Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Ikk hevv mi doch verfäärt ….

 

.

 

Ikk hevv mi doch verfäärt ….

 

Nu wor de hilligen Fierdoagen güstern sünd, hevv ikk mi – bevöör de Ballernacht kummt – een bietji Tied noamen ton verpuusten un hevv moal över d’ Diek keeken – över de Diek achter de mien Kinnertied hör Kinnertied tobrocht hett. Nu wor ikk all een tiedlang Doach Propitär bün, hevv ikk dorcht ikk günn mi dat Besinnen an disse glükkerld Tied noch moa.

An disse Tied, wor wi up d’ Penner in d’ Groo in de Schlööden Stiekelstakken fungen. An disse Tied wor wi in dat hooge Gröön up de buntklöärigen Wischen Korben- un Kiebitzeier söächten. An disse Tied wor wi an d’ Deep stünn’nslang mit Wilgenstökk un Hüselband up Oal un Stint seeten. An disse Tied wor wi dreemoal an D’ Dach de Schoapen an d’ Diek umtüddern mussen. An disse Tied wor us Riek de Diek, de Strand, de Düün, dat Watt un dat gröönblausche Woater ween. Niks is dorvan blääven – een wööste Wiede kreech ikk to sehn – een wöste Wiede de een van de grooten Blikkisten(Conteener)hoaben worden schall – vöör de Milljarden in de Grund dönnert worden sünd. Dat Weltnaturerbe Wattenmmer stuuv tägenan kann sükk över disse Noaber höögen. Wor hett man bi us denn ok all witte un schwaarte Engels up so een Nööchte binanner sitten.

Ikk hevv mi denn doch verrafftich de Freeheit noahmen, mi to froagen wat dat denn schall un ov wi as Minschen, as Gemeendschkupp, as Land so een Joahrduusendspillwaark as de „Jade-Weser Port“ överhaupts bruken. Is dat nich eder so, dat een poar Minschkes sükk an dat Boowaark maal un döäsich verdeent hevvt? Mit een gülden Nöäs is dat woll gannich mehr to beliekteeken – dat is all eder een gülden Mors de see sükk dorbi hoalt hevvt.

Mien Freeheit hett mi denn joa noch een spierke wiiderdreeven un hett mi de veelen Conteenerschkeepen wiest, de alleen vöör de Düütsch Küsten van Polen bit an de hollandsch Grens foaken all moantenlang oahn Fracht an d’ Kett lirgen. Een büld sünd dorbi, de glieks noa Boo un Dööp to een Uplärger worden sünd. Dat is doch een bääten so, as wenn wi neää Minschen – noadem see geborn un döfft worden sünd, glieks in d’ Ollenhuus ovschuuven deen.

As ikk dat in mien Köäsel all son bietji trechtsett har, dor hett mi dat Minschendoon doch reschkoapen verfäärt.©ee

 ewaldeden

.

 

Advertisements
Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Goos moal anners…

.

 

Goos moal anners.

 

Dat gung moal wäär up Winachen doal. Up d’ günntsied van d’ Stroat – in dat Gröönland van Kobus Richelpoal dor wuur dat schnöätern all minner. Dat Koppel Goosen kunn man nu all tellen. Elker Dach keem’n de Minschen ut de Nöächte – un ok van wiet her. Martensdach un Winachen – wat weesen disse Doach oan een broaden Goos up d’ Disch. Bi Kobus Richelpoal wuurn de Deerten oaber ok noch up de ollerwelsche Oart fettfuttert. Nich so stopperich as bi de Schluurhakken van Pinunsenschooster hier in Düütschland ov annerwons.

Man weet joa, wo dat över de Oostergrens mennichmoal togeit mit de Deertenmästeree. Kobus sien Goosen – de kösten denn ok woll een poar Pennings mehr – oaber he bruks ni nich Sörch to hemm’n up sien Goosen sitten to blieven – he har jümmers noch to minn to verkoopen.

Hans in d’ Glükk woahn mit sien Annelisse nich wiet van de Goosweid wäch. Oh Gott – wo foaken har Hans Troanen in d’ Oogen – wenn he so noa de anner Kant van de Stroat keek, un an de Tieden trüchdoarch, in de sien Moder noch dat Winachsäten t’rechmoakt har.

Sien Annelisse kunn woll komodich Woater koaken un Spitzboonenkoffi ansetten – oaber dormit hullen hör Künsten ok all up.

Speegeleier hett see sükk doch verrafftich moal an versöcht – de stunnen denn tomoal hochkant in d’ Paan. Dat har joa ok sien Goodes – up disse Oart paasen dor joa een büld mehr Höönerfrücht rin.

Ganz so recht wee dat denn oaber woll doch nich – de Eier wullen näämich nich stoan bliiven – un so kreech he jümmers Eierschmeer to äten. Na, liekers – sien schmachtich Pans hull denn up to gielen – un dat is doch ok wat weert.

De fiefuntwintich Joahr bit noa d’ sülvern Hochtied de har he all mit dat Schmoalspoaräten achter sükk brocht – he kunn sükk gannich mehr besinnen, wo een Minsch sükk noa so een goaelk oostfreeschk Äteree hööcht.

Sien Annelisse har näämich in dat wiede Oostenland – dor in d’ Noaberschkupp van Dracula – hör Kinner un Jungwichterstied tobrocht – dor wo man ut Stääkrövenschillen een Sönndachskoken mook. Dat mach joa för de Lüü dor achtern woll wat lekkers wääsen.

Dit Joahr schull nu wat besünners worden. De Noabersfroolüü harn all wääkenlang van een kröästerken Goos as Winachsbroaden tüünt – dit Joahr wull Annelisse hör Hans överraschen – see wull hum wiesen, dat see nich minner wat wee as de freeslandschen Köäkschken in de Noaberschkupp.

Hans wee all de heele Vöörmiddach buten üm d’ Huus to an klütern, un wunner sükk stoadich över so’n oarigen Röäk de hüm in de Nöäs killer. Een poarmoal har he all noa d’ Jauchbakk luurt – he muß endlich de rötterk Klapp neemoaken. Tägen Middach röppt Annelisse hüm denn to: „Hans – rinkoamen, dat Äten steit up d’ Disch.“

„Wat givt d’ denn vandoach lekkers“ – löpt as Froach van hüm trüch.

