Veröffentlicht in oostfreesches Platt, Plattdeutsch

Engelsvisit …

.

 

Engelsvisit …

Vernacht wee een Engel
bi mi to Visit
he wull mi wat särgen
he keek so heel blied

sien Flöägels de blenkern
as fiinspunn’n Glöäs
ik kunn mi blods höögen
een Troan hung mi an de Nöäs

he wull mi wat bring’n
van Heiland un Fräee
ik höör heel fiin Sing’n
kunn nich van de Stäee

mien Haart dat wor licht
as de Wulken an d’ Hääven
wee so tomoal
an jachtern un schwääven

ik spöär rein niks mehr
van Olldachsbedrüüs
mien Seel stapp dör Müür’n
flooch hoch över Bargen

keek in een büld Annerlüühüüs
höör Minschen sükk targen
seech Kinner in Nod
doch as de Engel to hör keem

dor wee allens wedder good
un ik wuss bi mi
ganz deep in mi binnen
wenn an de Engel wi glöövt

deit de Fräee up d’ Eer winnen.

©ee

.

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Een neeän Dach …

.

 

Een neeän Dach …

De Steerns de lüchten hell an d’ Hääven,
net as de Süchten in us Lääven.
See tinkeln as dien blenkernd Troanen,
wenn di dien Haartblood överlöppt –

see trüllern över Wulkens Boahnen,
wiel Dach sinnich de Dach verschlöppt.
See seilen suutje up de Grund –
dör d’ Sünnenlucht rein tinkelbunt –

hangen sülvern an Bloaden un Takken
un drüppeln ok woll in dien Nakken.
Du spöörst, dien Blood faangt an to ruusen
un lett di dör de Doagen suusen –

du weetst dat niks di hollen kann
un geist de Dach mit Höögen an.

©ee

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, Plattdeutsch

Neues von Muttern …

.

 

Neues von Muttern …

 

Vatter – haste schonn inne Zeitung gelesen

da unten wird getzt ein großen Hafen gebaut

wat saachste wo?

aach du weißt doch da wo wir mit Tant Ella

immer inne Ferien gewesen

da wo die dat viele Sand vore Tüür

und dat salzige Wasser

für Onkel Kaal sein Geschwüür

ach jaa – Vadder scheint sich zu besinnen –

uns Oma die war doch immer voll Modder

von den Schlick da voren Deich

wat ham wir da abens inne Kneipe noch immer getrunken

dat waa doch so staak – na wat waa dat doch gleich

dat waa doch son Kööm den man anstecken tat

der brannte doch so inne Kehle

un wennste gepupst hast hat dat drei Tage lang furchbar gestunken

abber keinen hat gesaacht dat ihm wat fehle

un dat alles dat jibbed nich mehr

da stehn getzt Krane und sowat herum

dat sieht aus wie damals bei uns aufe Zeche

als der Oppa seine Staublunge gekricht

da qualmt dat getzt richtich mit den Dampferverkehr

und laut is dat durch dat Lastwagengebrumm

wenn die scheppern über die Bleche

und der Umschlach ma wieder nen Weltrekord bricht

da könn’n wir getzt nich mehr in Uurlaub zu cempen

da is dat viel schlimmer als damals im Pütt

laß uns man näächst Jahr nach Polen hintrempen

vielleicht nimmt uns nach da ja ein Kohlenzuch mit.

©ee

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Nich blods…

11872110_864453233630739_1161217101880556388_o

.

 

Nich blods in de Hüdelbargen is de Welt so’n bäten verkeert . . .

Ossfreesland bölk heel luut över d’ Land – dat moie Staddje Auerk reep mi. Ikk har in mien Haartbloodkuntrei an so mennich Stään wat to beschikken. In de letzde Tied wee dat mit mien Visiteree rund üm de Peermarkt nich to wiet her – ikk moot dat ingestoahn. Mi sülvst spiekt dat am meesten – dat köänt ji mi glööven. Wenner ikk denn noa Roadio Ossfreesland krüdel, geit mien Padd meest över Wiesens un Egels – wiel – Mulkeree un Möälen in Sichtkoamt, denn word in mi binnen jümmers wat antikkert.
Wat dat is, dat much ikk nu jüüst nich luut särgen. Ditmoal wee ikk över Ogenbargen un Plaggenbörch infall’n. De eerste Hollstop wee an d’ Ossfreeslandhuus.
Ikk har joa to geern in Sandhörst noch ähm in d’ Schlött rinkääken – wenn ikk säch Schlött, weeten de meesten säker heel nich wat ikk dormit meenen do.
För mi wee in mien Kinnertied dat moie Huus in Sandhörst – an de Ovdrei noa Tannenhuusen – jümmers dat „Schlött“.
Mien Läävdach is mi dat nich vergünnt west, dor rintoluustern – ikk denk, ikk kriech dat noch kloar, bevöör de Dischler mi de letzt Spiekers günnt. Oaber dat blods so mit an de Kant.
„Ostfrieslandhaus“ – in bannich groode Bookstoavens steit dat an de Huusmüür – kiek un dor wull ikk rin.
Dörn hett dat Huus ok woll so Stükk ov wat – oaber de ween aal so fast to, as de Schlüüsen in de Sielen bi Hochwoater – un dorbi licht Auerk doch een heel Enndji van d’ Diekskant wäch. Na joa – villicht is dor een Süük in d’ Huus hevv ikk bi mi dorcht, dat dor nümms rindröfft.
Wiider gung mien Tuur noa een groden Bedriif. Glieks ünnern in d’ „Empfang“ schull ikk mien Gesiächt wiisen – har man mi up een Plakkzädel schrääven. Dit „ünnern“ dat leech denn twintich Trappen hoch. Dat keem mi een bietji sünnerboar vöör – dit hooge „ünnern“. Hest dat woll nich richtich mitkräägen – dorch ikk so bi mi.
Van dor ut leep mien Padd denn noa d’ Landschkuppshuus hen. Up een heel grooten Wiestoafel kreech ikk gewoahr: „Plattdüütsk Büro“ im Erdgeschoß. Ikk keem mi furss vöör as in Hannower. Dit Wordgemengsel hett in mien plattdüütsch Föölen eersmoal een Buul rinhaun – joa un funnen hevv ikk dat “Plattdüütsk Büro” – netso as de „Empfang“ in de Bedriif wor ik jüüst vöördem wee – twintich Stappen de Trapp hoch. Kiek – un in disse Momang hevv ikk mi wäär netso föölt as domoals in Wuppertoal – in de Hüdelbargen – as ikk een Stroatenboahn ton eersten moal mit de Röä noa boaben över de Stroaten foahren seech.©ee

