dreeven worden sünd, üm löägenshaftich Bott föör dat eegen Volk to winnen.

Dat sünd nu blods noch de blengerigen Knoaken van dat vöörtieds so fette Schwien Wehrmacht, de dor in d’ Kädel van Stalingroad dorup wachten, dat see massakreert worden. Netso as de Düütschen dat mit de moakt hemmen, de nu up hör doal koamt.

Föör de poar Suldoaten givt dat keen Vörgels mehr – un all gannskeen Retuur. Föör hör givt dat blods noch een wachten up dat Ennen und trillern wat denn kummt.

De Inpietscher föör de Endsiech, de hevvt sükk vöörtieds all ovsett – as dat noch gung – ov see köänt in de mestenschkarpe Koal un in d’ Ansehn van de nich mehr to tellenden Liekenbargen ok niks mehr särgen.

Jeden van de Mannslüü mit de pottgries Gesichten in de schidderken un kladderken Wehrmachtsuniförmen säänt sükk all de Nachten dissen Momang her, wenner de Kanonenlarm üm hör to van een Minüt up de anner stillhollt.

Denn köänt see föör een poarmoal Oogenblenkern versööken, de Koal wat tägentoholln – de Iiseskoal de hör Knoaken jümmers langer fasthollt.

Wo laang hevvt see all niks mehr van achtern ut de Etapp leevert kräägen – söben Doach … twee Wääken … dree Wääken?

De Tied verschwemmt in d’ Besinnen van de Mannlüü to een doakerken Mengsel mit steenhaartsche Knüben dortüschen – wenner hör „istern Ratschon“ in jümmer lütger Deelen tosoamenstukt ward.

De Tied früsst to een blöderken Steen, wenner irgendwons een spierke Freud hochkummt över mannslos worden Äteree – wenner wäär een van de Kameroaden dodblääven is.

Eenzich de Leutnant mit sien över Nacht witt worden Hoar – aal nöömen see de alltieds bedachtige un besunnen Ludwich ut de Regensbörger Auen blods Herr Leutnant – de leet ni ok nur een Word van Trechtwiesung hörn, wenner een van sien Lüü moal wäär föör een poar Minüten vöör Schmacht un Vertwieflung de Zivilisatschon verlüstich gung.

Ovwoll up sien kladderichs Uniförm all laang keen Rangteeken mehr to kenn weesen, wee hum nich de Respekt un dat Vertroon van sien Lüü verlüstich goahn.

As een van de Öllsten in de tosoamenschmääten un överblääven Hoopen läch he an dissen Mörgen sien Fuuk mit dat Hüselband föör dat linker Ohr – de faste Bügel leech irgendwons wiet buten vöör de doode Stadd – bi de Siet, bevöör he de beid Jüngsten van d’ Restkompanie, de in hör ovschlääten Sömmertüüchs vöör Koal – ov wee dat de Baang vöör dat, wat dor in de tokoamen Stünn’n up hör doalkoamen wüür – vöör sükk hentrillerten, sien Arms üm de Schullern läch.

Net as een Voader, de sien Kinner in Schuul hollen will – schoot dat Jupp – een oldgedeenten Feldsuldoaten ut dat hannöversche Göttingen dör sien Sinnen.

Un eder Jupp dissed Denken in sien iisfasten Bräägen wäär updauen kann, löpt in de Kaarkhoffsruh, de över de dode Stadd mit de brennerken Hüüs un över de Stroaten mit de Inschlachkuulen van de Granoaten licht, de Stiäm van Ludwich de Leutnant, de sükk woll een bietji kraberg, oaber doch as dat fredelke Gesumm van komodich Hummeln in de Sömmerheid, dor wiet wäch to Huus, anhört.

Ludi vertellt van zoartlinnen Vöörjoahrsdoagen un de Gröönte mit de wilgen Bloomen an de bajuwarischen Woaterpooln. Een Veerrieger van de jung Keerl de siene Leevste verloren hett, de singt he sogoar.

Jedeneen kann in de Oogen van de anner sehn, dat de ok heel wiet wäch is mit sien Föölen – heel wiet wäch in de Heimoat bi siene Leevsten. Föör een körten Sett hevvt see dat blöderk üm sükk to un de Dod vöör de Oogen vergääten. Föör een körten Sett hevvt see de brannende Koal un de kniepende Schmacht ut hör Föölen un Weeten utschloaten. Föör een poar Droomminüten lang hevvt see de Dodenwööste üm sükk to ut de Oogen verloren.