Mehr as „Loat di överraschen“ hört he nich ut de Köäken. As he in de Koamerdör steit, faangt he vöör Freud hoast an to blaarn – hett sien Froo doch noa een halv Joahrhunnerd to’n eersten moal een broaden Goos up de Toafel brocht. So’n Belääven oaber ok – dat de Heergott hüm dat noch schenken deit. De Goos tweitoschnieden lett Hans sükk joa nich striedich moaken – dat hett sien Voader in Huus ok stilkens doan.

He sett dat groode Mest an – trekkt de Nöäs kruus – un denn kruppt de füünsche Froach över de Disch: „Wormit häst du de Goos denn füllt?“

Sien Annelisse kikkt hör Keerl an as hör Puus up Sönndach … wuso schull ikk de Goos füllen? Dor fääl doch binnerwendich niks an – de wee doch heel vull. ©ee

 

ewaldeden

.

 

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Een un een is dree …

 

 

Een un een is dree …

Inkoopen – dat wee stoadich bi us ‘n grodet Räkenspill. Moder un ik seeten foaker een half Stünnen ov mehr över de Inkoopszädel – bit wi dat so vöörnanner harn, dat dat wat wi hemmen mussen, mit dat wat in Moders Knippke an Doalers in wee tosoamenpasen dee. Wat dor her muß, keem aal moi up een Zädel – so – nochmoal dörgoahn dat heele Waark – un denn fääl dit noch – un denn fääl dat noch. Wi schreeven een büld hen un her – hiervan een bäten minner – dat villich wächloaten – up een Oart kreegen wi dat jümmers togaang. Dordör hett man dat, wat man har, mit heel anner Oogen sehn. Äteree wächschmieten? Up so een Idee ween wi gannich koamen! Bit vandoach is dat in mi sittenbläven – wenner ikk seech, wat an Äteree wächschmäten word – irgendwat kruppt denn stilkens in mi hoch – denn Minschen, de dat noch een heel büld norder geit as us domoals – de givt dat joa woll genooch up de Eer. Up us Inkoopzädel stunn eelich över de Joahren stoadich dat sülvige – man kunn joa nich tüschen twintich Zsorten Soalt – ov tüschen hunnerd Zsorten Brot utsöken. Un dat wee ok man good so – as moal so ’n Berlinschen Börchmester sächt hett – noadem he wiest har, dat he van d‘ verkeert Kant is. As dat vandoach in een grooten Koopmannsloaden utsücht – so hevvt wi us domoals dat Paradies vöörstäelt – ov dat Schlaraffenland. Joa, joa – Schlaraffenland.
Schlaraffenland heet dat in us Bööker, wenn irgend-wat beliekteekend wuur, wat dat för normoal Minschen nich geev. Dat Word is hütigendoachs hoast nargens mehr to finnen. To een ächten oost-freesschken Huushollen hört Tee dorto – wiel Moders Knippke oaber joa de Paddwieser wee – un Tee gräsich düür – geev dat Tee jümmers blods in Moaten. Dat in de Teedöös nich stoadich so flink de hollten Böän to sehn wee, wee Tee för Kinners kien Gedränk. Wur woll jümmers sächt, Kinnergood kricht van Tee een schlappen Nöäs – man dat har woll eder mit de Düürheit to doon, as mit de schlappe Nöäsen. Koffji wee bi us nie nich in d‘ Huus. Wenn Moder wuss dat Visit keem de Koffji drunken, wurden de Pennings tohoop kraabt. Dormit muß ikk denn gau noa Fidi Folkers sien Melkbud rönnen un een blikkern Spitztuut „NESCAFE“ kopen. In een so’n blikkern Tuut wee Stoff för twee Taasen Koffji in – för fief Groschkes wee dat een düür Vergnöögen. Dat wee Visit, de nich so foaken koamen drüss. Moder hett dat woll nie nich sächt – oaber Kinnerhaarten spöärt sowat.

©ee

 

 

 

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Een anner Winachen . . .

 window-1956424_640

 

 

Een anner Winachen . . .

 

De Winter wee över Nacht in d’ Land koamen – villicht har he dat eerste Lucht an de grööne Kranz sehn, de in dat grode Trappenhuus hung – villicht wee he ok upwoakt, wiel he de lüütji Kinner har singen hörn – de an disse griese Mörgen ünner de Dannentakken stunn’n un Winachsleeder in de koole Lücht van de wiede Deel stüürden. See stunn’n dor – in twee Riegen piedelliek utricht – as Suldoaten up d’ Kasern’nhoff. See ween an klöömen in hör körte Büksen – dat kunn man an de fiine Stimm’n hörn, de as sprungen Glas klungen. Bi d’ Singen keeken see stur liekut – up een grodet Mannslüübild ünner een Foahn. Vöör de Müür mit dat Bild stunn’n twee groote Minschen – de klöämden nich in hör piekfeine Kleedoasch un de blitzblanken Stävels. Schneewitte fiine Hanschen harn see an hör Füüsten. De Kinner kennden dat nich anners. De meisten woanden hier – in disse Gewaltskist van Huus – all solaang as see denken kunnen. Mama un Papa kunnen see woll schrieven – see mussen joa Stünn’ns elker Dach läären – oaber inschloapen in Moders Aarm – ov moal up Voaders Schullern dör de Gägend rieden – dat harn see nich kenn’nliert – de Kinner oahn Öllern. Fief Winachen duur disse Kreech all – un he wur jümmer luuder un luuder. De Kinner, de all een bäten öller weesen, de wussen van anner Winachen to vertell’n – van sülvrige Winachsbööm’n mit Kersen – van puus-bakkich Engels un van Knecht Ruprecht. Dat deen see oaber blossich Oabends, wenn dat Lucht in de Koamer mit de hunnerd Bäeden ut wee, mit heel saachte Stiäm ünner de Schloapdäkens.

Veermoal Sönndachs stunn’n see noch in de koole Deel un sungen klömich in de Tied. Elker Sönndach lücht een Keers mehr an de grööne Dannenkring – un denn wee Hillichoabend.

Tomoal wee dat ruhich in dat groode Huus – man seech keen schniegelige Uniförms un hör keen blitzblanke Stävels mehr trappeln. Dor weesen blods noch Kinner mit groode, angstvulle Oogen – in Kneestrümpen un körte Büksen. Een poar Stünn’ns düür dat so – un tomoal weesen Froolüü dor – Froonslüüd as Engels – mit lange witte Kleär un Schleierhauben up d’ Hoar. See tillden de Kinner up – nähmen hör in d’ Aarms – un geeven hör Waarmte. Un achter de Engels dor stappten Mannslüü mit Boarten, van hör laang Reis schidderk Kleedoasch un Stoahlhelms up d’ Kopp. De verdeelden Schokoloa, Kaugummi un Speeltüüchs. Nu wussen ok de lüütji-deren Kinner, dat geev hör – de Engels un Knecht Ruprecht – un de Geschichten van dat anner Winachen weesen keen Märchens wäst.©ee

ewaldeden

 

 

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

De Dönnerschlach in d’ Middachstünn’n . . .

