Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Biller van domoals . . .

 

.

 

Biller van domoals . . .

 

Dat wee in de Ingangstied van de füfftiger Joahren. Wenn ikk strullen muß bruks ikk blossich van ünnern dör de Bükspiep langen – dat heet, ikk har noch körte Büksen an.

De eerste komodich laang Büks geev dat to d‘ Konfirmatschon. Dat stunn woll nargens so schrääven – oaber dat wee so. Netso drüffen de Deerns eers noa de Insächnung hör Flechten ovschnieden loaten.

Bi de Deerns hett dat – besünners in denn Tiedenwessel noa de tweede Weltkreech – mennich Troanen köäst.

Man – wat wee dat een Spillwark, wenn wi in d‘ School de Deerns, de vöör us in d’ Banken seeten, de Flechten tosoamen knütt harn.

Vöör besünners moi Hoar, dat foaken bi de Wichters bit över de Mors gung, kreegen see bi de een ov anner Hoarschnieder noch Doalers.

Meest ween dat de eersten eegen Pinunsen. Vertell dat moal een van de jung Lüü vandoach. Wenn see di nich een Vöägel wiesen denn büst d‘ noch good dorbi wächkoamen.

In disse Tied moken wi us up de Padd – Moder un ikk.

De Richtung wee wäär Oostfreesland. Jüüst so as in de Joahren bit nägenteinhunnerdtachunveertich – blods ditmoal seet ikk nich mehr in de Körf vöörn an d‘ Rad – un Moder har keen Fracht van Tee un schwaartbraanten Schlukk – üm de see trillern muß.

Ditmoal wee dat ok nich doarüm todoon Kerl un Kinner över Woater to hollen – ditmoal muß Moder hör Moder bistoahn.

Bi us in d‘ Stadthuus ween s‘ to de Tied all aal utfloagen.

Mien Süsters un Bröers fluttern up eegen Flöägels dör de Welt – mien Voader leech sied tweeunfüfftich up d’ Kaarkhoff ünner de Grund – un Oma bruks Hülp.

See har dat woll nich froacht, oaber Moder har een Nöäs dorför, wenn dat bi annern irgendwons kniepen de.

Oma har de fiefunszömzich all achter sükk, un dat wee bi hör in d‘ Huus nich mehr so, as jünger Minschen dat woll geern seecht.

Moder sää, wenn ikk hör nu nich to Hülp koam, denn kummt see verrafftich in hör eegen Schiet üm.

Oma wee een oarigen Minsch – nich dat man dat jüüst up dat eerste kieken sehn kunn – nä – oaber see har Hoar nich blods up d‘ Kopp sitten – noch mehr Hoar har see binnerwendich – up de Tann’n.

Mien Unkels un Tantens un Veddern un Kusin’n woanden tomeist in een Drufel üm hör to – see wull oaber nümms van de Aarfschliekers bi sükk hemm’n.

Nümms drüff hör in dat Huus koamen – aal wullns hör doch blossich beklauen – meen see. Un see sää dat ok luut un düdelk jeden een – ov een dat nu hören wull ov ok woll nich hören wull!

Wiel Oma hör Kinner tiedläävens so stilkens as Kapitoal un Hannelswoar ankäken hett – un hör Kinner in d‘ Huus ok woll düchdich ünner hör lieden mußt harn – gung’n de meesten Omas ole Doach krüzwies an d‘ Achtersten vöörbi.

Verstoahn kunn Mama dat ok woll – see har joa sülvst genooch ünner hör Moder läden.

De Glieven, de Oma hör Dochter in d‘ Jungwichterstied mit ‘n Füürhoaken bibrocht hett, de kanns vandoach noch bekieken.

Man – dat Elend bi hör Moder mitankieken, ov eenfach wächkieken – dat kunn see nich. Ikk hör dat noch – as wenn see dat güstern sächt hett: Dat is doch mien Moder!

Un so weesen wi wäär up Tuur noa Oostfreesland – Moder hör Rad wee boaben bi Jan Peters up d‘ Dakk fasttüddert, un wi seeten moi waarm in dat Binnerste van de schulige Onibus.

Hoagel un Rägen klöäter up dat Blikk, as wenn twintich Trummellüü togaang weesen.

De ole Diesel har woll noch so’n bäten Holtgas in d‘ Nöäs, dat hüm joahrenlang Stöän to foahren gääven har.

