Veröffentlicht in oostfreesches Platt

De Knoopen . . .

buttons-628819_640

.

De Knoopen . . .

.

De ole Paster har siene Joahrn in de Gemeente ovdeent. Nu gung he up Renten. Dat wee van Joahr to Joahr sturder worden, de Minschen bi d’ Globen to hollen. Een büld Lüü wullen mit de Kaark niks mehr to doon hemm’n. Achter d’ Hand nöämen de Döörpslüü hüm ok woll Himmelskomiker.

Up letzt hett he resigneert – dor schulln sükk denn annern mit rümtargen. He har sien Herrgott dat foaken genooch vertellt, wenn he mit hüm alleen wee, un wuß dat de hüm niks noahollen de.

Sien Noafolger in d‘ Amt har he all vöör een Joahr ov wat kenn’nliert.

Dat wee een jungen Prediger ut dat meckelnborgsche Plattland.

Een poarmoal wee de all bi hüm up Visit wääsen un har sükk mit de Gemeente vertroot moaken wullt. Van wägen he nich so tomoal in d’ iiskoald Woater keem. He kennde dat woll van Huus – de Meckelborger mussen ok eers waarm wurden – bevöör see mit di een Schlukk drunken.

Säker wee dat hier in d’ Westenland achter d’ Diek ok nich anners.

De ole Paster hett woll meist twintich Joahr brukt – bit de letzte Buur hüm du sächt hett.

Nu wee he eelich blied, dat he sien Huus so good bestäelt har un wuß well noa hüm up de Kanzel stunn. Eenzich dat Geld wee een leidige Soak de he nich deichseln kunn.

Dat Kaarkgeld keem van Joahr to Joahr minner rin, un de Klingelbüdel wee ok keen Spekkfatt mehr.

Mennich Sönndach trüllern dor mehr Knööpen rut as Pennings.

De Pennings keemen in de Kaarkenkass – man de Knööp – de har he över Joahren sammelt.

As see beid denn so vöör veertein Doach Soaterdachs-oabends bi een Glas Wiin tohoop seeten, har us jungen Paster een tinkelnden Idee.

Paster Joacobs letzt Gottsdeenst hulln de beidn tosoamen ov.

Noadem de Klingelbüdel rümgoahn wee, dankt de junge Paster vöör de Kollekte un much noch ähm wat bekanntgeeven.

De Knööpen, de in de letzde Joahren in de Klingelbüdel ween, hevvt up een Aukschion in dat hollandsche Assen tweedusendfiefhunnerd Gulden inbrocht. He un de ole Paster hoopen doch, dat dat so widergung.

Ja – Knoopen ween van Stünds an nich mehr in de Klingelbüdel – oaber in mennich Huushollen stunn tomoal een Knoopensammelpott up de Buddelee.©ee

.

 

screw-cap-1931743_640

.

Auf Hochdeutsch im Worthaus:              Unser Worthaus

Advertisements
Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Twee rode Luchten …

fishing-boat-411871_640

.

Twee rode Luchten …

 

 

Annerletzd wee ik noch in düstern ünnerwäängs. Niks wee los up de Stroat – bit up twee rode Luchten, de een heel Enn’n vörrut to mir her blenkerden. Ik weet ok nich, wat mi inschoot – ik gung mit Foot van d’ Gas – wiel ik tomoal de Betonstroat noa d’ Nörderneer Meieree för mien binnerwendich Ooch har. Nu frocht mi säker een, wat hebbt twee rode Luchten nachtens up de Stroat mit de Betonstroat noa d’ Nörderneer Meieree to kriegen. Eelich niks. Kiek – un dat is dat joa man. Een Bild ut mien Eilandstied up Nördernee seet mi tomoal in d’ Kopp. Dat is wiers all good wat her – oaber as dat so is, wat sitt dat sitt. Well van de Honoren up Nördernee to de Tied wat up sükk hull, de foahr in de Haarst ov Winterstied schnoamiddachs woll üm Oost noa d’ Fleegerplatz an dd’ Füürtoorn, üm mit de anner Mannslüü, de up dat Eiland ok so’n spierke wat to särgen harn, so een bääten de Welt to bekieken. Un wiel man dat Elend joa ok domoals all foaken genooch nöchtern nich erdroagen kunn, geev dat dorbi ok stilkens een lütten Sööpke. In d’ Sömmerdach – mit aal de Boaadgasten – har man joa keen Tied för sowat. So ok Melkbuur Brauer. Up de Hentuur har he sükk noch een bietji argert, wiel halfpadds noa d’ Meieree bi een lüttjien Boostää Koabelee över de Stroat leech. De Arger doröver wee hüm een poar Stünn’ns – un woll Stükk ov wat stiewe Grog – loater, as he sükk up de Padd noa Huus mook, all laang ut de Kopp floagen.