 

De Dönnerschlach in d’

Middachstünn’n . . .

 

Ikk weet heel nich, wo dat kummt – up Stünn’ns bün ikk bold foaker in Auerk as in Huus bi d’ Koopmann an de Ekk. Dat hett säker wat mit mien Süchten noa Plattdüütsch to doon. Liekers – ikk will dat gannich so nipp un nau weeten. Mi deit dat up jederfall good – binner un buterwendich.

Mien Noabers hevvt mi all froacht, ov ikk een neeä Leevde har – wiel, mien Oogen blenkern in de letzde Tied so schier. Dor is wiers wat mit an – oaber dat is een ole Leevde, de jümmers noch netso gröön is as an de eerste Dach – de Leevde to us Modersproak!

De deel ikk oahn Küän in d’ Haart mit aal Oostfreesen – hevv ikk dorcht – bit güstern middach.

Nööcht har man mi – nööcht bi Roadio Ossfreesland de Lusterer an de Knatterdöösen in d’ Land so’n bietji wat to vertelln. Knatterdöösen säch ikk man eenfak so, wiel ikk noch mennichmoal an de ole Bakkalitkassen denken do, de bi mien Tant Leni in d’ Woahnköäken up de Buddelee stunn. Dorachter stunn een Bakkbeest van Akkumulator. De wee over dübbeld so groot as dat Roadio. Wiel, in Bernuthsfeld geev dat joa noch keen Elektrisch van buten. Dat wee een Hillichdom glieks noa d’ Währung, an de Kinnerhann’n nix to söken harn.

Up jederfall wee ikk moal wäär in Auerk. Mit krüllerich Blood in d’ Haart, een blied Gesiächt, un noch twee Hannen vull Tied vöör mi bit noa de Roadiosendung stapp ikk dör d’ ‚Foyer’ – so word de groode Deel woll nöömt – van d’ Carolinenhoff.

Groode Bookstoavens över een Dör sprungen mi in d’ Ooch. Ostfriesenzeitung / Redaktion – stunn gülden an de Schieven. Dat sehn, ovdrein un rinstuuven – dat wee hoast eens. Ikk wull de Schrievers in d’ Kantor blossich ähm Moin särgen. Up Platt n’türlich – wat denkt ji denn anners.

Joa – dat hevv ikk ok dorcht. To weeten kräägen hevv ikk noa tweemoal schnuven oaber jüüst wat anners – sächt mi doch so’n Papiervullkleier hochdreit: „wir sind eine hochdeutsche Zeitung!“

Kiek – dat har säten – un ikk muß mi noa een Stool ümkieken, de liekers nich dor wee – denn dat hett mi so van d’ Beenen brocht.© ee 

 

 

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Dat Kalennerbladd 11. September 2001 . . .

 

.

 

Dat Kalennerbladd 11. September 2001 . . .

 