He schnükker un pruust un pulter vöör sükk hen – as wenn he Asthmoa har un jeder Minüt starben wull.

An dit Gedoo hett sükk oaber nümms keert – dat simuläär de Maschin all sied Joahren.

De Minschen in d’ Onibus hööchten sükk över de Waarmte, de de Maschin van denn olen Klöäterkassen ovgeev. Wenner dor ok so’n bietji Öölstoom manken wee, dat moak niks ut.

Ut tein Piepen un dree Zigaarn keem de Damp noch dorto – un denn wee d‘ hoast so as bi Oma, wenn de Schösteen nich trekken wull. Komodich waarm – heel gemütlich un mit de richtige Röäk in d‘ Lücht.

In Sandhörst wee d‘ up Schlach vöörbi mit dat moie Lääven – wi mussen utstiegen! Jan Peters jükel de anner Kant andoal.

Dat Foahrrad keem van d‘ Dakk – Kuffer un Taaschken up d‘ Rad fastmoakt – un denn man los.

Särß Kilometers to Foot noa Bernuthsfeld.

Mit dat Wäär wee dat netso, as woll in Afrikoa tüschen de Drööchtieden – dat goot as ut Emmers.

De hunnerd Meter bit an d‘ Landroat sien „Schlött“ vörbi ween wi all dörnatt.

Ikk weet nich wulaang ikk noch dorvan dröömt hevv, eemoal in so een Huus to woahnen.

Mi gung dat joa noch eenigermoaten ov – ünner mien Suldoaten Rägenkeep – oaber Moder hör moie Krimmertmannel wee noa een lütt Setji so schwoar van Nattichkeit, dat see de uttrukken hett, un up Ünnerst wiiderlopen is.

Bi Tant Schoaper in hör lüütji Klüterloaden stunn’n wi eers moal een tiedlang drööch. Ikk kreech sogoar een ächten, utwussen Köpke Tee – dat Köpke sitt in mien Besinn’n noch jümmers as een dikken Knütt mit een Schleuf.

Wi weesen joa ok keen Frömden – Moder un Tant Schoaper ween bit to d‘ Währung dör de Schwaarthannelee mitnanner verbandselt wäst. Sükkse Verbinnung’n överduren Tieden. Tominnst in Oostfreesland.

Tant Schoapers Kolonioalwoarenloaden wee de Stää wor dat Lääven van de Gemeente tosoamenleep – domoals.

Inkopen kunnen de Lüü joa noch an een büld anner Stäen. Schienfattölich – Petroleum wee dat nich – Steenköälenteerölich stunn dorup – geev dat in een wieden Ümto man blossich bi Tant Schoaper. Un well bruks keen Lucht in sien Schienfatt.

Moders dreehunnerdpunds Krimmertmannel bleev bi Schoapers to dröögen.

Harm Schoaper nööm een Kleppermannel sien eegen – up wecke Oart un Wies he an sowat heel figelinsched in disse Tied koamen wee, dat stunn dor nich anschräven – liekers, Moder muß de Rägenmannel övertrekken. Harm Schoaper sien Gummistävels kunn Moder sükk woll in ümdrein – oaber mit dree Poar Wullstrümpen övernanner kunn see dor tominnst in lopen.

Ikk har joa Gummistävels an – mien Footen de weesen drööch. Moders Schootüüchs wee dorbi sükk uptolösen. De Schoo seegen woll ut as wenn see ut Läär weesen – oaber dat wee blossich Fassade – in Russland nömden see dat in de Zarentied Potemkin sien Dörpen – de Schoo ween ut Pappmaschee. Ikk glöv, dat Hinkebeen Goebbels har de noch in d’ Welt sett.

So utstaffeert trukken wi beid wiider up Bernuthsfeld to. Vöör de särß Kilometers hevvt wi denn bold veer Stünn’ns brukt. Dat kann sükk vandoach van de jungen Lüü hoast keeneen mehr vöörstellen – van Voslapp noa Auerk een ganzen Dach ünnerwäägens.

As wi bi Oma up d’ Warf rupdreiden, wee dat all schummerdüster. Moders Moder wuß woll dat wi keemen – luuren de see oaber liekers nich up us. Niks wee mit een moi Köpke Tee un een frünnelk Moin. See leech all laang in hör Butz – see wee netso as jeder Oabend mit de Hööner up d‘ Rikk goan.