.

11822466_864453770297352_7971294611387012800_n

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Wenn een denn vöörnäähm deit . . .

affair-1238442_640

 

.

 

Wenn een denn vöörnäähm deit . . .

 

Up us Reisen in Soaken Waarkeree sünd wi joa een büld rümkoamen – un netsoveel verscheeden Minschen sünd us in de Joahren ok tomööt lopen.

Dat is een heelen grooten klöärigen Billerboagen – dor kunns verrafftich een Museum mit utstaffeern.

Tüschen us Waark un schloapen leegn joa mennich free Stünn’s – de wi up irgendeen Oart in Stükken kriigen mussen.

So hevvt wi denn in elker Kuntrei ok de een ov anner Krooch kennenleert. Van heel vöörnääm – wor man blossich mit Schlips un Kroach rinloaten wuur, bit hen noa eenfake Beerbuden – in de wi denn so mit us schidderk Aarbeidstüüch inlopen kunnen. So een Beerstuuv – de harn wi eens mörgens üm tein Üür mit dree Mann to foat.

Ähm een Beer drinken – un een spierke wat äten.

Wat dat groot an fastet Äten för d’ Liev givt in sükse Schenken – dat kann man hoast an twee Fingers uptellen.

Frikadell’n un inlächt Eier – Soleier, wenn sükk dor een wat ünner vöörstell’n kann – un villicht noch solten Gurken un suur Herings.

Bi de Fleeschhüdels geev dat meist een Brödchi upto. De Bakkerkluten worden woll blods jedet Neejoahr lävert – för dat ganze Joahr. De mussen denn wäär reichen bit Silvester – so luukich ween de meist üm meist. Us Patzmann wee van Huus ut een heel schniegeligen Fendt – so een bietji ovdreit un spitzkantich. Wenn wi nich wußt harn, dat he in d’ Köälenpott upwussen wee – wiers harn wi Hannower as sien Herkoamen ankeeken. Bevöör de eerste Klukk to drinken up de Toafel stunn, harn mien Broer un ikk all twee suur Herings dorachterneit.

Us stieven Kolleech we sowat to „ordinär“ – dat kunns in sien Kieken läsen – Herings mit Fingers äten! Dat he nich „igitt“ sää, dat wee dat eenzich wat noch fääl. Noa dree Beer kreech de Pans in hüm oaber doch woll Schmacht. He spekuleer stilkens mit gluubsche Oogen noa de Glasschkapp, in de de Krööger sien „fast food“ as he dat domals all nöömde, upbewoahr. Van wägen de Fleegens in de Lücht. Us Hannowerverschnitt lett sükk doch verrafftich een Frikadäel mit Brötchi gääven. De Krööger brengt hüm de – un moot furss nochmoal lopen, wiel – oahn Mest un Goabel kunn he doch nich äten. Wat he oahn Mest un Goabel doon kunnt har – dat kunns in de Krööger sien Gesiächt ovlääsen. Us Kolleech kricht Mest un Goabel – lächt sükk de Schlakkerlatz trecht – lett nocheen poar Niegelichkeiten över dat Brödchi los – van wägen dat dat so toi is – dat is woll van eergüstern ov so – will mit de Goabel in de Deech stäken, üm mit d’ Mest dorvan een Stükkji ovtoschnieden.

Suust hüm doch verafftich de Bakkerhüdel ünner d’ Goabelspitz wäch – seiltin een Boach to de Noaberdisch hen – un dor so in een grodet Beerglas. Nümms sächt wat in de Kroochstuuv. Aal kiekens blods de Goabelstäker an. De Krööger kummt up sien platt Fööt van achter d’ Tresen anschoaven – hoalt mit twee Fingers de Deechhüdel ut dat Beerglas van de Noaberdisch – pakkt dat Deert heel sinnich bi us Patzmann, de mit gleunich Oorn bedrüppelt dorsteit, up de Teller – un sächt hönnichsööt: So mien Jung – nu kanns drup los schnieden – dit Brödchi neit di nich mehr ut.©ee