Cloas sitt an sien Schrievdisch – een büld Zeitungs un Bööker sünd up de Dischploat verdeelt. De witte Stükken wesseln van een Hand in de anner – sien Oogen wischen ungedüürich över de Bookstoaven un de Billers hen – see finn’n niks, wor see sük an fastholln köänt. Dor mutt dat doch wat gäven – schütt hüm dat dör de Kopp. Is doch woll keen Dach in d’ Welt, an de dat niks to bedenken givt.
„Mien Jung – dat Oabenbrod is kloar!“ röpt Moder ut de Köäken.
„Ikk koam glieks“ – antert he, oahn dat he dor achter kummt.
Sien Denken söcht ünner de heel Schrieveree aal dat wor man de elbente September mit behangen kann. He brukt vöör sien Roadiosendung mörgen noch Begävenheiten üm dat Kalennerblatt to beschnakken.
He hett sükk rein verfäärt – Moder steit vöör d’ Schrievdisch: „Nu koam oaber eers her to äten. Kanns doch noas wiidermoaken – Voader is ok all binn’n. De Broadkartuffels word’n anners koalt.“
Recht hett see. Dat wee doch nu wüggelk to schoa. Vöör de anner Tüünkroam hett he joa noch de heele Nacht Tied.
„Na Jung – kanns de Knütt nich tweikriegn“ meent Voader, as Cloas sükk an d’ Disch sett. „Wat givt dat denn so wichtichs?“ kummt dor denn noch achteran.
„Dat is dat joa man jüüst – ikk kann nich so recht wat finn’n, wat de Lüü van d’ Stohl haut. Dissen oarigen elmten September will nich so recht wat hergääven.“ Sien Hannen wöölen beid in d’ Hoar, as wenn see dor wat finn’n kunnen.
„Nägenteinhunnerdsässuntachentich sünd an disse Dach in Pol’n aal politisch Gefang’n freeloaten woorn“ sächt Moder so ganz näbenbi.
Cloas un Voader drei’n beid to glieks de Nakk – un kieken Moder an.
„Woneem weets DU DAT denn?“ kummt dat as een ut de twee Halsgatt’n. De beid Mannslüü kieken Moder as so’n Weltwunner an.
„Joa, meent ji denn wüggelk, ikk kann blossich Bohn’nszopp koaken – un mien Kopp hebb ikk blods, wiel de Hoarschniedersch ok lääven moot?“
Man hört, wo de beiden Kerls hör Bekk tofaalt.
„Jana – de mit mi de School rein moakt – de hett mi dat vertellt. Hör Söähn is domoals freekoamen. De Voader is jüüst vöördem noch dodschoaten wurn – in Danzich. Up de Leninwerft. He wee denn Waleksa sien Patzmann.“
Waau – denkt Cloas, so käen ikk Moder joa gannich – un luut sächt he: „Du häst di doch anners nich för Poli“ – wiider kummt he nich.
So’n bäten spütz faalt Moder hüm in d’ Word:
„Nich för Politik interesseert meenst du woll? Ji beid harn mi joa moal froagen kunt – oaber nää, Politik – dat is joa Mannslüüsoak!“
„Höhö…“ man sücht Voader sien Roatlosichkeit an.
„Brukst gannich höhö to särgen“ grient Moder över de linker Kopphälft -„ikk hebb mien Krüzen bi d’ Woahl’n jümmers dor moakt, wor IKK meen dat see hengehörden. Un nich dor, wor ikk see noa DIEN Meen’n moaken schullt har! So – nu weets du DAT ok glieks.“
Moder is furss ‘n Stükk grötter wurn.
„Nu ät ji man wiider – anners word dat aal koalt.“
Moder is ganz Moder bläven – so, as wenn see sükk gannich bemööt is, dat see de Familinweltörnung in fief Minüten up d’ Kopp stäelt hett.
Voader sächt niks. He geit in siene Broadkartuffels tokeer, as wenn dat up de Welt niks anners geev.
Dat moot he woll eers moal doahlschluken. Noa sien Gesicht kunn man meen’n, he is so’n bietji stollt up sien lütt Froo.
Een lütten Sett hört man niks as Goabelklütern.
Voader hett sogoar vergäten, de Kiekkassen antostelln üm in de Noarichten rintolustern.
„Eenunzäßtich hett an disse Dach BORCHWARD in Bräm’n doch pleite moakt – wenn ikk mi recht besinn…“ Kann dat wääsen, dat Voader Tärräng torüchgewinn’n will – indem he disse Satz in d’ Lücht stäelt?
Mattichkeit haangt över de Köäkendisch – so as wenn de Worden eers moal Reakschon entwikkeln moten.
„Ach – weets du noch, Voader? Säßunfüfftich – an’n elmten September…“ As Moder dat sächt, moakt see een Gesicht as Puus up Sönndach. „Hannower – Filmpalast – de eerste Upföhrung van HOCHTIED up IMMENHOFF – mit Heidi Brühl un Paul Klinger…“ see sücht ut, as har see dor sülvst mitspeelt.
Voader näämt sien Fuuk ov: „Wat hett DAT denn mit Politik to doon?“
„Mit Politik niks – oaber mit Leevde, du Döäspaddel. Dor ween wi näämich dat eerste moal tosoam’n in d’ Kino!“
Moder is rein ‘n bäten franterich – so kummt Cloas dat tominnst vöör – oaber dor moot he sien Voader in still’n bistoahn – mit disse weibliche Logik – dor kummt he ok nich torech.
Voader kraabt sükk de Kopp: „Wenn ikk mi dat so besinn’n do – Moder – du häst recht. Oaber eerlich – van de Film hevv ikk domoals nich veel mitkräägen.“
As he dat up siene plietsche Oart sächt, kikt Moder tomoal heel anners ut: „Dat spöär ikk vandoach noch.“
Wiider sächt see niks.
Cloas meent, dat he nödich een Drei kriegen mutt – un steit up.
„Denn will ikk man wär in mien Bööker rin krupen – een Deel hevv ikk joa to weeten kräägen.“
He lett sien Öllern alleen – villicht kummt de beiden vanoabend joa noch een bäten mehr Besinnen an Güstern tomööt.
Noch ähm twee Trää in d’ Tuun – ‘n bäten Woater ovschloahn – un denn vertrekkt he sükk in sien Aarbeidsstuuv. An d’ Schrievdisch hett ok noch nümms wiidermoakt – na joa – well schull dat ok.
Dat verdekkselte Kalennerblatt vöör de elmte September.
Fidi Schiller sien Jungfroo van Orleangs faalt hüm in – dat de Tragödii an’n elmten September vöör tweehunnerd Joahr dat eerste Moal in Leipzich upföährt worden is – dat will mörgen ok nümms weeten.
Schiet ok – he lächt sien Manuskript vöör de Sendung eers moal bi de Sied. Villicht schütt hüm vernacht joa noch wat in.
Een poar Stünn’ns loater – mennich Geschichten un Gedichten hett Cloas in de Tied upaarbeit – moot he ähm ‘n lütten Paus moaken.
Dat Manuskript mit dat halfkloare Kalennerblatt kiest hüm an. Tööv man – du kummst ok noch dran – sächt he so to dat Stükkji Papeer.
Eers moal een Zirett schmöken – un ‘n poar Minüten de Flimmerkist anmoaken. Kieken wat in de Welt in de letzt Stünns so los wääsen is.
He tikkert mit de Tellewischen Knööpkommod aal wat hen un her – aahh – enn dree, dat darte Programm för Noorddütschland – dat lett he lopen – dat kummt hüm to pass.
He pliest man blossich mit een Ooch un een half Ohr dorhen. De anner Deel van sien Kopp word so’n bäten van Drüselichkeit befall’n – de Dach wee joa ok lang genuch.
Doch tomoal is he woak as’n Hoabenlucht – CIA – Geheimakten geöffnet – Dokumentarfilm – Chile – General Schreiber – Allende – Putsch!
Een heelen Riech Kersen is tomoal in sien Kopp to lüchten.
De Schloapichkeit is wäch – dat is sien Kalennerblatt!!!!!!
Nägenteinhunnerdeenunsömzich – Putsch in Chile – elmten September.
De US amerikoansche Geheemdeenst hett siene Archive öpentlich moakt.
Wat he in de näächste Minüten to weeten kricht, dat sörcht dorför, dat he de tokoam’n Stünn’ns Moachpien hett.
För dat üm de Eck bringen van Generoal Schriiver – wat de Üpperste van d’ Chilenisch Militär wee – un de Ermordung van Salvador Allende – wat de freegewäälde Präsident van de Chilenen wäst is – sünd de Amerikoaners verantwordlich.
Nä – nich de Iisverkööper in Floridoa un ok nich de Veetüchter in Texas, nich de schwaarte Schooputzer in Manhatten un nich de Fährmann an d’ Mississipi – nä, de domoalich Präsident Richard Nixon un sienen engsten Vertroden Henri Kissinger.
De beid’n harn sük dat utdoacht, wiel see meenden, een Volk dat sük freewillich een Kommunisten as Präsidenten utkikt, kann nich ganz dääch weesen.
Bevöör disse Krankheit noch mehr Lüü in Südamerikoa anstäken kunn, mussen de Minschen – de van disse Süük befall’n ween – flink bi d’ Sied brocht wurn.
