Veröffentlicht in oostfreesches Platt, Plattdeutsch

De Bloom vun Freden

.

De Bloom vun Freden

En besünner Kerz

Sünnenbloom, drunken
vun warmen hellich Sünn,
leevt un lüücht mit ehr Blööt,
lockt Immen un Hummeln.
Elkeen Morgen grööt se.
Gode Daag mit uns‘ Bloom

… un de Sünn.

Swatt törmt sik de Wulk.
Düüsternis krüppt över’t Land.
Harvstwinnen susen.
Ducknackt de Blööt, to schütten
Saat un Samen för kamen Tiet.
Fröhjohr kümmt bald

… un de Sünn

Wull vunmorgen
besöken mien Sünnenbloom
un de Wöör
vun Lüchen un vun Schütten.
Doch wat is dat?
Swatt breidt sik ut, blot swatt
un överall dat Root vun Bloot.
Swatt un Root! Root un Swatt!

In’t Kiekschapp
en söte Deern:
Se sing en Leed
vun Hatt un Mord.
Un dat Gesicht warrt
to en wööst Fratz.
Weer dat in Gaza?
Orrer Hebron?

De Straat vull Mannslüüd,
Pistool in’e Hand,
de Köpp hüllt deep
in Döker.
Schrien Mord un Doot!
Uns Liever sünd Bomben!
Weer dat in Gaza?
Orrer Hebron?

Verbagen Blick un Iesen,
Rook liggt in de Luft.
Bloot överall un
Schriegen, Stöhnen.
Minschen starven.
En Bomb güng hooch.
Weer dat in Haifa?
Orrrer Jaffa?

Blitzen in’e Nacht,
Geknatter, Bumsen, Rumsen!
Füür flackert up, Bloot flütt.
Minschen starven.
Stoff bitt in de Ogen.
De israeelsche Anter!
Weer dat in Gaza?
Orrer Hebron?

Trüch wenn ik mien Blick,
hen na de Sünnenbloom.
Bloom vun Freden!
Hatt un Mord regeert de Welt
Minschen mütt seihn,
de Bloom, de blöht,
wenn ok man lütt,
in Haifa, Gaza orrer Bagdad.

Uns Kerz in’n Advent
mutt heller lüchen
as alle Füür tosamen,
uns Fredens-Sünn heller lüchen
as Hamas un Dschiad,
Sadam un El Kaida,
vun minnachten Verbreker
överall in de Welt.

Willt beden för
en Sünnenbloom-Licht
in Kabul, Bagdad, Istanbul,
Mali, Haifa, Gaza,
överall wo blinde Haat regeert!
Willt beden,
för Barm un Leev in Harten,
för FREDEN up de Eerd.

©Rudi Witzke

.

Advertisements
Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Een neeän Dach …

.

Een neeän Dach …

De Steerns de lüchten hell an d’ Hääven,
net as de Süchten in us Lääven.
See tinkeln as dien blenkernd Troanen,
wenn di dien Haartblood överlöppt –

see trüllern över Wulkens Boahnen,
wiel Dach sinnich de Dach verschlöppt.
See seilen sinnich up de Grund –
dör d’ Sünnenlucht rein tinkelbunt –

hangen sülvern an Bloaden un Takken
un drüppeln ok woll in dien Nakken.
Du spöörst, dien Blood faangt an to ruusen
un lett di dör de Doagen suusen –

du weetst dat niks di hollen kann
un geist de Dach mit Höögen an.

© ee

Veröffentlicht in Leeder, oostfreesches Platt

In dat ole Holtfakkhuus .

.

In dat ole Holtfakkhuus.

(Melodie: Wo die Nordseewellen / Ostseewellen …)

In dat ole Holtfakkhuus dor stuuv an d’ Diek
mit dat Reitdakk, kolkengröön un riek
dor bün ikk geboren – is d’ ok laang all her
dat wee mien Tohuus – un liekers noch veel mehr.

Up de gröönen Wischen, dor in d’ Marschenland
wor dat Wullgras bleut bit an Woaterskant
dor hett mi all domoals all’ns interesseert
will vandoach noch weeten, wat dor so geböört.