Gnadderich un granterk wee see an futern, dat wi eers so loat keemen – wi harn us woll bi d’ Lüü rümdreeven meen see.

Na – dat woahnen bi Omoa dat fung joa good an!©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Moin, Geburtsdachskind . . .

birthday-1114056_640

 

.

Moin, Geburtsdachskind . . .

Wo föölt man sük denn so mit szäßtich –
ik much dat woll geern weeten,
is dat Denken ok heel bestich –
ov kunn man sük noa d’ Moand henscheeten?

In ‘n lütten Sett bün ik ok so wiet –
drüm machst Du mi vertell’n,
is dat dornoa een gooden Tied –
ov leeger noch as Kuusenkell’n?

Nu kanns Du särgen – tööv man off –
du schasst dat all belääven,
dat is för mi blods Wulkenstoff –
as blenkern boaben in d’ Hääven.

Ik maark , Du büst noch nich so wiet –
büst sülben noch an schnüstern,
dat is joa ok ‘n malln Tied –
büst szäßtich eers sied güstern.

©ee

.

sunset-2001877_640

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

De Reis’ noa Huus . . .

luggage-2020548_640

.

 

De Reis’ noa Huus . . .

 

Moders tachentichste Geburtsdach wee nich mehr wiet hen.

See mook sükk woll sied länger Tied all hör Gedankens, wat dor woll aal up hör doalkoamen wüür.

Ji moten weeten – mien Moder is hör Läävdach keen Frünnd van groote Fierderee weesen – un groot Vertelleree van dat, wat see in hör Lääven all doahn hett, de mach see gannich hörn.

See is van d’ leev Gott in de Spoar sett worden, un muß sehn dat see dor in langs keem.

So eenfach wee dat! Un so seech see dat.

Je nörder de Dach nu keem, ümso foaker leet see bi us Schnakkeree anklingen, wo benaut hör dat wee.

Wi sünd mit särß Kinner in d’ Huus. De veer Öllsten geit

dat, wat Moder beröört stilkens an d’ Mors vöörbi.

So ov so!

Anners mien jüngst Süster – de is ‘n bietji överkandidelt.

Ikk säch jümmers – de hett vergääten woar see up d’ Welt koamen is. See mutt ut aal wat dor kummt een groot Trara moaken.

Stükkwies vertell Moder mi, wat denn aal so lopen schull up ‚hör’ Dach.

 

Tachentiich Joahr dat word Minsch joa nu blods eenmoal in sie Lääven, un dor muß doch een up stoahn.

De heele Verwandschkupp ut jeder Weltenhörn har mien Süster dorto nööcht.

Een grooden Soal har see ok all hüürt – Gastenövernachtungen inschrieven loaten – un wat dor anners noch aal togehöör.

„Das komplette Catering habe ich auch schon organisieren lassen“ puust see bi elker Gelägenheit de sükk hör anbeeden de in de Lücht üm mien Moder to. See har schiens an aal Kroameree un Tüünkroameree dorcht –

blossich een Soak – de har see nich doan.

Hör Moder de har see nich froacht, wat de denn woll dorvan meen!

Un Moder har nich de Kuroasch to särgen: Hör to mien Deern – ikk will dat nich un ikk kann dat nich. Loat mi mien Geburtsdach netso begoahn, as ikk mien Lääven läävt hevv.

Dat wee de groode Bredullje.

De Uplösung wee eelich heel eenfach. Ikk hevv een groodet Mest in de Füüsten noahmen, un hevv de Knütt tweischnääden.

Söäben Doach för de „groote Dach“ bün ikk noa Moder foahren.

Oahn laang vördem hen un hertotüün’n hevv ikk hör de Dör van mien Bensinkutsch openhollen. See is instäägen – un wi beid sünd furs losjükelt.

Wat ikk vörhar, un wonehm wi up doalhullen – dat wuß see nich.

Ikk har blossich an hör sächt, see bruks sükk üm dat heele Geböören keen Sörch mehr to moaken.

See hett mi gewähren loaten. Ikk wull hör wat doon, wor see hör Läävdach van dröömt har – wat sied füfftich Joahr as een Poahl in hör Fleesch seet.

Ikk wee mit hör up de Padd in d’ Noordland – noa Nörwägen.