Dat heele Waark antoschuven, wee denn goden minschenfrünndlichen Henri Kissinger füfftichdusend Dollars in boar un een Lävensversäkerung över tweehunnerdfüfftichdusend Dollars wert.
Soveel hett de Kerl krägen, de Generoal Schriiver in Santiago schmörgens vöör sien Huus dodschoaten hett.
Üm Salvador Allende bruksen see sükk denn nich mehr sörgen. Dat DE an de Kant keem, dorföör hett de tweete Generoal in d’ Chilenisch Militär sülvst sörcht.
De modernste Gerädschupp har Henri Kissinger hüm tokoamen loaten.
In grote Conteeners – as Diplomoatengereedschupp utgäven.
Een Üppersten – vöör dartich Joahr in de US – Verträdung in Santiago Militärattaschee un Kissingers laang Aarm – hett nu, dartich Joahr loater – nipp un nau künnich moakt, dat de Mächtigen ok in Amerikoa niks dorto läärt hevvt.
Up de Froach, woneem hüm dat woll leed deit üm de hunnerddusende Minschen, de dor in Chile foltert wurd’n un üm de Ekk broacht wordn sünd, anter he mit een Schmüstergrien’n üm siene ole Oogen: Dat wee blossich een Reinmoaken – un de Chilenen hör eegen Schküld wee dat wiers – wat keeken see sükk ok een Kommunisten as Präsidenten ut.
Henri Kissinger hevvt see denn ok noch versöächt to befroagen – oaber de hett sükk ümdreit – un niks sächt.
Villicht wull he ok blods nich nochmoal leegen – so as vöör de amerikoansche Kongress, as he bi sien Utsoach, dat he dor niks mit to kriegen har, de Aarm to sien Herrgott uptillt hett – un mit de sülvige Hand veeruntwintich Stünn’ns loater de Befääl to de Ermordung van Generoal Schriiver to ünnerteeken. Doran kann man sehn, wat een Word van reputierliche Politikers foaken wert is.
De Filmbericht is all’n Stünn’n Geschichte, as Cloas sükk liek hensett un sien Rüäch stöähnt. Dat, wat he dor hört un sehn hett, dat is to Papier.
Nu licht dat verflikste Kalennerblatt tomoal tofrää vöör hüm – kiest hüm ok gannich mehr so van ünnern herup an.
Harrijeeses – de Klokk is glieks fief. He lett d’ up sien Schrievdisch man aal so lirgen un krupt in d’ Nüst – ‘n lütten Mütz vull Schloap bruukt he denn doch noch – vanwägen de kloare Kopp mörgens.
„Cloas – du muttst upstoahn….. häst doch üm nägen een Termin …. is glieks half aacht.“
Moder hett hüm ‘n lekker Köpke Tee brocht, un lukkt de Stoffhangers bi d’ Sied, üm de Lächte in nde Koamer rintoloaten.
So richtich will dat noch gannich dör de Oohrn in sien Kopp krupen – he wee doch jüüst eers inschloapen.
„Drink man eers een Klukk Tee, dat du to Verstand kummst – un wenn du sowiet büst, hevv ikk ok Frööstükk kloar“.
Dorbi kikt see so blied ut, as wenn see noch mit Voader in Hannower in d’ Filmpalast sitt.
„Bi di wee oaber noch laang Lucht an. Häst du dien Kalennerblatt denn kloarkräg’n? Anners – ikk hevv vörmörgens all wat in d’ Blatt för di funn’n.“
Hör Schnakkeree suust man aal so an Cloas sien Oohrn vöörbi – he mutt sien Denken eers mit koalt Woater wäär up’n fasten Grund stell’n.
„Vöör fiefuntwintich Joahrn an’n elmten September hevvt jugosloawisch Nationoalisten een amerikoansch Fleeger in hör Gewalt brocht. De wull blossich van Nevjork noa Chikago …. stell di vöör, du wullt ähm gau van Hambörch noa Frankfurt – un ünnerwäängs sächt tomoal een Verrükkten dat is nu mien Fleeger – un ji sünd aal mien Geiseln …“
Bi de letzt Worden dreit see sükk van d’ Fenster wäch – „…du hörst mi joa gannich to…“ Man kann de Enttäuschung doröver, dat he noch nich an d’ Computer sitt un de Neeichkeiten rintikkert, in hör Gesicht sehn.
„Moder – do mi een Gefall’n – loat mi noch ‘n poar Minüten Ruh…“ sächt Cloas mit loahme Stiäm.
„Ikk wull di doch blods …“ mehr kricht see nich ruut.
„Is all good Modeke – ikk weet dat woll. Oaber ikk hevv vernacht noch soveel up mien Kalennerblatt krägen – ikk moot dat eers moal szakken loaten.“ As he dat sächt, is he man so ut d’ Bäed sprung’n – nähmt sien Moder in d’ Aarm un drükkt hör ‘n Sööten över d’ Ooch. He weet – see meent dat blods good – un mit de Ruh is dat liekers to Ennen.
„Na, denn will ikk man….“ saacht trekkt see achter sükk de Koamerdör in d’ Schlött. Cloas hett spöärt, dat see sükk dor keen Riemsel up moaken kann – see kann joa nich weeten, dat hüm dat Kalennerblatt as Stiekelwier in d’ Pans sitt.
Een Vierdelstünn’n loater sitt he in d’ Köäken. Een week koakt Ei, Moders eegen Marmeload un ‘n dikken Reem söten Wittstuut – kann dat wat moiers gäven?
De Wittstuut is noch waarm. Güstern to d’ Oabenbrodstied wee dat noch Määl. Dat heele Huus rükt noch noa Bakkoabend.
„Mi wee güstern Oabend so tomood – ikk muß mien beid Mannslüü eenfach noch wat Goods doon“ dorbi schufft see hüm noch een dikk Stükk Stuut röver – „ät man noch.“
Güstern mörgen har he dat noch dor achterneit – üm sien Moder to bewiesen, wo good hüm hör Leevde deit – vörmörgens kann he dat nich – de Biller van vernacht näämt eenfach toveel Bott in.
„Wääs mi man nich düll – dat ät ikk, wenn ikk vernoamiddach noa Huus koam.“
„Drink wennichstens noch ‘n Taass Tee bevöör du ut d’ Huus geist …“ Mehr sächt see nich. As wenn see üm de Stiekelwier weet, de sükk üm sien Moach dreit hett.
He is heel blied, dat dat vörmörgens nich so’n wichtigen Soak is. Sien Gedankens goaht näämich hör eegen Padd.
Wo kann een Minsch as Henri Kissinger – van de he jümmers soveel hollen hett – de ut sien eegen Kindheit eelich wat anners weeten muß – so een Irrwäch goahn? Is he dör sien Kindheitsbelääven in Düütschland so verbiestert, dat hüm Minschenläven niks mehr bedüüden?
Dat kann d’ oaber nich wääsen – denn har he dat doch nich heemlich doan. Een Antword kann Cloas sükk dor nich up gääven – un froagen kann he Kissinger ok nich.
Villicht word dat wat bäter, wenn he dor noas över schnakken kann.
Twalf Ühr is dat hoast, as he wär buten vöör de Dör steit – Moder räkend säker to Middach mit hüm. Eenmoal anpingeln, un see weet dat he nich kummt.
An een Moder – de to dat Weltgeschehn wat to särgen hett mutt he sükk eers wähnen. Oaber nich vandoach.
De Stiem de an d’ Diek över dat Woater kummt moot hüm eers de Kopp ‘n bäten freeweihn. Wenn irgendwat dwarß sitt – hier boaben up Diek, mit dat wiede Woater vöör sükk – löpt sükk dat meest aal torecht. Am moisten is dat bi anlandigen Wind – wenn de Störm över de Noordsee wächgoahn is – un van Nöörden dat Gefööl van Wiede un Freeheit up siene Schullern droacht.
Mit kloaren Kopp un puusbakkigen Klöär geit he in d’ Roadio up Sendung.
De Minschen in dat wiede Land so’n bäten wat in hör Modersproak vertell’n – up Plattdüütsch Biller to moalen, de sien Hörers mit de Oohrn sehn köänt.
Füfftein Ühr un tein Minüten – in fief Minüten is dat Kalennerbladd, dat hüm all twalf Stünn’n to foat hett, an de Riech.
In d’ Redakschionsruum lopen de Noarichtenmaschin’n – veeruntwintich Stünn’ns an d’ Dach vöörnan wääsen mit aal dat, wat rund üm de Globus passeert. Wenn man de tweede is, de de Minschen wat beliekteekend, hett man meest verlor’n.
So is dat nu moal.
He will jüüst sien Kalennerbladd – wat hüm allwär so scheef anluurt – ünner dat Volk brengen, as see in d’ Studio aalmitnanner tomoal so stief sitten as wenn see ut Soalt ween.
Blossich de Billers lopen un lopen un lopen…..
In Nevjork sünd twee grote Fleegers in de Torns van dat „World Trade Center“ floagen.
He weet nich, wat in de Kolleegenkoppen vöör sükk geit – sien eerste Gedanke is: De leev Gott hett sien Möälen anschmäten – un tüschen de grote Steen’n is een Gemengsel van Minschenwark un Minschen – un sien Kalennerbladd – dat he nich mehr loswurn is – licht dorboaben up un dreit sükk mit.
Up dat witte Papier steit anners niks mehr up as: Chile – Chile – Chile … un de Minschheit steit dor üm to un kann de Möälen nich anhollen …..