Peer un Woagen trukken dör de stuure Grund
un de Kaarktoornklokk mook de Tied us rund
dat is all laang Güstern – een büld ok nich mehr dor
wat dat Haart mi angung un mi hillich wor.

Foaken denk ich trüch, an disse moie Tied
an dat Holtfakkhuus in dat de Welt so wiet
dor wass ikk gewoahr, wat mien Läävens Sinn
un woarüm ikk blossich hier up Eerden bün.

© ee

ewaldeden

.

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Erntedankfest ?

 

Erntedankfest ?

Wat schall dat denn heeten?
Wi plöögen, wi äärgen, wi planten un sei’n –
un bi de Aarnt dor hevvt wie en goodet Geweeten,
wiel wi nich an de Heergott sien Möählen rümdrei’n.

Gentechnisch müssen wir etwas verändern –
so schnakken see dries in de Weetenschkupp,
verkünden das Wollen auf grellbunten Bändern,
un marken nich, dat hör Doon blods een Pupp.

See hevvt sükk all laang hör Geweeten verkliestert –
see kieken bekkmätersch blods noa hör eegen Pleesäär –
sächt Een wat dortägen, denn sünd see verbiestert,
un hör’n nich de doode Natur hör Geräär.

So moaken see wiider – de hoogen Geleerden,
un Welt schenkt Vertroon för schofel Gedoo –
oh Gott – was soll aus der Welt noch werden?
Wies Du us de Padd – und mache uns froh.

ewaldeden2014-10-21

©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Wat sükk ännerd hett.

.

 

Wat sükk ännerd hett.
Hett sükk wat ännerd? Nix hett sükk ännerd!

Wenneer man so bilangskieken deit an de Joahrens-, de Joahrteindens- ov de Joahrhunnerdsriegen … de Biller de us tomöötspringen, dat sünd aal de sülvigen – see wiesen dat Höögen över de Momanken in de Gesichten van de Minschen, in de see anner Minschen een Leed andoon – de Momanken, in de see anner Minschen, anner Kinner van use Heergott tripileeren, schenguleeren, quälen, irgendeen Gewalt andoon ov ok woll dodhaun, dodpoasen, dodscheeten ov mit Mesten ovstääken.
In Billers fasthollen mooten see dat denn ok noch groodoardich – anners geit hör woll keen dorbi ov, disse Undeerten van Minschen.
Liekers ok, wat boaben de Geschichtstied steit, in de sowat geböört – ov dat Krüüzen mit ov oahn Hoakens sünd, ov Krüüzen in rod or in witt, ov Krüüzen ut Balkens or Iisen, ov een halvigen Moand or een gleunigen Sünn – ov dat wesselnde Klören or Steerns un Striepen sünd, de de in de Weltenwind fluttern – dor ünner is liekers dat sülvige Geböören, dat see denn ok noch as Eenzich un Hillich beschwören.
Wat sükk dör de Tieden ännerd hett un jümmers wedder ännern deit, dat is de Kleedoasch. Kleedoasch de joa oapenkünnich as Freebreef föör jedet Doon ankääken ward. Överall un siet alle Tieden dürden Minschen de een Uniförm droagen schiens moaken wat see willt – un dat tomeist oahn dat see irgendeen Stroaf dorföör to verwachten hevvt.
De Billers van Uniformeerden in schwaarted Tüüchs, de Minschen quälen un de upstünns weltenwiet dör de Gasetten fleegen … ikk kann mi nich helpen – de kunnen doch verdekkselt nochmoal ut de düütsche Tied bit 45 weesen – ikk kann de Undeerten in Schwaart eenfak nich utnannerhollen …

© ee

Ewald Eden

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Dat Pannkookenhuus . . .

.

 

Dat Pannkookenhuus . . .