Dat Denken “Boostää” – dat seet hum oaber woll in d’ Kopp fast, as he twee rode Luchten vörrut dör de Düsternis blenkern seech.

Sien Verstandsweeten woahrschoo hüm: Dodo – pass up, dor is de Boostää ! Seech to, dat du good tüschen de rode Luchten dörkummst.

Süchst woll – un dor har denn een Uul seeten. De Boostää in sien Koppweeten wee gannskeen Boostää mehr up de Stroat – de Aarbeiders ween mit hör Waarkeree laang kloar. De twee rode Luchten vöör hüm, de seeten achtern an Gerd Nimskis hoagelniegelneen Lloyd Alexander. Dor is us Frünnd Dodo denn ok flink achterkoam’n – oaber eers, as he Gerd sien neeän Lloyd düchdich tosoamenstuukt har.© ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Wenn d‘ üm schnakken geit . . .

background-2007670_640

 

 

Wenn d‘ üm schnakken geit . . .

 

Fidi wee een ruhigen – mit siene Wöör kunn he allerdings goaelk levige Biller moalen – wenn he denn moal wat sää.

Dat keem wiers nich alsto foaken vöör, dat he wat ut sükk rutleet – oaber wenn he dat dee, denn seet dat ok. As so een goden Kliester de man an d‘ Müür kleit, wenn wat för Joahren hangen blieven schall.

Am meesten hööch he sükk, wenn he mit Jan Rassmus – de ole Füürtoornkoptein – boaben up de Diekskron seet un de Seel bummeln loaten kunn.

De Damp kruller sükk denn ut dat heete Rookholt in de blau Lücht – in de kloaren Oogen speegel sükk de kruse See – un üm de Worden van Stünn’ns to tell’n dor bruks blossich een Fuust föör.

In sien Jungmannstied wee he geern in d‘ Kaark goahn – van denn ballerigen Paster Gerds kunnen de Glövigen tominnst noch wat mit noa Huus hen nähmen.

Nu weesen hüm de Gottsdennsten to fuchtich. Man sitt in de Riegen holten Banken – man will sükk mit sien Herrgott ünnerhollen un kummt dor rein nich mehr to.

Vöörn steit meesttied een Minschke, de sükk woll noch Paster nöömt – ov he denn noch een is – dor kanns eersmoal an twiefeln.

Wat dor an Sabbelwoater ut sien Halsgattso över de Minschen löpt, geit eenfach nich ünner de Huut. Un wenneer de Vöörstellung to Ennen is, denn steist du up – schküddels di tweemoal un büst allwäär drööch.

Wat een Paster mit siene Wöör verdeelt, dat schull doch tominnst bit annern Sönndach vöörholl’n.

Wünscht hett he sükk ov un to woll moal, an de Pasters Stää dor vöörn to stoahn.

Wenn he dat moal luud denkt, sächt sien Froo: Holl up – mennich een Minsch kunn woll Brand in d‘ Haart kriegen, wenner du ünner d‘ Krüüz anfungst to moalen.

So lett he dat denn – oaber liekers is dat leech, dat soveel Iis in de Minschenharten anwasst.

Vanoabend is Fidi nööcht in een grooden Soal – dor will een bedüdend Minschke Richt in de Koppen setten – dat geit üm irgendwat föör de Gesellschkupp Belangriekes – meenden de Lüü, de de Plakoaten verdeelt hevvt. Wiel man doch joa weeten moot wat in d‘ Welt so los is, hett Fidi sükk breet schloahn loaten, un hukelt nu manken een poar hunnerd Gesichten – de vull Neeschier noa vöörn kieken, Dat see ok jo de Woahrheit nich verpaasen – wenn de antrüllern kummt. Dat Lucht in d‘ Soal schummert – vöörn up de Büün grellt dat up. Fief – särß veerkantich bepakkte Kerls schuven sükk tägensiedich dör de Dören un tüschen sükk de Wiesschnakker.