Disse Minüten van d’ Wiesers up de tikkernde Schikksoalsklokk hett föör de Rode Armee rekkt, üm een Schlußsträäk to trekken – hett hör rekkt, üm ünner de gleunich Kädel van Stalingroad dat Füür uttomoaken.

.As de erbarmungswürdige Hopen ünnern in dat schwaarte Kellerlokk van hör Denkensreis noa to Huus wäär in de griese Trümmermörgen trüch is, kieken see in d’ Rundum blods noch in de Öäpnungen van een büld mattdüster russisch Scheetisens.

Ovwoll in de Gesichten ünner de rode Stern an de Mütz niks to kennen is, faalt doch keen eenzigen Schöät.

De Kameroaden mit de Mongolengesichten helpen hör sogoar noch hoast frünnelk dorbi ut dat Lokk to klautern..

As see aal mitnanner boaben ankoamen sünd mooten see oaber doch mit hochtillt Aarms vöör de annern hör Püsters herlopen.

In de Stünn’n as de Dach de gröttste Lächte van sien minn Tied, de he in disse Doagen hett, to foat kricht, finn’n see sükk mirdenmanken van Duusenden annern gefangennoamen Suldoatens ut disse Frontdeel up een pultrich Ackergrund so up de bloote Eer in de Nöächte van een verloaten Buurendörp, wor van de Hüüs blods noch brannerich Müürwarkresten to sehn sünd. Hier blieven see nu twee Doach un dree Nachten oahn Äten un Drinken to loagern. Schnee un Iis mooten in disse sßärstich Stünn’s herhollen, üm de Dörst un de Schmacht nich to een gräsich Deert worden to loaten, dat dat Blood van de eegen Kameroadens suppt und dat Minschenfleesch frätt.

Wiel man hör aal hör Soaken – ok de, de niks mit de Kreech, sünners blods wat mit Minsch weesen to doon harn, wächnoamen hett, hett ok nümms keen Klokk mehr un see weeten nichmoal wu loat dat in de Tied is.

So moot dat wääsen wenn een dod is, sächt noa een Ewichkeit de Göttinger Josef to sien Leutnant Ludwich – de Dod hett ok keen Tied. Schiet wat up de Klokken – wat bruken wie een Klokk – de harn wie joa su nich äten kunnt. Mit disse Worden schlutt he de “Ansproak an mien Volk” so as he dor noch achteranstüürt, bevöör he sien Kusen mit heeten Schmacht as een Wulf in dat in de labbrige Kohlstrunkenszopp inweekte Steenbrod schleit. Noa dree Doagen bi dartich Groad ünner Iis un keen Dakk över d’ Kopp is dat dat eerste waarme Äten.

See hevvt de blikkern Potten noch gannich recht los, as dat all heet, Dawai, Dawai … Marsch, Marsch …

Nu is dat ok allwäär vöörbi – hier kunnen se in de dree Doagen hör Knoaken tominnst een bäten Ruh tokoamen loaten, oahn stilkens lustern to mooten, ov dor wat dör de Lücht suust kummt, wat Dod un Verdarben in sükk hett.

In de nächste Doagen trekkt sükk nu in schidderk Feldgries een Schlaang oahn vöörn un achtern över de russisch Eer dorhen. Noa Süüdoosten to – jümmer noa Süüdoosten to. Dat dat noa Süüdoosten geit, dat weeten de as läävend Froachteekens dör d’ Land schlurenden Elendsgestalten van Leutnant Ludwich – de hett schiens een Droaht noa boaben ton Hääven.

Nümms dröfft wall sien Stää in de Schlaang verloaten – un dat will ok woll nümms, wiel de Moot und de Kraft dorföör gannich mehr dor is – oaber gediegen is dat – de Regensbörger Ludwich düükt överall bi de Kameroaden up, de man jüüst noch de Kopp boaben hollen köänt un moakt hör Moot – un givt hör verrafftich ok noch Äteree van siens ov, wor man hüm doch sülben all dat hillige ‚us Voader’ dör de Bakkschokken bloasen kann.

Nümms van de Uppassers mit de Scheetisens in d’ Füüsten kricht wat dorvan mit – dat schient hoast so, as wenn de Regensbörger Ludwich so unsichtboar as een Engel is.

Noa geföölde duusend Doagen dör Schnee un Iis ringelt sükk de feldgries Schlaang in Betekowka. Een van de Mannslüü, de een spierke kyrillisch lääsen kunn, de har dit Weeten üm de Noam as Schiethuussärgen in Ümloop brocht.