 

Wor ikk nu een bietji wat över schrieven will, dat hett eelich rein niks mit Pannkooken to doon. Eelich säch ikk. Liekers kann ikk nich ümhen, dorvan to vertellen. Riek Vliek ut Tynaarlo har mi in hör Roadiosendung „Musik för Jeder“ nööcht. De Gemeend Tynaarlo licht in de hollandsch Provinzi Drente – twee Trää achter Groningen – för de, de dat bit nu noch nich wußt hett. Wat deit een Mannsbild, wenner een komodiged Froominsch hüm wenken deit? He spüttert sükk noch ähm flink dör d’ Hoar, un neit dor achter to. Un wat schall ikk jo särgen? Recht har ikk doan!

De Haartlichkeit de mi dor in Paterswolde tomöötschlooch, de kunn ikk up een Frachtwoagen gannich bargen. So een bäten wat gliekers harn wi joa so in d’ Haart sitten – Riek Vliek un ikk. Bi dat eerste anbelln spöär ikk dat all. As ikk denn dor henkeem, seech ikk dat well. Keen grimieterk Gesicht keek mi an – keen een, de nich een frünnelk Woord sää – as wenn ikk in een annern Welt rinstappt wee.

De lekkerste Hönnichkooken un Botter un Tee luurden up mi. De Stünnen Vertelleree vöör d’ Schnakkfatt mit Riek Vliek de wee denn ok veelsto gau noa achtern floagen. Sächt hevv ikk dorvan niks – spöärt hett see dat oahn mien Särgen. Denn as ikk noch up de Padd van Roadio Joade noa Roadio Loep ünnerwäägens wee, har Riek Vliek bi sükk in Huus Pannkooken bakken. See moot bi d’ schnakken over Droaht woll föölt hemm’n, dat Pannkooken för mi de Hääven weesen kann. Tieden hett dat up mien Lävenspoar gääven, in de ikk mi so mit Mors dor insett har. So is dat nu wiers nich mehr – wiel – ikk hevv so Stükk ov wat Pünner van mien Lievhaftichkeit ovwunnen. Van wägen dat Öller un de lichtlastige Puustichkeit.

So heel achterut schmieten kunn ikk dat denn oaber doch nich, as wi noch een Settji bi hör in d’ Populierenstroat tohoop seeten. Mirdenmang de ole Kroameree un de Hunnen un Katten. Ikk moot dat moal luut särgen: Ikk hevv mi as in Huus föölt, as ikk in hör Köäken vöör de groode Hümpel Pannkooken seet. Een schlecht Geweeten is mi bi d’ tolangen nich ankoamen – un mien Wacht wies ikk de twee Pund, de ikk in disse Stünnen towunnen hevv, eenfach nich. Wat schall ikk nu noch anners särgen as „Wääs bedankt Riek !“

©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Ook en Heimatleed …

.

Ook en Heimatleed …

Dat is jüüst, as ov mi een Engel
över mien Haart strullert hett —
sää mien Opa heel blied,
wenn he sien Köpke Tee
up de Kökendisch sett.

So is mi dat ok,
wenn mi wat Goodes geböört,
wat eenzich de Hääven
un nich denn Düwel tohöört.

Ikk spöär, wenn dat kummt
un dat kummt up mi doal,
denn steit mien Sinnen so fast,
as een eekenen Poal.

Dat is as d‘ verwachten
van Moder Natuur,
wenn see in winterlich Nachten
licht iisfast in suur.

Dat is as wenn Voagels
dör de Vöörjoahrslücht glieden —
denn rüükt man dat Gröönen
ok all van wieden.

Dat is as wenn Sömmers
de Sünn ünnergeit —
un de neeä Dach üm Oost
allwäär sien Füürboagen schleit.

Dat is, as wenn de See
dör dat Schliekland strikkt —
un de Woaterhund neeschierich
över de Sandhümpels kikkt.

So is mi dat hier,
in us Vööröllern Land —
dat is mi so schier,
as an keen anneren Kant.

©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Schwiech still…

 

 

.