© ee

 

.

 

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, Plattdeutsch

Neues von Muttern …

.

 

Neues von Muttern …

 

Vatter – haste schonn inne Zeitung gelesen

da unten wird getzt ein großen Hafen gebaut

wat saachste wo?

aach du weißt doch da wo wir mit Tant Ella

immer inne Ferien gewesen

da wo die dat viele Sand vore Tüür

und dat salzige Wasser

für Onkel Kaal sein Geschwüür

ach jaa – Vadder scheint sich zu besinnen –

uns Oma die war doch immer voll Modder

von den Schlick da voren Deich

wat ham wir da abens inne Kneipe noch immer getrunken

dat waa doch so staak – na wat waa dat doch gleich

dat waa doch son Kööm den man anstecken tat

der brannte doch so inne Kehle

un wennste gepupst hast hat dat drei Tage lang furchbar gestunken

abber keinen hat gesaacht dat ihm wat fehle

un dat alles dat jibbed nich mehr

da stehn getzt Krane und sowat herum

dat sieht aus wie damals bei uns aufe Zeche

als der Oppa seine Staublunge gekricht

da qualmt dat getzt richtich mit den Dampferverkehr

und laut is dat durch dat Lastwagengebrumm

wenn die scheppern über die Bleche

und der Umschlach ma wieder nen Weltrekord bricht

da könn’n wir getzt nich mehr in Uurlaub zu cempen

da is dat viel schlimmer als damals im Pütt

laß uns man näächst Jahr nach Polen hintrempen

vielleicht nimmt uns nach da ja ein Kohlenzuch mit.

©ee

 

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Een Teegeschicht . . .

tea-2107191_640

.

 

Een Teegeschicht . . .

 

’n half Joahrhunnerd is all hoast dör de Tied lopen – na – woll nich heel – oaber fiefunfüfftich moal dreehunnerdfiefunszäßtich Doagen lirgen doch all tüschen dit Beläven un vandoach. Mien Jungmannstied up Nördernee wee jüüst anlopen.

Wi kreegen in use Läärtied joa nich de Welt an Pinunsen – tein Mark in d‘ eerst Joahr – twintich in d‘ tweede un dartich in d‘ daarte. Dor kunns nich wiet mit spring’n. Also hevvt wi jung Lüü us fix noa Toaarbeid ümsehn. Wiel ikk joa nich so een heel Frömden up dat Eiland wee – mien jüngst Süster har näämich een ächten Eilänner as Keerl – is mi dat Toaarbeid finn’n nich allsto stuur fallen. Bi Melkbuur Meyer keem ikk in Nävenbihüür. Vöör mien Dennst mörgens – un in d‘ Freetied, wenn d‘ denn nödich de. Elker Mörgen üm lokk dree gung dat los mit Omoa Meyer hör oal Doamenrad. An beid Sieden hung een Melkbumm un achtern up d‘ Drachholler stunn  een Klüterkist mit Kees un Botter – un denn man los. Ikk hevv vöör Dach un Dau woll mehr Nörderneer Kökens to sehn kräägen, as mennicheen Minschke Hoar up d‘ Kopp hett. Wiel de Minschen üm de Tied joa noch Minsch sünd, hevv ikk ok een büld anner hoarbösselich Kroam to sehn krägen – dat kanns utlärgen as dat wullt, dat is woll up elker Wies recht. Well dat noch nich sülven beläävt hett, de kann nich weeten, wo moi so ’n bietji Leevde noa d‘ upstoahn is – ov wo lekker ’n heeten Grog üm Klokk veer. In still Stünn’ns loat ikk dat ov un to moal an mien binnerst Ooch vöörbilopen – un denk: Wee dat doch nochmoal so een häntigen Welt. Överall wor man in de Hüüs rinkeem – ok wenn dat man blods in d‘ Achterköken wee – stunn dor ’n Köpke Tee proat. Nä nä – dat is vandoach liekers nich mehr komodich. Pingelwoater ut d‘ Fabrik, joa – villicht ok moal een Schlukk word di anboaden. Oaber kanns dat mitnanner verglieken?  In disse Riech van Teehüüsen stunn een besünnered Huus. As so een Hukeldääken hung dat Efeu över d‘ Huus. Dor – bi Moder Dunkmann, dor kunn rinkoamen wenneer man wull – Trekkpott un Taasen keemen gannich van d‘ Disch ov.