Hier in Betetowka kunnen de Minschen van ok blods een spierke Örnung niks spöärn. De Bolschewikibüppersten ween up soveele Plennys ut disse Frontabschnitt nich gefoat un nich inricht. See harn woll eder dormit rääkend, dat hör Lüü veel mehr van de Germanskis – van de Kreechsverbrääkers ünnerwäägens dodschoaten harn.

Van aal wat Minsch sükk blods denken kunn wee nich genuch dor – tominnst nich föör de verhassten Plennys – blods van eens – van eens wee genuch dor – van Mangel an dat wat Minsch ton överlääven bruken deit un an Krankheiten un Süken, de sükk bi Minschen, de in sükkse schroaren Tostänne vegetieren mooten sükk verdannt flink breetmoaken.

Jedeneen wee blied, wenner he verlächt wuur – un sett n’türchlich allns dran, wat he in disse Loach dransetten kunn, üm wächtokoamen. In irgendeen anner Loager – oaber blods wäch van dor. Up Düür tüschen aal de minschlichen Wrakks mit Typhus, Ruhr un Cholera lääven to mooten dat wee all een lebennigen Dod.

De Leutnant un de Göttinger Jupp de harn dat Glükk. Dör dat goodsärgen .van een russisch Doktersch, de de Göttinger Jupp bi aal dat Elend in hör Doktorschkoamer een spierke Freud moakt hett.

An d’ darteinsten Märt seeten see Middachs up de noakend hollten Footdeel van een Veewaggon föör de Transport noa Wolsk.

300 Kilometers Iisenboahnfoahrt leegen vöör de Minschen in de oapen Frachtwoagens. 300 Kilometer bi veertich Groad ünner Iis – oahn Strohsakk – oahn Schiethuus – blods mit een poar Bummen vull Woater, dat glieks stief wee, nettegroad see dat ut een Pütt hoalt harn – un mit föör elker Minsch twee Knüben Brod.

Föör de meesten wee dat een Reis in de Dod, de de een büld van de Mannslüü in de söäben Doach ünnerwäängs all to sükk hoalt hett.

De Leutnant schull noa Gotts Meenen woll nich so schofelich van de Welt goahn, as aal de annern, de up de Foahrt eenfach ut de Waggons noa buten schmääten worden sünd – un de keen Gravstää mehr bruksen, denn in de russische Wiede blivt keen Stükkji Fleeschk un keen Knoaken eenfach so lirgen.

.An d’ twintichsten Määrt is de Toch in Wolsk ankoamen. De Heergott hett de Leutnant mit de Hülp van d’ Göttinger Jupp noch sien “Golgatha” bestiegen loaten, um hüm up de Höächte van vöör dat Loagerdoor – un bevöör he dor de irdisch Düvelssoal to sehn kreech – fredelk to sükk in de Ewichkeit hoalt hett. De Heergott was in disse Momang sien Seel gnädich.

.

Veröffentlicht in Allgemein, oostfreesches Platt

De Wind…

grass-1798242_640

.

 

De Wind.

Over de Kolken weiht suutje de Wind
de Grens hett för hüm keen Bedüden
he schmüstergrient as een lüütji Kind
man hört sien Lachen van wieden

de Blööm’n nikkoppen wenn he hör eit
de Bulgen saacht över d’ Gröönland strieken
de Schoapen rüscheln sinnich dör d’ Reid
langs de hogen Dieken

van d’ Eiland blenkert de Füürtoorn in d’ Lücht
de Süän verkrupt sük achter de Hääven
an d’ Siel Minschen tohoop man sücht
hier hett man noch wat van sien Lääven.

© ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

De Himmelfoahrtstuur . . .

cart-436550_640

 

 

De Himmelfoahrtstuur . . .