Schwiech still…

Schwiech still mien Haart, schwiech still
mien Seel flücht över d‘ Woater licht
see weet nich wat see söken will
see käent nich Förm un nich Gesicht

see spöört dat mi wat fäälen deit
see sücht dat Lokk in mien Besinnen
in dat sükk aal mien Süchten dreit
so witt as unbeschrääven Linnen

see kummt eers trüch wenn see wat funnen
wat liek in mien Belääven passt
wiel see denn ‚wiß dat ikk hevv wunnen
wiel verlüstich geit mien Olldachslast

© ee

.

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Dat Kalennerbladd 11. September 2001 . . .

 

.

 

Dat Kalennerbladd 11. September 2001 . . .

 

Cloas sitt an sien Schrievdisch – een büld Zeitungs un Bööker sünd up de Dischploat verdeelt. De witte Stükken wesseln van een Hand in de anner – sien Oogen wischen ungedüürich över de Bookstoaven un de Billers hen – see finn’n niks, wor see sük an fastholln köänt. Dor mutt dat doch wat gäven – schütt hüm dat dör de Kopp. Is doch woll keen Dach in d’ Welt, an de dat niks to bedenken givt.
„Mien Jung – dat Oabenbrod is kloar!“ röpt Moder ut de Köäken.
„Ikk koam glieks“ – antert he, oahn dat he dor achter kummt.
Sien Denken söcht ünner de heel Schrieveree aal dat wor man de elbente September mit behangen kann. He brukt vöör sien Roadiosendung mörgen noch Begävenheiten üm dat Kalennerblatt to beschnakken.
He hett sükk rein verfäärt – Moder steit vöör d’ Schrievdisch: „Nu koam oaber eers her to äten. Kanns doch noas wiidermoaken – Voader is ok all binn’n. De Broadkartuffels word’n anners koalt.“
Recht hett see. Dat wee doch nu wüggelk to schoa. Vöör de anner Tüünkroam hett he joa noch de heele Nacht Tied.
„Na Jung – kanns de Knütt nich tweikriegn“ meent Voader, as Cloas sükk an d’ Disch sett. „Wat givt dat denn so wichtichs?“ kummt dor denn noch achteran.
„Dat is dat joa man jüüst – ikk kann nich so recht wat finn’n, wat de Lüü van d’ Stohl haut. Dissen oarigen elmten September will nich so recht wat hergääven.“ Sien Hannen wöölen beid in d’ Hoar, as wenn see dor wat finn’n kunnen.
„Nägenteinhunnerdsässuntachentich sünd an disse Dach in Pol’n aal politisch Gefang’n freeloaten woorn“ sächt Moder so ganz näbenbi.
Cloas un Voader drei’n beid to glieks de Nakk – un kieken Moder an.
„Woneem weets DU DAT denn?“ kummt dat as een ut de twee Halsgatt’n. De beid Mannslüü kieken Moder as so’n Weltwunner an.
„Joa, meent ji denn wüggelk, ikk kann blossich Bohn’nszopp koaken – un mien Kopp hebb ikk blods, wiel de Hoarschniedersch ok lääven moot?“
Man hört, wo de beiden Kerls hör Bekk tofaalt.
„Jana – de mit mi de School rein moakt – de hett mi dat vertellt. Hör Söähn is domoals freekoamen. De Voader is jüüst vöördem noch dodschoaten wurn – in Danzich. Up de Leninwerft. He wee denn Waleksa sien Patzmann.“
Waau – denkt Cloas, so käen ikk Moder joa gannich – un luut sächt he: „Du häst di doch anners nich för Poli“ – wiider kummt he nich.
So’n bäten spütz faalt Moder hüm in d’ Word:
„Nich för Politik interesseert meenst du woll? Ji beid harn mi joa moal froagen kunt – oaber nää, Politik – dat is joa Mannslüüsoak!“
„Höhö…“ man sücht Voader sien Roatlosichkeit an.