Fidi froacht sükk, wat dat Theoater schall. Dor is doch Nümms, de de Keerl gefaarlich waarden kunn – un denn so een Upstand. As wenn de Hoabenkoptein van Majorca mit een Iisbräker ünnerwäägens is.

Un denn geit dat los. As koole Rägenschuuren fall’n de Wöör över de Tohörer her – de Ooren köänt gannich mehr kieken för Gebrabbel. Een heeln Stünnen un nägen Euro geit dat so. Wuso nägen Euro frocht dor een? Na – wiel man för dat Klukk Woater ut de lüütji Buddel dree Euro henlärgen moot – un de Röädelmors an dat Katheder hett in de Tied dree Buddels lossüppelt. Endlich trekkt sükk dat Wiesmoaken in de Schnakker sien Halsgatt trüch. Een büld Lüü in d’ Parkett woaken up, wiel dat tomoal so stillich in d’ Soal is.

Van de Siedkantsitter vöörn up de Büühn steit een up – bedankt sükk för de moie Vöördrach – un meent, de Minschen in d‘ Soal näämt doch säker van dat Gehöörde wat mit noa Huus. Joa – sächt Fidi to sien Noaber an d‘ linker: Een grooden Körf vull Kreiuulen hevv ikk infangen – un dor versöök man wat van to moaken.©ee

 

 

 

old-microphone-2290314_640

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Tanten un Verwandten . . .

photo-1859812_640

 

 

Tanten un Verwandten . . .

 

Disse Oart Minschen kann sükk een – wenn he in de Welt stüürt word – joa nich utsöken. Dor mutt man denn so mit tofrää wääsen as dat is. Updrükkt hevvt see dat joa nich vöör d‘ Kopp, de Verwandschkupp, wenn man hör dat eerste moal sücht. Man moot denn as nee Minschke sinnich dor rinklautern – mit de Tied krist denn to weeten, in wekke Riech du hör setten kanns. Een Deel steit vöörnan – dat sünd de Gooden. De annern verdeelt sükk stükkenwies noa achtern. So hevv ik dat ok to weeten kräägen.

Een Tant van mi – een van mien Voader sien Moder hör Deerns – de woahn in Jewer – stuuv boaben de Sükenkass. Dat Mannsbild, wat dorto gehör – wi nöömen hüm Unkel – de wee de Boas van dit Institut. He wee een haartensgoden Kierl, de ok sien Krüüz mit sien Olschke har. Liekers – dat har he sükk joa sülvst up sien Pukkel lächt.

Wi drüssen nich Tant Leni särgen – „Helene“ mussen wi särgen – dor geev see een Hüpen up. Een bäten benaut wee see in d‘ Kopp – wi säen ünner us jümmers: “ See is licht överkandidelt“. Wenn us Ollen us up Böschkupp stüürt harn, üm bi Tant Leni in Jewer wat to beschikken, denn mussen wi ünnern an dat Pingeltau luuken un dornoa fief Trää torüchgoahn. Dormit see van boaben sehn kunn, wokeen dat wee. Sönndachstüüch – wenn d‘ gung noch wat bäters – dat muß man all anhemm’n. Anners leet see us gannich rin – wiel – ünner Sönndachsstoat wee dat nich „Standesgemäß“. So’n plietschen Tant wee dat!

Wat hör ikk dor well bölken? So wat geit joa in een Minsch alleen nich rin! – recht is dat! Dor weesen noch ‘n Stükk ov wat Deerns – de weesen in mien Oogen good – bit up een – de stunn hör Süster in niks noa. Wenn ok up een annern Oart.

In de schlechde Tied har Moder hör een heelen Barch wullen Däkens schunken – för de Kinners, dat de sükk tominnst waarmen kunnen.

Moder har de jüüst van de Serben-Suldoaten in Sengwardöng tägen Schlukk un Fettichkeiten intuuscht.