Mennichmoal bün ikk so’n bietji an trillern, ov dat, wat wi Minschenkinner in d’ Lääven so utfrääten, irgend-wons fasthollen word. Nä nä – ikk meen nu nich amtlich un van irgendeen Paragroafenschooster to Papier brocht – nä – ikk meen aal dat, wat dor so bi doalfallen is, oan aktenkünnich to worden. Ikk mach jo beruhigen – wenn ikk to mien Tied vöör mien Herrgott stoa, bruk ikk mi nich vöör Angst in d’ Büx to schieten – ikk hevv glööv ikk nümms so säär doan, dat ikk dorför in d’ Fäächfüür brannen moot. Oaber lichtfaardich is man denn ov un to doch woll moal wääsen. Dat har ok foaken de anner Kant hengoan kunnt. Nu is dat bi us Minschen joa een bäten anners as bi de Deerten – bi us Minschen kummt de Verstand mit de Joahren – de Deerten hevvt hüm all van Geburt ov an.
So – nu weeten ji dat ok wiers.
Wor ikk nu ähm över hersitten will, is een Begääven ut de Tied van mien Jungmannstied. Een heel moied Vöörjoahr leep mit us dör de Doagen – dat leep stuuv up Pingsten to. Un wo dat nu moal so is mit de jungen Peer wenn dat Vöörjoahr word – de stääkt ov un to de Hoaver. Wat denn foaken mit een Dönnerschlach to Enn’n geit – dat faangt meesttieds mit een Schmüüster-grienen an. So ok ditmoal.
Helmut – ikk nööm hüm eenfach moal so – wee all een Mannsbild mit breede Fööt. Dat heet, he har all mennich Stappen dör d’ Lääven achter sükk. Een bäten dwarß wee dat ov un to moal ovlopen – dat har villicht dormit to doon, dat he gewaltich över Krüüz keek. Man wuß ni nich, wat he jüüst in d’ Ooch har, wenn he vöör een stunn to kiesen.
Na – liekers, up jederfall kunn he sükk good helpen. Also – Helmut har up een Vergantung in d’ Noaberkuntrei bi een Rullwoagen de Toschlach kräägen – un wiel he de nich sülvst trekken wull, har he glieks een Peerd dorto köfft – een moied wittet Dübbelpony. Tägen dat Pony wee joa nu nix tägen to särgen – oaber de Rullwoagen – de har sien bestich Doagen all laang achter sükk – netso as Jan Schliep, de sükk mit Hoak un Kroak noch so även elker Dach noa Emil Egts sien Krooch henschlääpen kunn, üm sien Knoaken mit Doornkoat to schmeern.
Up jederfall … us Helmut – Clärenz nöömen wi hum ov un to woll moal, van ägen dat Twillingsutsehn mit de Leu ut Daktari – us Helmut meen dor wat van. Un wi wullen mit dat Gespann Himmelfoahrt up Tuur.
In Stükk ov wat Doagen hevv ikk denn ut de rötterige Woagen een Glanzstükk van Foahrtüchs moakt.
Voaderdachmörgen wee dat sowiet – särß Mannslüü stunn’n mit Maibüx un Sönndachshoot proat, üm de Dach so richtich to fiern – anners kunn dat joa ok keen Pingsten worden. Wat har dat gääven – dat mach man sükk joa gannich utdenken, wenn de Tied stoahn blääven wee.
De Woagen wee utstaffeert mit Dischen, mit Banken, mit Schlukk un mit Beer – wi wullen up de Tuur joa nich stoahn – un ok nich verdörsten. In d’ mirden stunn een häntich Hunnerdliterfatt ut Fettköters Broeree – man kunn joa nich weeten, wo laang de Reis anhollln de. Dat us Fatt denn nich to flink güüst wor, hevvt wi ünnerwäängs keen Huus an us vöörbifoahren loaten, an dat buten een Weertshuustoafel hung. Noamiddachs to d’ Teetied harn wi aal all good een sitten.
Mit Musik gung dat wäär up d’ Siel doal. Hans in d’ Glükk – wat us Muskant wee, kreech ut sien Knööpkomod man blossich noch „Annelisse – och Annelisse“ rut. Jümmers wenn he genooch Perzenten in d’ Blood har, wee dat sien eenzich Programm. Us eersten Foahrmann mussen wi all dreemoal wäägen anholln. He full stoadich van d’ Bukk – he har woll de fallend Süük. Us tweeden Foahrmann – de har dat Peerd in Luur. He wull dat Dübbelpony doch mit Gewalt wiesen, well de Boas wee. Tja – un dat hevvt wi denn ok mit aal Mann to weeten kräägen. In de eerste Kolk, de dat plietsche Peerd to foat kriegen kunn, wee us Tuur to Ennen. Een Drufel duun Mannslüü kroopen ut de Kolk – as Porgen ut een Woaterpool. Netso natt un gröön van Oantenmuut – wi harn woll aal mitnanner Porch heeten kunnt. Eenzich us Schkandoalfoormann de stunn drööch up de Kant – de har dat Mallör koamen sehn, un wee vöörtieds dorbi doal sprungen. Nu muß dat ok noch nett vöör us Helmut sien Tohuus geböörn. Blied ween wi, dat dat ovkant van d’ Hauptstroat passeert wee. Eenzich een handvull Kinners – ut de dree Hüüs dor ümto – seeten up d’ Stroat an schietklein.
Hans in d’ Glükk har de heele Undööch noch gannich in sien Köäsel rinkräägen – he har nich een Toch lang uphollen Musik to moaken. Dor wee oaber keen „Annelisse“ mehr to kennen – sien Handörgel wee binnerwendich mit dat gröönsche Kolkwoater an schnükkern, un hiem bi d’ trekken blossich noch as een Seeülk in Moandschien. Un as wenn he noch nich genooch har, stapp he nochmoal in vull Montur in de Kuul, üm sien blauklöärigen Samthoot to bargen, de mirden in de Oantenmuut schwabbel. De har he näämich van sien Annelisse to Himmelfoahrt kräägen.
As wenn dat Moat mit dit Gedoo nich all övervull wee, stunnen tomoal woll füfftich Kiekers üm us to. Mi is dat vandoach noch een Roatsel, wor de Lüü aal so flink bilang koamen sünd. Wenn ikk säch, üm us to – so is dat nich de Woahrheit – wenichstens nich heel un dall. De Mäklers stunn’n aal üm us Helmut to.
Sien Manchestern Appelklauerbüxen (wons anners sächt joa woll’Knikkerbokkers dorto), up de he jümmers so bannich stollt wee – hungen hum bit in de Kneebuchten. De Drachseelen kunn’n dat Gewicht nich mehr hollen – de Büx wee bit boaben hen vull Woater, un har de laang Ünnerbüksen – de joa ok an de Drachseelen fastmoakt ween – mit noa ünnern szakken loaten. He stunn mirden up de Padd – mit noaken Mors un blengerich Geschirr. So kunn up jederfall jeden sehn, woarüm sien Grete dat Kinnermoaken sovöäl Spoaß mook. Un dat – dat weet ikk wiers, hett sien Grete nich sovöäl Spoaß moakt – de stunn näämich stuuv tägen hüm.
Up d’ Siel – in Emil Egts sien Krooch – hett de Dach denn noch reschkoapen Stäävels ankräägen, dat he ok good noa achtern in de Tied lopen kunn.
So harn de Lüü wäär een tiedlang wat to schnakken – un wi harn wäär rejell wat beläävt.