„Brukst gannich höhö to särgen“ grient Moder över de linker Kopphälft -„ikk hebb mien Krüzen bi d’ Woahl’n jümmers dor moakt, wor IKK meen dat see hengehörden. Un nich dor, wor ikk see noa DIEN Meen’n moaken schullt har! So – nu weets du DAT ok glieks.“
Moder is furss ‘n Stükk grötter wurn.
„Nu ät ji man wiider – anners word dat aal koalt.“
Moder is ganz Moder bläven – so, as wenn see sükk gannich bemööt is, dat see de Familinweltörnung in fief Minüten up d’ Kopp stäelt hett.
Voader sächt niks. He geit in siene Broadkartuffels tokeer, as wenn dat up de Welt niks anners geev.
Dat moot he woll eers moal doahlschluken. Noa sien Gesicht kunn man meen’n, he is so’n bietji stollt up sien lütt Froo.
Een lütten Sett hört man niks as Goabelklütern.
Voader hett sogoar vergäten, de Kiekkassen antostelln üm in de Noarichten rintolustern.
„Eenunzäßtich hett an disse Dach BORCHWARD in Bräm’n doch pleite moakt – wenn ikk mi recht besinn…“ Kann dat wääsen, dat Voader Tärräng torüchgewinn’n will – indem he disse Satz in d’ Lücht stäelt?
Mattichkeit haangt över de Köäkendisch – so as wenn de Worden eers moal Reakschon entwikkeln moten.
„Ach – weets du noch, Voader? Säßunfüfftich – an’n elmten September…“ As Moder dat sächt, moakt see een Gesicht as Puus up Sönndach. „Hannower – Filmpalast – de eerste Upföhrung van HOCHTIED up IMMENHOFF – mit Heidi Brühl un Paul Klinger…“ see sücht ut, as har see dor sülvst mitspeelt.
Voader näämt sien Fuuk ov: „Wat hett DAT denn mit Politik to doon?“
„Mit Politik niks – oaber mit Leevde, du Döäspaddel. Dor ween wi näämich dat eerste moal tosoam’n in d’ Kino!“
Moder is rein ‘n bäten franterich – so kummt Cloas dat tominnst vöör – oaber dor moot he sien Voader in still’n bistoahn – mit disse weibliche Logik – dor kummt he ok nich torech.
Voader kraabt sükk de Kopp: „Wenn ikk mi dat so besinn’n do – Moder – du häst recht. Oaber eerlich – van de Film hevv ikk domoals nich veel mitkräägen.“
As he dat up siene plietsche Oart sächt, kikt Moder tomoal heel anners ut: „Dat spöär ikk vandoach noch.“
Wiider sächt see niks.
Cloas meent, dat he nödich een Drei kriegen mutt – un steit up.
„Denn will ikk man wär in mien Bööker rin krupen – een Deel hevv ikk joa to weeten kräägen.“
He lett sien Öllern alleen – villicht kummt de beiden vanoabend joa noch een bäten mehr Besinnen an Güstern tomööt.
Noch ähm twee Trää in d’ Tuun – ‘n bäten Woater ovschloahn – un denn vertrekkt he sükk in sien Aarbeidsstuuv. An d’ Schrievdisch hett ok noch nümms wiidermoakt – na joa – well schull dat ok.
Dat verdekkselte Kalennerblatt vöör de elmte September.
Fidi Schiller sien Jungfroo van Orleangs faalt hüm in – dat de Tragödii an’n elmten September vöör tweehunnerd Joahr dat eerste Moal in Leipzich upföährt worden is – dat will mörgen ok nümms weeten.
Schiet ok – he lächt sien Manuskript vöör de Sendung eers moal bi de Sied. Villicht schütt hüm vernacht joa noch wat in.
Een poar Stünn’ns loater – mennich Geschichten un Gedichten hett Cloas in de Tied upaarbeit – moot he ähm ‘n lütten Paus moaken.
Dat Manuskript mit dat halfkloare Kalennerblatt kiest hüm an. Tööv man – du kummst ok noch dran – sächt he so to dat Stükkji Papeer.
Eers moal een Zirett schmöken – un ‘n poar Minüten de Flimmerkist anmoaken. Kieken wat in de Welt in de letzt Stünns so los wääsen is.