Mien Voader hett hör in de Kreechsjoahren disse Poahl in d’ Fleesch sett. Un dat keem so:

Voaders ole Fischdamperkruu wee in d’ Kreech schwangswies in Dennsten up een Kreechsversörgungstanker – up een Bunkerschkipp.

De Koahn wee stationeert in Stavanger.

Wiel dat Stavanger joa so grääsich wiet wäch wee – un wiel see joa een heelet Joahr nich mehr in d’ Heimoathoaben weesen, kunnen see hör Frolüü an Bord koamen loaten.

Dat hevvt see denn ok aal mitnanner doan. In de Heimoat, in Huus wee dordör liekers överall groote Uprägung.

De Familin woanden meist üm meist in de sülvige Kuntrei, un so harn de Moders sükk dat tägensiedich all reschkoapen klöärich utmoalt.

Wat een Wunner ok – in so een gräsigen Tied so een Reis!

Elker Nacht Sirenengehuul – elker Nacht mit Kind un Kägel in d’ Bunker rönnen – un denn wenkt dor tomoal vöör een körte Tied dat Paradeis.

Dor wee up Schlach in een poar Familin in de groode Kreechshoaben so een lichten Röäk van Glükk.

Kuffers wurn in de Noaberschkupp tosoamen lehnt, wat man för so een groote Reis bruks, dat wur inpakkt – wenn man överhaupts wuß, wat för so een Reis’ aal nödich wee.

Denn well van de Froonslüü wee allmoal in d’ Utland wäst?

Un glieks sowiet noa Nörden to!

So een Reis vöörbereiden, dat broch een Hoopen Waark mit sükk.

Oaber liekers – de Dach vöör de Ovreis wee koamen.

Moder har in de letzte Nacht rein keen Schloap kräägen.

Van irgendwons her har see sükk een Bezuchsschien för Kleärstoff organiseert – un föör sükk in de letzde Nachtstünn’ns noch een Sönndachskleed neit.

Mörgens üm söäben schull dat denn losgoahn. Mit de Marinetoch van us lütji Boahnhoff ut. Dat wee aal bit in de letzte Kleenichkeit utklamüsert.

De Kinner wull’n joa aal mit noa d’ Iiserboahn. De Grooten schullen dat Foahrrad mit de Kuffer schuven – un de Lütten dor in een Drufel ümto.

Üm veer Ühr wee de Nacht to Ennen. De heel Koppel Kinner waschken, antrekken, Botterbrod schmeeren – manoman, gung dat in de Köäken tokehr. De Wichters mussen joa ok noch hör laang Flechten torechtmoakt kriegen.

Een Hülpsmaid för de Huusholleree wee woll all dor – oaber doch jümmers wäär Moder hier un Moder dor.

Klokk half särß ballert dat an de Dör.

Een luudet Mannslüüorgan bölk van buten: Telegramm für Eden!

Up Schlach wee dat in d’ Huus so saacht – man kunn een Fleech an d’ Müür sitten hörn.

Well in disse Tied läävt hett, de weet wat dat Word Telegramm to de Tied meist bedüden dee.

Moder stunn mirden in d’ Köäken – in de een Hand een Schöädeldook – in de anner een Oohr van een van hör Jungs. As wenn see in Soalt goaten wee – so stief un ok so witt stunn see dor!

De Hülpsmaid har denn Postbüdel dat Kuwert ovnoahmen.

Dat düür woll fief Minüten, dat Moder sükk wär röögen kunn.

Us keem dat as een Ewichkeit vöör. Allens leep as in Zeitlupe ov.

Moder streek mit een Pellermest de Ümschlach oapen.

See wee as een Steen – blossich an dat Papier kunn man sehn, dat see innerlich trillern de.

Särßtein Oogen keeken stier up dat lüütji Stükk bruun Papier.

Jeden wuß bi sükk, wat dor nu koamen muß.

Un hoop doch, dat dor wat anners keem!

Dor keem ok wat anners – nich „Gefallen für Führer, Volk und Vaterland“ – nä, blods heel banoal: „Reise nicht antreten – bin dienstlich verhindert – Hermann“!

Nümms sä een Word – nur bi Moder in de Oogen, dor blenker dat.

Un tomoal leepen in twee Sporen Troanen över hör Gesicht – dat wull rein gannich wäär uphollen.

Sächt hett see niks, oaber ikk denk vandoach noch mennichmoal, wo dat woll in hör Haart utsehn hett.

