Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Tanten un Verwandten . . .

photo-1859812_640

 

 

Tanten un Verwandten . . .

 

Disse Oart Minschen kann sükk een – wenn he in de Welt stüürt word – joa nich utsöken. Dor mutt man denn so mit tofrää wääsen as dat is. Updrükkt hevvt see dat joa nich vöör d‘ Kopp, de Verwandschkupp, wenn man hör dat eerste moal sücht. Man moot denn as nee Minschke sinnich dor rinklautern – mit de Tied krist denn to weeten, in wekke Riech du hör setten kanns. Een Deel steit vöörnan – dat sünd de Gooden. De annern verdeelt sükk stükkenwies noa achtern. So hevv ik dat ok to weeten kräägen.

Een Tant van mi – een van mien Voader sien Moder hör Deerns – de woahn in Jewer – stuuv boaben de Sükenkass. Dat Mannsbild, wat dorto gehör – wi nöömen hüm Unkel – de wee de Boas van dit Institut. He wee een haartensgoden Kierl, de ok sien Krüüz mit sien Olschke har. Liekers – dat har he sükk joa sülvst up sien Pukkel lächt.

Wi drüssen nich Tant Leni särgen – „Helene“ mussen wi särgen – dor geev see een Hüpen up. Een bäten benaut wee see in d‘ Kopp – wi säen ünner us jümmers: “ See is licht överkandidelt“. Wenn us Ollen us up Böschkupp stüürt harn, üm bi Tant Leni in Jewer wat to beschikken, denn mussen wi ünnern an dat Pingeltau luuken un dornoa fief Trää torüchgoahn. Dormit see van boaben sehn kunn, wokeen dat wee. Sönndachstüüch – wenn d‘ gung noch wat bäters – dat muß man all anhemm’n. Anners leet see us gannich rin – wiel – ünner Sönndachsstoat wee dat nich „Standesgemäß“. So’n plietschen Tant wee dat!

Wat hör ikk dor well bölken? So wat geit joa in een Minsch alleen nich rin! – recht is dat! Dor weesen noch ‘n Stükk ov wat Deerns – de weesen in mien Oogen good – bit up een – de stunn hör Süster in niks noa. Wenn ok up een annern Oart.

In de schlechde Tied har Moder hör een heelen Barch wullen Däkens schunken – för de Kinners, dat de sükk tominnst waarmen kunnen.

Moder har de jüüst van de Serben-Suldoaten in Sengwardöng tägen Schlukk un Fettichkeiten intuuscht.

 Twee Doach loater koamt wi noa een kladderigen Dach dör Oostfreesland schnoabends bi hör in d‘ Köäken rin – un wat seecht wi? Tant Käte sitt mit hör breeden Mors up d‘ Köäkenoaben un is an inbööten. Nä, nä – nich mit Holt ov Törf – mit de wullen Däkens, de Moder hör för de Kinner gääven har. Un wat sächt see to mien Moder, de mit oapen Halsgatt vöör hör stunn, wiel see dat nich foaten kunn wt see dor seech? De Kinners schöält dat doch waarm hemmen.

Kiek – un dat meen ikk mit sünnerboar.

Mennichmoal froach ikk mi, ov dat bi mi noch aal an d‘ richtich Stää sitt – bi so een Verwandschkupp – un bün denn elker Mörgen wäär blied, dat man dat bi mi noch nich sücht!©ee

 

Advertisements

Autor:

"In einem Augenblick gewährt die Liebe, was Mühen kaum in langer Zeit erreicht." Johann Wolfgang von Goethe

Mijn gedachten hierbij zijn:

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s