He tikkert mit de Tellewischen Knööpkommod aal wat hen un her – aahh – enn dree, dat darte Programm för Noorddütschland – dat lett he lopen – dat kummt hüm to pass.
He pliest man blossich mit een Ooch un een half Ohr dorhen. De anner Deel van sien Kopp word so’n bäten van Drüselichkeit befall’n – de Dach wee joa ok lang genuch.
Doch tomoal is he woak as’n Hoabenlucht – CIA – Geheimakten geöffnet – Dokumentarfilm – Chile – General Schreiber – Allende – Putsch!
Een heelen Riech Kersen is tomoal in sien Kopp to lüchten.
De Schloapichkeit is wäch – dat is sien Kalennerblatt!!!!!!
Nägenteinhunnerdeenunsömzich – Putsch in Chile – elmten September.
De US amerikoansche Geheemdeenst hett siene Archive öpentlich moakt.
Wat he in de näächste Minüten to weeten kricht, dat sörcht dorför, dat he de tokoam’n Stünn’ns Moachpien hett.
För dat üm de Eck bringen van Generoal Schriiver – wat de Üpperste van d’ Chilenisch Militär wee – un de Ermordung van Salvador Allende – wat de freegewäälde Präsident van de Chilenen wäst is – sünd de Amerikoaners verantwordlich.
Nä – nich de Iisverkööper in Floridoa un ok nich de Veetüchter in Texas, nich de schwaarte Schooputzer in Manhatten un nich de Fährmann an d’ Mississipi – nä, de domoalich Präsident Richard Nixon un sienen engsten Vertroden Henri Kissinger.
De beid’n harn sük dat utdoacht, wiel see meenden, een Volk dat sük freewillich een Kommunisten as Präsidenten utkikt, kann nich ganz dääch weesen.
Bevöör disse Krankheit noch mehr Lüü in Südamerikoa anstäken kunn, mussen de Minschen – de van disse Süük befall’n ween – flink bi d’ Sied brocht wurn.
Dat heele Waark antoschuven, wee denn goden minschenfrünndlichen Henri Kissinger füfftichdusend Dollars in boar un een Lävensversäkerung över tweehunnerdfüfftichdusend Dollars wert.
Soveel hett de Kerl krägen, de Generoal Schriiver in Santiago schmörgens vöör sien Huus dodschoaten hett.
Üm Salvador Allende bruksen see sükk denn nich mehr sörgen. Dat DE an de Kant keem, dorföör hett de tweete Generoal in d’ Chilenisch Militär sülvst sörcht.
De modernste Gerädschupp har Henri Kissinger hüm tokoamen loaten.
In grote Conteeners – as Diplomoatengereedschupp utgäven.
Een Üppersten – vöör dartich Joahr in de US – Verträdung in Santiago Militärattaschee un Kissingers laang Aarm – hett nu, dartich Joahr loater – nipp un nau künnich moakt, dat de Mächtigen ok in Amerikoa niks dorto läärt hevvt.
Up de Froach, woneem hüm dat woll leed deit üm de hunnerddusende Minschen, de dor in Chile foltert wurd’n un üm de Ekk broacht wordn sünd, anter he mit een Schmüstergrien’n üm siene ole Oogen: Dat wee blossich een Reinmoaken – un de Chilenen hör eegen Schküld wee dat wiers – wat keeken see sükk ok een Kommunisten as Präsidenten ut.
Henri Kissinger hevvt see denn ok noch versöächt to befroagen – oaber de hett sükk ümdreit – un niks sächt.
Villicht wull he ok blods nich nochmoal leegen – so as vöör de amerikoansche Kongress, as he bi sien Utsoach, dat he dor niks mit to kriegen har, de Aarm to sien Herrgott uptillt hett – un mit de sülvige Hand veeruntwintich Stünn’ns loater de Befääl to de Ermordung van Generoal Schriiver to ünnerteeken. Doran kann man sehn, wat een Word van reputierliche Politikers foaken wert is.