Aal wussen see blossich: Voader is nich dod!

Wat denn in us Moder stürven is, as see een Wääk loater van de anner Froonslüüd to weeten krägen hett, dat Voaders dennstliched Doon hellerder Hoar har un een Kleed över sieden Strümpen anhar, dat hevvt wi domoals noch nich weeten kunnt. Kiek – un sied disse Tied seet de Poahl in Moders Fleesch.

See hett mi foaken van hör Droom vertellt: Eenmoal in hör Lääven much see doch Nörwägen sehn.

Un nu – to hör tachentichsten Geburtsdach wee dat sowiet!

Wi wullen de Droom lääven – dat heet, ikk wull hör de Droom lääven loaten.

Een wunnerboare Reis. Van Düsseldörp dwarß dör Westfoalen, dör de Lünbörger Heid, de groode Hambörger Hoaben ankieken – un denn liek ut noa Nörden to.

Moder is dat nich as Autofoahrt ankoamen – nä, see schwääf glöv ikk över dat Land.

See hett mi ünnerwägens nich eenmoal dornoa froacht, wor dat denn hengung. See wuß dat woll.

 As wi oabends an Jütlands Spitz över dat schwaarte, kabbelige Woater keeken, dor frooch see mi blods: „Licht dor achtern mien Droom?“.

Ikk kunn blossich nikoppen un denken, mörgen froo büst du in dien Droom – in Nörwägen.

De neeä Dach wee dartich Minüten old, as wi spöörden dat dat Fastland achterut bleev. Achtein Stünn’ns ünnerwäägens – Moder har eelich schloapen mußt as een Ülk.

Oaber nä – see wee so frischk un so woak as neegeboren.

Mörgens üm särß is see denn noa över füfftich Joahren Gedankenreis in hör Droomland ankoamen.

Wi ween noch keen fief Minüten van Bord, dor hevvt wi us ankääken un beid tomoal sächt: „Wi sünd in Huus!“.

Sowat beläävt man jümmers blods eenmoal in sien Lääven.

Wi hevvt de heele eerste Dach sääten un Koarten schrääven – an aal de Geburtsdachsgasten, de mien Süster all nööcht har.

Dat see sükk nich vergäävens up de Padd noa de groode Fier van mien Moders tachentichsten Geburtsdach moken.

De Gasten hevvt dat aal mitanner good verstoahn kunnt – blossich mien överkandidelt Süster, de hett dree Joahr nich mehr mit mi schnakkt.

Köänt ji verstoahn, woarüm dat nich?

 

ewaldeden©

.

 

mill-1835162_640

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Saan . . .

                    port-1845214_640

.


 

Saan . . .

Saan – dat is een Landgemeend

heel fien – in Freeslands Buchten

dor hett de Laangwiel utgedeent

dor blenkern dusend Luchten

Fleegers goahn hier up un doal

brengn Lüü ut alle Wieden

de Iisenboahn foahrt oan Schandoal

van hier noa alle Sieden

veer Möälns find’t man noch in d’ Land

een Schlött van d’ allerbeste

sük sörgen hett een fastet Band

in Sanderbusch sien Feste

denn hest du Pien – un geit di d‘ schlecht

dor büst du good verwoahrt

de Dokters flickt di allwäär t’recht

dat glöv mi – bi mien Boart

Marientorn un Geeteree

‘n Woaterstroat un ok twee Bargen

in d’ Schützenhuus grod Scheteree

un nümms hett wat to targen

Junglüükultur un Bürgerhuus

een Markt för ‘n büld Laway

Theoater speelt hier Mann un Muus

dat is de rechte Drei

büst du in d’ Welt un söchst dien Ruh

de finns du hier in d’ Landje

bo hier dien Huus – dat is de Clou

hier büst d’ dien eegen Manndje.

©ee

.

animal-1845223_640

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Olldach . . .

chicken-1967157_640

.

 

Olldach . . .