 Twee Doach loater koamt wi noa een kladderigen Dach dör Oostfreesland schnoabends bi hör in d‘ Köäken rin – un wat seecht wi? Tant Käte sitt mit hör breeden Mors up d‘ Köäkenoaben un is an inbööten. Nä, nä – nich mit Holt ov Törf – mit de wullen Däkens, de Moder hör för de Kinner gääven har. Un wat sächt see to mien Moder, de mit oapen Halsgatt vöör hör stunn, wiel see dat nich foaten kunn wt see dor seech? De Kinners schöält dat doch waarm hemmen.

Kiek – un dat meen ikk mit sünnerboar.

Mennichmoal froach ikk mi, ov dat bi mi noch aal an d‘ richtich Stää sitt – bi so een Verwandschkupp – un bün denn elker Mörgen wäär blied, dat man dat bi mi noch nich sücht!©ee

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

De Plörres…

tux-161391_640

 

.

De Plörres…

 

Vatter –

wat hasse denn getzt wieder füren Plörres jemaach
dat soll ich doch wohl nich trinken
von diese Brühe da liech ich ja flach
un krich nen geschwollenen Zinken

ach so –
dat is nich für mich
dat is füren Versicherungsfritze
der kommt gleich wegen die kaputtene Scheibe inned Klo

wegen dat war der doch schon dreima hier
getzt treibt der dat aber auffe Spitze
wir ham doch keine Vertreterbleibe
oder kommt der vielleicht wegen dat Bier

ich saach dich dat Vatter
fangt nich an zu saufen
so wie beim vorigen mal
dat kost zuvill Geld

du weißt ja
denn kann ich wieder keen Schappi kaufen
un Bello frisst mich dat Blumenbeet kahl.

 

©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

So ‘n lütji Fleech…

housefly-155460_640

 

So ‘n lütji Fleech…

 

So ‘n lütji Fleech de argert mi
sied Stünn’ns all recht dull
wacht man Fleech – glieks hevv ikk di
ikk hevv de Schnuut rein vull

Nu sitt see dor un luurt mi an
as wenn see denkt versöök dat moal
ikk schiet di sowieso wäär an
un du krist mit dien Olsch Schkandoal

Ikk do as wenn ikk hör nich seech
hau to mit luden Knall
droap woll nich de lütji Fleech
man doch de Melkgüüt ut Kristall

Un de Moroal van disset Wark
is meest Tied heel benaut
föölt sükk de Minsch ok noch so stark
bi Fleegen he dormanken haut.

©ee

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Een Teegeschicht . . .

tea-2107191_640

.

 

Een Teegeschicht . . .

 

’n half Joahrhunnerd is all hoast dör de Tied lopen – na – woll nich heel – oaber fiefunfüfftich moal dreehunnerdfiefunszäßtich Doagen lirgen doch all tüschen dit Beläven un vandoach. Mien Jungmannstied up Nördernee wee jüüst anlopen.

Wi kreegen in use Läärtied joa nich de Welt an Pinunsen – tein Mark in d‘ eerst Joahr – twintich in d‘ tweede un dartich in d‘ daarte. Dor kunns nich wiet mit spring’n. Also hevvt wi jung Lüü us fix noa Toaarbeid ümsehn. Wiel ikk joa nich so een heel Frömden up dat Eiland wee – mien jüngst Süster har näämich een ächten Eilänner as Keerl – is mi dat Toaarbeid finn’n nich allsto stuur fallen. Bi Melkbuur Meyer keem ikk in Nävenbihüür. Vöör mien Dennst mörgens – un in d‘ Freetied, wenn d‘ denn nödich de. Elker Mörgen üm lokk dree gung dat los mit Omoa Meyer hör oal Doamenrad. An beid Sieden hung een Melkbumm un achtern up d‘ Drachholler stunn  een Klüterkist mit Kees un Botter – un denn man los. Ikk hevv vöör Dach un Dau woll mehr Nörderneer Kökens to sehn kräägen, as mennicheen Minschke Hoar up d‘ Kopp hett. Wiel de Minschen üm de Tied joa noch Minsch sünd, hevv ikk ok een büld anner hoarbösselich Kroam to sehn krägen – dat kanns utlärgen as dat wullt, dat is woll up elker Wies recht. Well dat noch nich sülven beläävt hett, de kann nich weeten, wo moi so ’n bietji Leevde noa d‘ upstoahn is – ov wo lekker ’n heeten Grog üm Klokk veer. In still Stünn’ns loat ikk dat ov un to moal an mien binnerst Ooch vöörbilopen – un denk: Wee dat doch nochmoal so een häntigen Welt. Överall wor man in de Hüüs rinkeem – ok wenn dat man blods in d‘ Achterköken wee – stunn dor ’n Köpke Tee proat. Nä nä – dat is vandoach liekers nich mehr komodich. Pingelwoater ut d‘ Fabrik, joa – villicht ok moal een Schlukk word di anboaden. Oaber kanns dat mitnanner verglieken?  In disse Riech van Teehüüsen stunn een besünnered Huus. As so een Hukeldääken hung dat Efeu över d‘ Huus. Dor – bi Moder Dunkmann, dor kunn rinkoamen wenneer man wull – Trekkpott un Taasen keemen gannich van d‘ Disch ov.