De Filmbericht is all’n Stünn’n Geschichte, as Cloas sükk liek hensett un sien Rüäch stöähnt. Dat, wat he dor hört un sehn hett, dat is to Papier.
Nu licht dat verflikste Kalennerblatt tomoal tofrää vöör hüm – kiest hüm ok gannich mehr so van ünnern herup an.
Harrijeeses – de Klokk is glieks fief. He lett d’ up sien Schrievdisch man aal so lirgen un krupt in d’ Nüst – ‘n lütten Mütz vull Schloap bruukt he denn doch noch – vanwägen de kloare Kopp mörgens.
„Cloas – du muttst upstoahn….. häst doch üm nägen een Termin …. is glieks half aacht.“
Moder hett hüm ‘n lekker Köpke Tee brocht, un lukkt de Stoffhangers bi d’ Sied, üm de Lächte in nde Koamer rintoloaten.
So richtich will dat noch gannich dör de Oohrn in sien Kopp krupen – he wee doch jüüst eers inschloapen.
„Drink man eers een Klukk Tee, dat du to Verstand kummst – un wenn du sowiet büst, hevv ikk ok Frööstükk kloar“.
Dorbi kikt see so blied ut, as wenn see noch mit Voader in Hannower in d’ Filmpalast sitt.
„Bi di wee oaber noch laang Lucht an. Häst du dien Kalennerblatt denn kloarkräg’n? Anners – ikk hevv vörmörgens all wat in d’ Blatt för di funn’n.“
Hör Schnakkeree suust man aal so an Cloas sien Oohrn vöörbi – he mutt sien Denken eers mit koalt Woater wäär up’n fasten Grund stell’n.
„Vöör fiefuntwintich Joahrn an’n elmten September hevvt jugosloawisch Nationoalisten een amerikoansch Fleeger in hör Gewalt brocht. De wull blossich van Nevjork noa Chikago …. stell di vöör, du wullt ähm gau van Hambörch noa Frankfurt – un ünnerwäängs sächt tomoal een Verrükkten dat is nu mien Fleeger – un ji sünd aal mien Geiseln …“
Bi de letzt Worden dreit see sükk van d’ Fenster wäch – „…du hörst mi joa gannich to…“ Man kann de Enttäuschung doröver, dat he noch nich an d’ Computer sitt un de Neeichkeiten rintikkert, in hör Gesicht sehn.
„Moder – do mi een Gefall’n – loat mi noch ‘n poar Minüten Ruh…“ sächt Cloas mit loahme Stiäm.
„Ikk wull di doch blods …“ mehr kricht see nich ruut.
„Is all good Modeke – ikk weet dat woll. Oaber ikk hevv vernacht noch soveel up mien Kalennerblatt krägen – ikk moot dat eers moal szakken loaten.“ As he dat sächt, is he man so ut d’ Bäed sprung’n – nähmt sien Moder in d’ Aarm un drükkt hör ‘n Sööten över d’ Ooch. He weet – see meent dat blods good – un mit de Ruh is dat liekers to Ennen.
„Na, denn will ikk man….“ saacht trekkt see achter sükk de Koamerdör in d’ Schlött. Cloas hett spöärt, dat see sükk dor keen Riemsel up moaken kann – see kann joa nich weeten, dat hüm dat Kalennerblatt as Stiekelwier in d’ Pans sitt.
Een Vierdelstünn’n loater sitt he in d’ Köäken. Een week koakt Ei, Moders eegen Marmeload un ‘n dikken Reem söten Wittstuut – kann dat wat moiers gäven?
De Wittstuut is noch waarm. Güstern to d’ Oabenbrodstied wee dat noch Määl. Dat heele Huus rükt noch noa Bakkoabend.
„Mi wee güstern Oabend so tomood – ikk muß mien beid Mannslüü eenfach noch wat Goods doon“ dorbi schufft see hüm noch een dikk Stükk Stuut röver – „ät man noch.“
Güstern mörgen har he dat noch dor achterneit – üm sien Moder to bewiesen, wo good hüm hör Leevde deit – vörmörgens kann he dat nich – de Biller van vernacht näämt eenfach toveel Bott in.
„Wääs mi man nich düll – dat ät ikk, wenn ikk vernoamiddach noa Huus koam.“
