Veröffentlicht in Allgemein, oostfreesches Platt

Nördernee . . .

 

 

Nördernee . . .

 

 

Middewääk oabnd seet ik in Sinas Böökerwaarkstää in Jewer – dor dröfft ji ok ruhich moal hengoan – wenn jo jo Padd in Jewer över de Kaarkploatz föört – wat Sinoa Jostes so dor moakt – dor geit een dat Haart up – oaber dat blods so mit an d‘ Kant – also Middewääk oabnd seet ik dor – ’n bietji wat to vertelln – joa joa – ik weet dat ik niks to särgen hebb – ik hebb dat all good mitkräägn – dor ut de tweede Riech – ik hebb dat wenichstens versöcht. Dor wee ok so’n bietji wat van Nördernee mit in. Een Deel van mien Jungmannstied stunn mien Bäed dor – ik wull eers särgen – ik har dor mien Telt upschloan – oaber dat kunn mennicheen woll anners utlärgen. Liekers harn wi wat mit Wichters to doon – ok woll moal ’n bäten mehr – oaber dor schwiech ik över. Mi hett moal een Doam sächt – dat wee mien ingelschen Karakter – ik glööv – see meen wat Gentelemenhaftiges dormit – wenn ik denn so an mi langskiek – ik moot togääven – dor kunn wat mit an wäädn. Wiel – mien Voader wee jo een Saylor. Wat dat eelich bedütt, weet ik bit vandoach nich so recht – oaber dat klingt so moi – fien ik. Harrijeses – nu bün ik all wäär rein van Nördernee ovkoamn – schüldigung. Wenichstens – as ik so’n bietji wat ut mien Besinn’n an disse moie Tied in de Welt lopen leet, kreech ik tomoal een antern. Oach wat – keen Echo – wi sünd doch nich in de Knödelbargen – nä – dor seet in de tweede Riech vöör mi een Froominsch, de lääv mien Geschichten mit – ik kunn dat rein fööln. Un wat keem dorbi rut – see wee mien Tüüch – mien Tüüch, dat ik de Woahrheit vertell. See har in de sülvige Tied as ik up Nördernee läävt. Ik har woll vöördem pathetisch särgen kunnt: Und Gott ist mein Zeuge – dat har mi joa doch nümms glöövt. Tomoal seet dor well, ’n Minschk as du ov du – de har dat mitbeläävt. Gottinää – wat hebb ik mi hööcht. Ik wuur up Schlach ’n Enn’n grötter – mien Moder har woll sächt – Jung – paas up de Böän up. Us Eilandslääven full ok noch jüüst in de sülvige Tied. Ik mach nu nich särgen, wo laang dat her is – denn kunn woll de een ov anner anfangn to räken, wo olld wi sünd. Bi mi is dat liekers engoal – ik seech all sied twintich Joahr ut as tachentich – oaber as een Doam moal sächt hett – mien Gentelemenhaftichkeit. ’n büld Nörderneer Originoals hebb ik joa all van schrääven – de ole Schlachter Wessels – de har Margret – Margret heet näämich mien Tohörerin –  noch in d‘ Kopp. Schlachter Wessels broch noch ’n half Schwien mehr up d‘ Wacht as us Wattföärer Hinnerk Clausen. In sien Gewaltspans kunn woll ’n Beerwoagn Anker schmieten. Wenn Schlachter Wessels för lütt Jungs ut Büks muß, gung he stilkens noa buten up d‘ Hoff. Bi een so’n Gedoo hett hüm denn moal ’n lüütji Jung tokeeken. De Jung kunn sük denn nich verkniepen, vöörn in d‘ Loaden luut to krei’n: Onkel Wessels – ich hab dein Pilimann gesehn. Domoals kunn mennich oal Tant bi sowat woll noch ’n Doalschlach kriegn – nich so Schlachter Wessels. Noa tweemoal Lücht hoaln greep he in d‘ Geldschuuf – un statt Schellns kreech denn lütten Wiesnöäs ’n Doaler. Un wat sää Schlachter Wessels – hier mien Jung – de hest du verdeent – ik hebb dissen Schlawiner näämich all sied twintich Joahr nich mehr sehn.©ee

Advertisements

Autor:

"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe

Mijn gedachten hierbij zijn:

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s