Frömden verkeerden nich bi Omoa Dunkmann – see har keen Koamers to verhüür’n, un Kinners har see ok nich vöörtowiesen – de ween all aal dodblääven. Dat Mannsbild, wat see moal freet har, dat wee up See ovdrunken. Un so wee see blied, wenn moal Bekennden bi hör rinkeeken. Man wee noch gannich recht binnen, denn greep Stine all noa d‘ Teepott – un kunkel di de Taas vull. Dat eerst moal hevv ikk mi rein hööcht – so een moien Klöär van Teefaarf, dat wee rein wat seltens. Noa de eerste Klukk wee ikk in mien Weeten allwär twee Trää noa vöörn koamen. Omoa Dunkmann har keen Tee in d‘ Pott – bi Omoa Dunkmann geev dat Rotwiin ut Taasen. Un wat sää see – wenn man denn een bäten plietsch ut troanich Oogen luur? Drink man – mien Jung – dat is good för d‘ Blood – un ut d‘ Teepott is dat nich so schinant.©ee

Veröffentlicht in Allgemein, oostfreesches Platt

Nördernee . . .

 

 

Nördernee . . .

 

 

Middewääk oabnd seet ik in Sinas Böökerwaarkstää in Jewer – dor dröfft ji ok ruhich moal hengoan – wenn jo jo Padd in Jewer över de Kaarkploatz föört – wat Sinoa Jostes so dor moakt – dor geit een dat Haart up – oaber dat blods so mit an d‘ Kant – also Middewääk oabnd seet ik dor – ’n bietji wat to vertelln – joa joa – ik weet dat ik niks to särgen hebb – ik hebb dat all good mitkräägn – dor ut de tweede Riech – ik hebb dat wenichstens versöcht. Dor wee ok so’n bietji wat van Nördernee mit in. Een Deel van mien Jungmannstied stunn mien Bäed dor – ik wull eers särgen – ik har dor mien Telt upschloan – oaber dat kunn mennicheen woll anners utlärgen. Liekers harn wi wat mit Wichters to doon – ok woll moal ’n bäten mehr – oaber dor schwiech ik över. Mi hett moal een Doam sächt – dat wee mien ingelschen Karakter – ik glööv – see meen wat Gentelemenhaftiges dormit – wenn ik denn so an mi langskiek – ik moot togääven – dor kunn wat mit an wäädn. Wiel – mien Voader wee jo een Saylor. Wat dat eelich bedütt, weet ik bit vandoach nich so recht – oaber dat klingt so moi – fien ik. Harrijeses – nu bün ik all wäär rein van Nördernee ovkoamn – schüldigung. Wenichstens – as ik so’n bietji wat ut mien Besinn’n an disse moie Tied in de Welt lopen leet, kreech ik tomoal een antern. Oach wat – keen Echo – wi sünd doch nich in de Knödelbargen – nä – dor seet in de tweede Riech vöör mi een Froominsch, de lääv mien Geschichten mit – ik kunn dat rein fööln. Un wat keem dorbi rut – see wee mien Tüüch – mien Tüüch, dat ik de Woahrheit vertell. See har in de sülvige Tied as ik up Nördernee läävt. Ik har woll vöördem pathetisch särgen kunnt: Und Gott ist mein Zeuge – dat har mi joa doch nümms glöövt. Tomoal seet dor well, ’n Minschk as du ov du – de har dat mitbeläävt. Gottinää – wat hebb ik mi hööcht. Ik wuur up Schlach ’n Enn’n grötter – mien Moder har woll sächt – Jung – paas up de Böän up. Us Eilandslääven full ok noch jüüst in de sülvige Tied. Ik mach nu nich särgen, wo laang dat her is – denn kunn woll de een ov anner anfangn to räken, wo olld wi sünd. Bi mi is dat liekers engoal – ik seech all sied twintich Joahr ut as tachentich – oaber as een Doam moal sächt hett – mien Gentelemenhaftichkeit. ’n büld Nörderneer Originoals hebb ik joa all van schrääven – de ole Schlachter Wessels – de har Margret – Margret heet näämich mien Tohörerin –  noch in d‘ Kopp. Schlachter Wessels broch noch ’n half Schwien mehr up d‘ Wacht as us Wattföärer Hinnerk Clausen. In sien Gewaltspans kunn woll ’n Beerwoagn Anker schmieten. Wenn Schlachter Wessels för lütt Jungs ut Büks muß, gung he stilkens noa buten up d‘ Hoff. Bi een so’n Gedoo hett hüm denn moal ’n lüütji Jung tokeeken. De Jung kunn sük denn nich verkniepen, vöörn in d‘ Loaden luut to krei’n: Onkel Wessels – ich hab dein Pilimann gesehn. Domoals kunn mennich oal Tant bi sowat woll noch ’n Doalschlach kriegn – nich so Schlachter Wessels. Noa tweemoal Lücht hoaln greep he in d‘ Geldschuuf – un statt Schellns kreech denn lütten Wiesnöäs ’n Doaler. Un wat sää Schlachter Wessels – hier mien Jung – de hest du verdeent – ik hebb dissen Schlawiner näämich all sied twintich Joahr nich mehr sehn.©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Blanke Huut . . .