© ee

.

 

greeting-card-1331524_640

Veröffentlicht in Allgemein

De Suupsakk . . .

 

 

De Suupsakk . . .

 

In d’ Kroog sitt Hein nu sied tein Stünn’n

hett Schlukk un Beer woll dartich Stück

een letzten deit he sük noch günn’n

de fäält hüm an dat grote Glück

 

Bold licht de Kopp man stuuv up d’ Theke

he schnuurkt luut as ‘n Kettensoach

so sücht man hüm hier jede Wääke

wenn d’ good geit ok woll aal twee Doach

 

Wenn de Kröger hüm denn feustert

so Klokk half een noa Middennacht

up runde Fööt noa Huus he steustert

wor futerich sien Olschke wacht

 

Se pakkt hüm denn ok glieks an d’ Kroagen

un givt hüm düchtich wat up d’ Pans

dornoa se sük denn sass verdroagen

un seecht sük wäär bi d’ Holschendanz.

© ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Dat wull ikk di blods särgen…

man-1130495_640

 

 

Dat wull ikk di blods särgen…

 

Sied Doagen häst du stilkens beewert

dien Haart seet överall to luurn

ikk spöär dat irgendwat in di scheewert

in d’ Achterkant de ’k di beduurn

 

Doch du leets nümms wat dorvan weeten

weest iistern as so’n Richelpoal

see köänt nich mehr as mi erscheeten

denkst du – un hollst de Angst di doal

 

So achter us – för di alleen

hevvt wi de Duumen för di drükkt

hevvt dorcht – stoa fast up diene Been

dat di ok dat Leechste glükkt

 

Nu denkt wi is d’ wäär allns up d’ Stää

de Sünn de schient in Drufeln

Ninoa all to Henning sää

glieks deit Christoa mit mi schnufeln

 

Un kiek – so löpt dat Lääven wiider

allens is man half so stuur

sücht man ok foaken schwaarte Riider

de vergoahn as mennich Rägenschuur.

© ee