„Drink wennichstens noch ‘n Taass Tee bevöör du ut d’ Huus geist …“ Mehr sächt see nich. As wenn see üm de Stiekelwier weet, de sükk üm sien Moach dreit hett.
He is heel blied, dat dat vörmörgens nich so’n wichtigen Soak is. Sien Gedankens goaht näämich hör eegen Padd.
Wo kann een Minsch as Henri Kissinger – van de he jümmers soveel hollen hett – de ut sien eegen Kindheit eelich wat anners weeten muß – so een Irrwäch goahn? Is he dör sien Kindheitsbelääven in Düütschland so verbiestert, dat hüm Minschenläven niks mehr bedüüden?
Dat kann d’ oaber nich wääsen – denn har he dat doch nich heemlich doan. Een Antword kann Cloas sükk dor nich up gääven – un froagen kann he Kissinger ok nich.
Villicht word dat wat bäter, wenn he dor noas över schnakken kann.
Twalf Ühr is dat hoast, as he wär buten vöör de Dör steit – Moder räkend säker to Middach mit hüm. Eenmoal anpingeln, un see weet dat he nich kummt.
An een Moder – de to dat Weltgeschehn wat to särgen hett mutt he sükk eers wähnen. Oaber nich vandoach.
De Stiem de an d’ Diek över dat Woater kummt moot hüm eers de Kopp ‘n bäten freeweihn. Wenn irgendwat dwarß sitt – hier boaben up Diek, mit dat wiede Woater vöör sükk – löpt sükk dat meest aal torecht. Am moisten is dat bi anlandigen Wind – wenn de Störm över de Noordsee wächgoahn is – un van Nöörden dat Gefööl van Wiede un Freeheit up siene Schullern droacht.
Mit kloaren Kopp un puusbakkigen Klöär geit he in d’ Roadio up Sendung.
De Minschen in dat wiede Land so’n bäten wat in hör Modersproak vertell’n – up Plattdüütsch Biller to moalen, de sien Hörers mit de Oohrn sehn köänt.
Füfftein Ühr un tein Minüten – in fief Minüten is dat Kalennerbladd, dat hüm all twalf Stünn’n to foat hett, an de Riech.
In d’ Redakschionsruum lopen de Noarichtenmaschin’n – veeruntwintich Stünn’ns an d’ Dach vöörnan wääsen mit aal dat, wat rund üm de Globus passeert. Wenn man de tweede is, de de Minschen wat beliekteekend, hett man meest verlor’n.
So is dat nu moal.
He will jüüst sien Kalennerbladd – wat hüm allwär so scheef anluurt – ünner dat Volk brengen, as see in d’ Studio aalmitnanner tomoal so stief sitten as wenn see ut Soalt ween.
Blossich de Billers lopen un lopen un lopen…..
In Nevjork sünd twee grote Fleegers in de Torns van dat „World Trade Center“ floagen.
He weet nich, wat in de Kolleegenkoppen vöör sükk geit – sien eerste Gedanke is: De leev Gott hett sien Möälen anschmäten – un tüschen de grote Steen’n is een Gemengsel van Minschenwark un Minschen – un sien Kalennerbladd – dat he nich mehr loswurn is – licht dorboaben up un dreit sükk mit.
Up dat witte Papier steit anners niks mehr up as: Chile – Chile – Chile … un de Minschheit steit dor üm to un kann de Möälen nich anhollen …..

© ee

 

.

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Heimat

.

 

Heimat

Wor de Seils in d‘ Wind fluttern
wor de Buurn sünd so riek
wor de Möälns in d‘ Wind ruttern
wor man Schoap sücht an d‘ Diek

dor kanns häntich good leeven
dor is de Ruh noch in Huus
dor köänt de Haarten noch schweeven
ok in d‘ Störm sien Gebruus

wor de Kädel up d‘ Füür steit
wor de Teepott ni fäält
di dat Höögen tomöötschleit
liekers ok wat die quäält

dor word nich vöäl kauelt
dor word nich vöäl tüünt
ok wenn Olldachsgejauel
di wat anners anschüünt.

©ee