nude-2035295_640

 

.

Blanke Huut . . .           

 

De Boadtied löpt wäär an – Freikörperkultur –  dat is een Beteeken, dat vandoach hoast niks mehr to bedüüden hett. Dör jeder Kiekkassen – in jedet Blattje springn de Minschenkinner noakend dör de Oalldach. Mit Kinner meen ik nich Janntje un Peter mit Sandschüpp un Emmer – nä, nä – ik meen all mehr de mit puusbakkich Bösten un Strukwaark an d‘ Liev. Wat sünd wi verlüstich goahn, dat wi us nich mehr scheeniern köänt? Drei dat Tiedenrad man ähm een halwich Joahrhunnerd trüch – dor seech dat noch heel anners ut. Ähm vöördem, in dat grotdüütsch Riek mit sien Ideologie van gesunn’n Körper un gesunn’n Geist wee dat för Minschen, de sük geern oahn Tüüchs verlusteerden, nich so stuur. Oaber jüüst wee man dit Denken un Doon van Rassetüchten bediekt, seech man ok niks mehr van blanke Huut. Najoa – de Minschen harn ok woll anner Sörgen – un so’n schmachtich Liev, an de man de Rirbens telln kann, moot man joa ok nich mit Gewalt vöörwiesen. Stükkwies wuur dat oaber joa bäter – un so keem FKK  wäär an d‘ Lücht – wenn ok man achter Richel un mit steensche Regularien. In d‘ grote Land wee dat man blossich an een poar Stäen mögelk. Wiers har dat ok all wat mit Geld to doon – wo anners ween Sylt un Nördernee de Kolonien? Us jung Fenten, de wi so Dach för Dach up dat Prominenten Eiland an knoiin ween, keem dat joa goaelk tomööt. Full dat doch jüüst in de Tied, dat us dat Hoar an d‘ Liev anfung to killern. Veertein Kilometers bit noa d‘ FKK – Düün – dat wee doch för us keen Müür. So steusterten wi foaken an de grode Toafel vöörbi – netso as de Minschen woll vöör över tweedusend Joahrn in dat gelobte Land trukken sünd – dat Land wor Melk un Hönnich van de Bargen leep. So’n bietji wee dat för us woll so. Nich dat de een ov anner nu luut utgielt un röpt: Sodom un Gomorrha – nä, nä – so nich. Dat har aal sien Örnung – moi in schräven Bookstoavens brocht. Gefööln, de schull man denn buten dat Richel loaten. Oaber moal eerlich – kanns een Katt dat musen verbeeden? Ik seech dat Koppschüdden bi jo – kiek – un dat meen ik dormit. Jedeneen wuß ok woll, dat dat Tüüchs buten bleev – un dat Kieken mitgung – blods – wiesenloaten drüffst dat nich. Wat hebbt wi mennichmoal up d‘ Mors Brandbloasen hat, wenn wi up d‘ Buuk leegen – un mit’n Poahl in d‘ Grund fast seeten. Wenn di de Gefööln denn ünner d‘ Huut langs kroopen, drüffst di joa nich ümdrein. To’n tweeden wee dat sowieso schinant – oaber to’n eersten keeken joa Schandarmsoogen boaben van d‘ Peerd, ov nich irgendwons een Knoaken in d‘ Lücht stunn. De harn dat good – de harn över d‘ Middelstgewehr een Uniformbüks. Kanns ok woll särgen, een Oogenklapp för lütt Jehann. För us wee dat foaken leidich – kunn’n wi doch eers wäär upstoahn, wenn us Oogen keen Kattun mehr kreeg’n. Liekers – wi hebbt dat in Koop noahm’n. Tägen de Sünn’nbrand geev dat Bottermelk, un dat Koppfoor kreegen wi ümsünst.©ee