Frömden verkeerden nich bi Omoa Dunkmann – see har keen Koamers to verhüür’n, un Kinners har see ok nich vöörtowiesen – de ween all aal dodblääven. Dat Mannsbild, wat see moal freet har, dat wee up See ovdrunken. Un so wee see blied, wenn moal Bekennden bi hör rinkeeken. Man wee noch gannich recht binnen, denn greep Stine all noa d‘ Teepott – un kunkel di de Taas vull. Dat eerst moal hevv ikk mi rein hööcht – so een moien Klöär van Teefaarf, dat wee rein wat seltens. Noa de eerste Klukk wee ikk in mien Weeten allwär twee Trää noa vöörn koamen. Omoa Dunkmann har keen Tee in d‘ Pott – bi Omoa Dunkmann geev dat Rotwiin ut Taasen. Un wat sää see – wenn man denn een bäten plietsch ut troanich Oogen luur? Drink man – mien Jung – dat is good för d‘ Blood – un ut d‘ Teepott is dat nich so schinant.©ee

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Rökerfisch . . .

smoked-fish-411485_640

.

 

Rökerfisch . . .

 

 

As jung Kierls up dat Eiland mussen wi joa in de laang Sömmerdoagen tosehn up wekker Oart wi de Oabendstünn’ns in Stükken kreegen.

Allsto stuur is us dat wiers ni nich full’n.

Wenn de een niks wuß, denn full furs een annern in wat wi verhakkstüken kunnen.

Laangwiel wussen wi gannich wo dat Word schrääven wuur.

Bevöör dat denn Tied wuur in d’ Nüst to klautern, leeten wi aal wat wi so up d’ Liist brocht harn, bi use Frünnd Benti ovzakken.

Bent har van sien Oal de Tankstäe an d’ Hoaben övernoahmen – man kann ok woll särgen, he har een Goldgruuv arft.

Dat is hüm oaber ni in de Kopp stäägen. He bleev jümmers so as wi, de wi meest niks harn as us Tüch an d’ Liev.

Aal poar Doach de Bent rökern. Dor har he een Schlach van wäch. Smutoal un Seetung kunn wi us joa nich leisten – dat wee föör us joa feel to düür.

Oaber dat de ok heel nich nödich.

Eenmoal in d’ Wääk keemen de Hollander Kutters un leeten hör Fanggood up Nördernee trüch.

Wat van de Fischken föör de Gastenhuusköäkens nich grood genooch wee, dat kreech Bent upto.

Dat wee dat Futter föör us. Wenn he de Bifang  rökert har, denn kreegen wi een Butt ov ‘n lütten Stint woll vöör ‘n Gröschke. Dat kunn dat bi us denn noch nett lieden.

Bit wi denn noa een heeten Sömmerdach moal wäär bi Benti tosoamen seeten. Wi harn de Dach mit aal Jungs een bäten Glück hat un düchdich Schlikkergeld kräägen.

Nu kunn dat wat lieden. De Hollanders wesen jüüst dor wäst. Bentis Rökerschkapp hung vull.

Een van us har tomoal een grandiosen Idee: Rökerfischk äten – un well an meesten dorvan upkunn de wee de Boas.

Dree Beer harn wi ok woll all drunken, un so wee dor keen een de dor wat tägen har.

Nu gung dat los – de Rökerschkapp oapen un de waarme Butt leep dör us Halsgatt as niks Goodes. Wi hevvt us aal mitnanner niks doan – so bi dartich Stükk föör elker Jungkeerl wee Fieroabend. Mehr wull eefach nich andoal. Bi nümms.

Dat wee oaber ok vöör lange Joahren mien letzten Rökerfischk.

Twee Doach is us heele Drufel Jungs nich van d’ Dönnerbalken rünnerkoamen.©ee

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Biller van domoals . . .

 

.

 

Biller van domoals . . .

 

Dat wee in de Ingangstied van de füfftiger Joahren. Wenn ikk strullen muß bruks ikk blossich van ünnern dör de Bükspiep langen – dat heet, ikk har noch körte Büksen an.

De eerste komodich laang Büks geev dat to d‘ Konfirmatschon. Dat stunn woll nargens so schrääven – oaber dat wee so. Netso drüffen de Deerns eers noa de Insächnung hör Flechten ovschnieden loaten.

Bi de Deerns hett dat – besünners in denn Tiedenwessel noa de tweede Weltkreech – mennich Troanen köäst.

Man – wat wee dat een Spillwark, wenn wi in d‘ School de Deerns, de vöör us in d’ Banken seeten, de Flechten tosoamen knütt harn.

Vöör besünners moi Hoar, dat foaken bi de Wichters bit över de Mors gung, kreegen see bi de een ov anner Hoarschnieder noch Doalers.

Meest ween dat de eersten eegen Pinunsen. Vertell dat moal een van de jung Lüü vandoach. Wenn see di nich een Vöägel wiesen denn büst d‘ noch good dorbi wächkoamen.

In disse Tied moken wi us up de Padd – Moder un ikk.

De Richtung wee wäär Oostfreesland. Jüüst so as in de Joahren bit nägenteinhunnerdtachunveertich – blods ditmoal seet ikk nich mehr in de Körf vöörn an d‘ Rad – un Moder har keen Fracht van Tee un schwaartbraanten Schlukk – üm de see trillern muß.

Ditmoal wee dat ok nich doarüm todoon Kerl un Kinner över Woater to hollen – ditmoal muß Moder hör Moder bistoahn.

Bi us in d‘ Stadthuus ween s‘ to de Tied all aal utfloagen.

Mien Süsters un Bröers fluttern up eegen Flöägels dör de Welt – mien Voader leech sied tweeunfüfftich up d’ Kaarkhoff ünner de Grund – un Oma bruks Hülp.

See har dat woll nich froacht, oaber Moder har een Nöäs dorför, wenn dat bi annern irgendwons kniepen de.

Oma har de fiefunszömzich all achter sükk, un dat wee bi hör in d‘ Huus nich mehr so, as jünger Minschen dat woll geern seecht.