 

Klokk half fief kreit de Hoahn

moakt düchdich Schandoahl

he nööcht us uptostoahn

wenn d’ geit aal tomoal

 

de Höner suust van d’Rikk noa buten

de Koiin fagn an to bölken

an d’ Jungvolks Fenster ballern Kluten

se moten hen to melken

 

Se kriecht vermörgens keen rechten Dreih

hebbt aal een dübbelt schwoaren Kopp

se ween up d’ Baal bi Hinnerk Krey

dor gung d’ de heele Nacht Galopp

 

Een Kööm een Beer een Danzkaree

un tüschenin noch suupen

bruken Füüsten denn noch Klöateree

gung man ähm fiks noa buten

 

Üm dree up d’ Soal dat Lucht utmoakt

dat word ok nödich Tied

de Strohsack hett man jüüst to foat

denn is d’ allwäär sowiet

 

De Stünn’ns de loat sük nich bedreegen

Klokk half fief de Hoahn de kreit

häst du ok noch so’n dikken Brägen

de Buur di glieks mit Kluten neit.

©ee

.

chicks-1539041_640

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Oab’ndstimmung an d’ Siel.

hamburg-2076214_640

.

Oab’ndstimmung an d’ Siel.

 

Over de Kolken weiht suutje de Wind –

de Grens hett för hüm keen Bedüden.

He schmüstergrient as een lüütji Kind –

man hört sien Lachen van wieden.

 

De Blööm’n nikkoppen wenn he hör eit –

de Bulgen saacht över d’ Gröönland strieken.

De Schoapen rüscheln sinnich dör d’ Reit –

langs de hoogen Dieken.

 

Van d’ Eiland blenkert de Füürtoorn in d’ Lücht –

de Sünn verkrupt sükk achter de Hääven.

An d’ Siel de Minschen tohoop man sücht –

hier hett man noch wat van sien Lääven.

 

De ole Krooch – ut siene Dören

Handörgelmusik noa buten trekkt.

De Hääven lücht in alle Klöären –

de Krööger sükk een Piep anstekkt.

 

De Scheepen dükern an de Poal’n –

de Taljen sünd an klütern.

Hier kann de Seel’ sükk recht verhoal’n –

un jeden deit för sükk wat tütern.

©ee

.

blackbird-542460_1280

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Oabndleed.

moon-2270386_640

.

Oabndleed

( Melodie: Guten Abend, gute Nacht )

 

Schluut’d de Oogen, schloapt in

schloapt in d’ Herrgott sien Sinn

lächt de Sörgen bi de Sied

schloapt in Ruh un wääst blied

 

Mörgen froo – wenn Gott will

dreit sükk wiider dat Spill

mörgen froo – wenn Gott will

dreit sükk wiider dat Spill

 

Schluut’d de Oogen, schloapt jo free

wenn ok hoch geit de See

föölt jo sääker un bewoahrt

wünscht jo alltied goode Foahrt

 

Mörgen froo – wenn Gott will

dreit sükk wiider dat Spill

mörgen froo – wenn Gott will

dreit sükk wiider dat Spill.

©ee

.

baby-1266117_640

.

Johannes Brahms – Guten Abend, gut Nacht.

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Moder . ..

wood-171782_640

.

Moder . ..

Näem mi noch eenmoal in dien Aarm
leev Moder – du mien Engel
holl mi eenmoal noch so waarm
as domoals woll – as Bengel

Wo foaken hevv ‘k mi dornoa säent
wenn d’ üm mi to woll iisich kollt
hevv Leevde mi bi annern leent
wee mennichmoal ok veelsto stollt

De Tied de du noch mit us geist
de word nu hannich minner
bit dat du för us Herrgott steist
un goodsächst för dien Kinner.

©ee

 

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Der Erwachsenen Trugschluss …

portrayal-72265_640

 

.

Der Erwachsenen Trugschluss …

Die Großen denken ich bin noch zu klein
und versteh’ nicht was sie auf Platt sich erzählen –
drum hauen sie immer kräftig rein
und geben nicht Acht beim Worte auswählen.
Ikk sitt denn in d’ Hörn
un tüdel wat mit mien Puppen torecht –
doch mien Kopp de leustert noa achtern un vöörn,
un wat dor so sächt word, dat is gannich schlecht.
So weiß ich denn schon oft Tage voraus –
die anderen die wundern sich immer –
was geschieht und was nicht in unserem Haus,
und verkriech mich, wenn’s sein muß, im Dachbodenzimmer.
Mien Opa de hett woll all Oahnung van dat –
he kikkt mi nämich foaker plietsch an,
wenn ikk üm sien Beenen striek as us Katt –
ikk denk mi he weet,
dat ikk dat meeste Särgen all inwesseln kann.© ee


ewaldeden