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Rökerfisch . . .

smoked-fish-411485_640

.

 

Rökerfisch . . .

 

 

As jung Kierls up dat Eiland mussen wi joa in de laang Sömmerdoagen tosehn up wekker Oart wi de Oabendstünn’ns in Stükken kreegen.

Allsto stuur is us dat wiers ni nich full’n.

Wenn de een niks wuß, denn full furs een annern in wat wi verhakkstüken kunnen.

Laangwiel wussen wi gannich wo dat Word schrääven wuur.

Bevöör dat denn Tied wuur in d’ Nüst to klautern, leeten wi aal wat wi so up d’ Liist brocht harn, bi use Frünnd Benti ovzakken.

Bent har van sien Oal de Tankstäe an d’ Hoaben övernoahmen – man kann ok woll särgen, he har een Goldgruuv arft.

Dat is hüm oaber ni in de Kopp stäägen. He bleev jümmers so as wi, de wi meest niks harn as us Tüch an d’ Liev.

Aal poar Doach de Bent rökern. Dor har he een Schlach van wäch. Smutoal un Seetung kunn wi us joa nich leisten – dat wee föör us joa feel to düür.

Oaber dat de ok heel nich nödich.

Eenmoal in d’ Wääk keemen de Hollander Kutters un leeten hör Fanggood up Nördernee trüch.

Wat van de Fischken föör de Gastenhuusköäkens nich grood genooch wee, dat kreech Bent upto.

Dat wee dat Futter föör us. Wenn he de Bifang  rökert har, denn kreegen wi een Butt ov ‘n lütten Stint woll vöör ‘n Gröschke. Dat kunn dat bi us denn noch nett lieden.

Bit wi denn noa een heeten Sömmerdach moal wäär bi Benti tosoamen seeten. Wi harn de Dach mit aal Jungs een bäten Glück hat un düchdich Schlikkergeld kräägen.

Nu kunn dat wat lieden. De Hollanders wesen jüüst dor wäst. Bentis Rökerschkapp hung vull.

Een van us har tomoal een grandiosen Idee: Rökerfischk äten – un well an meesten dorvan upkunn de wee de Boas.

Dree Beer harn wi ok woll all drunken, un so wee dor keen een de dor wat tägen har.

Nu gung dat los – de Rökerschkapp oapen un de waarme Butt leep dör us Halsgatt as niks Goodes. Wi hevvt us aal mitnanner niks doan – so bi dartich Stükk föör elker Jungkeerl wee Fieroabend. Mehr wull eefach nich andoal. Bi nümms.

Dat wee oaber ok vöör lange Joahren mien letzten Rökerfischk.

Twee Doach is us heele Drufel Jungs nich van d’ Dönnerbalken rünnerkoamen.©ee