Moder sää, wenn ikk hör nu nich to Hülp koam, denn kummt see verrafftich in hör eegen Schiet üm.

Oma wee een oarigen Minsch – nich dat man dat jüüst up dat eerste kieken sehn kunn – nä – oaber see har Hoar nich blods up d‘ Kopp sitten – noch mehr Hoar har see binnerwendich – up de Tann’n.

Mien Unkels un Tantens un Veddern un Kusin’n woanden tomeist in een Drufel üm hör to – see wull oaber nümms van de Aarfschliekers bi sükk hemm’n.

Nümms drüff hör in dat Huus koamen – aal wullns hör doch blossich beklauen – meen see. Un see sää dat ok luut un düdelk jeden een – ov een dat nu hören wull ov ok woll nich hören wull!

Wiel Oma hör Kinner tiedläävens so stilkens as Kapitoal un Hannelswoar ankäken hett – un hör Kinner in d‘ Huus ok woll düchdich ünner hör lieden mußt harn – gung’n de meesten Omas ole Doach krüzwies an d‘ Achtersten vöörbi.

Verstoahn kunn Mama dat ok woll – see har joa sülvst genooch ünner hör Moder läden.

De Glieven, de Oma hör Dochter in d‘ Jungwichterstied mit ‘n Füürhoaken bibrocht hett, de kanns vandoach noch bekieken.

Man – dat Elend bi hör Moder mitankieken, ov eenfach wächkieken – dat kunn see nich. Ikk hör dat noch – as wenn see dat güstern sächt hett: Dat is doch mien Moder!

Un so weesen wi wäär up Tuur noa Oostfreesland – Moder hör Rad wee boaben bi Jan Peters up d‘ Dakk fasttüddert, un wi seeten moi waarm in dat Binnerste van de schulige Onibus.

Hoagel un Rägen klöäter up dat Blikk, as wenn twintich Trummellüü togaang weesen.

De ole Diesel har woll noch so’n bäten Holtgas in d‘ Nöäs, dat hüm joahrenlang Stöän to foahren gääven har.

He schnükker un pruust un pulter vöör sükk hen – as wenn he Asthmoa har un jeder Minüt starben wull.

An dit Gedoo hett sükk oaber nümms keert – dat simuläär de Maschin all sied Joahren.

De Minschen in d’ Onibus hööchten sükk över de Waarmte, de de Maschin van denn olen Klöäterkassen ovgeev. Wenner dor ok so’n bietji Öölstoom manken wee, dat moak niks ut.

Ut tein Piepen un dree Zigaarn keem de Damp noch dorto – un denn wee d‘ hoast so as bi Oma, wenn de Schösteen nich trekken wull. Komodich waarm – heel gemütlich un mit de richtige Röäk in d‘ Lücht.

In Sandhörst wee d‘ up Schlach vöörbi mit dat moie Lääven – wi mussen utstiegen! Jan Peters jükel de anner Kant andoal.

Dat Foahrrad keem van d‘ Dakk – Kuffer un Taaschken up d‘ Rad fastmoakt – un denn man los.

Särß Kilometers to Foot noa Bernuthsfeld.

Mit dat Wäär wee dat netso, as woll in Afrikoa tüschen de Drööchtieden – dat goot as ut Emmers.

De hunnerd Meter bit an d‘ Landroat sien „Schlött“ vörbi ween wi all dörnatt.

Ikk weet nich wulaang ikk noch dorvan dröömt hevv, eemoal in so een Huus to woahnen.

Mi gung dat joa noch eenigermoaten ov – ünner mien Suldoaten Rägenkeep – oaber Moder hör moie Krimmertmannel wee noa een lütt Setji so schwoar van Nattichkeit, dat see de uttrukken hett, un up Ünnerst wiiderlopen is.

Bi Tant Schoaper in hör lüütji Klüterloaden stunn’n wi eers moal een tiedlang drööch. Ikk kreech sogoar een ächten, utwussen Köpke Tee – dat Köpke sitt in mien Besinn’n noch jümmers as een dikken Knütt mit een Schleuf.

Wi weesen joa ok keen Frömden – Moder un Tant Schoaper ween bit to d‘ Währung dör de Schwaarthannelee mitnanner verbandselt wäst. Sükkse Verbinnung’n överduren Tieden. Tominnst in Oostfreesland.

Tant Schoapers Kolonioalwoarenloaden wee de Stää wor dat Lääven van de Gemeente tosoamenleep – domoals.

Inkopen kunnen de Lüü joa noch an een büld anner Stäen. Schienfattölich – Petroleum wee dat nich – Steenköälenteerölich stunn dorup – geev dat in een wieden Ümto man blossich bi Tant Schoaper. Un well bruks keen Lucht in sien Schienfatt.

Moders dreehunnerdpunds Krimmertmannel bleev bi Schoapers to dröögen.

Harm Schoaper nööm een Kleppermannel sien eegen – up wecke Oart un Wies he an sowat heel figelinsched in disse Tied koamen wee, dat stunn dor nich anschräven – liekers, Moder muß de Rägenmannel övertrekken. Harm Schoaper sien Gummistävels kunn Moder sükk woll in ümdrein – oaber mit dree Poar Wullstrümpen övernanner kunn see dor tominnst in lopen.

Ikk har joa Gummistävels an – mien Footen de weesen drööch. Moders Schootüüchs wee dorbi sükk uptolösen. De Schoo seegen woll ut as wenn see ut Läär weesen – oaber dat wee blossich Fassade – in Russland nömden see dat in de Zarentied Potemkin sien Dörpen – de Schoo ween ut Pappmaschee. Ikk glöv, dat Hinkebeen Goebbels har de noch in d’ Welt sett.

So utstaffeert trukken wi beid wiider up Bernuthsfeld to. Vöör de särß Kilometers hevvt wi denn bold veer Stünn’ns brukt. Dat kann sükk vandoach van de jungen Lüü hoast keeneen mehr vöörstellen – van Voslapp noa Auerk een ganzen Dach ünnerwäägens.

As wi bi Oma up d’ Warf rupdreiden, wee dat all schummerdüster. Moders Moder wuß woll dat wi keemen – luuren de see oaber liekers nich up us. Niks wee mit een moi Köpke Tee un een frünnelk Moin. See leech all laang in hör Butz – see wee netso as jeder Oabend mit de Hööner up d‘ Rikk goan.

Gnadderich un granterk wee see an futern, dat wi eers so loat keemen – wi harn us woll bi d’ Lüü rümdreeven meen see.

Na – dat woahnen bi Omoa dat fung joa good an!©ee