Veröffentlicht in oostfreesches Platt, Plattdeutsch

Engelsvisit …

.

 

Engelsvisit …

Vernacht wee een Engel
bi mi to Visit
he wull mi wat särgen
he keek so heel blied

sien Flöägels de blenkern
as fiinspunn’n Glöäs
ik kunn mi blods höögen
een Troan hung mi an de Nöäs

he wull mi wat bring’n
van Heiland un Fräee
ik höör heel fiin Sing’n
kunn nich van de Stäee

mien Haart dat wor licht
as de Wulken an d’ Hääven
wee so tomoal
an jachtern un schwääven

ik spöär rein niks mehr
van Olldachsbedrüüs
mien Seel stapp dör Müür’n
flooch hoch över Bargen

keek in een büld Annerlüühüüs
höör Minschen sükk targen
seech Kinner in Nod
doch as de Engel to hör keem

dor wee allens wedder good
un ik wuss bi mi
ganz deep in mi binnen
wenn an de Engel wi glöövt

deit de Fräee up d’ Eer winnen.

©ee

.

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Een neeän Dach …

.

 

Een neeän Dach …

De Steerns de lüchten hell an d’ Hääven,
net as de Süchten in us Lääven.
See tinkeln as dien blenkernd Troanen,
wenn di dien Haartblood överlöppt –

see trüllern över Wulkens Boahnen,
wiel Dach sinnich de Dach verschlöppt.
See seilen suutje up de Grund –
dör d’ Sünnenlucht rein tinkelbunt –

hangen sülvern an Bloaden un Takken
un drüppeln ok woll in dien Nakken.
Du spöörst, dien Blood faangt an to ruusen
un lett di dör de Doagen suusen –

du weetst dat niks di hollen kann
un geist de Dach mit Höögen an.

©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Nich blods…

11872110_864453233630739_1161217101880556388_o

.

 

Nich blods in de Hüdelbargen is de Welt so’n bäten verkeert . . .

Ossfreesland bölk heel luut över d’ Land – dat moie Staddje Auerk reep mi. Ikk har in mien Haartbloodkuntrei an so mennich Stään wat to beschikken. In de letzde Tied wee dat mit mien Visiteree rund üm de Peermarkt nich to wiet her – ikk moot dat ingestoahn. Mi sülvst spiekt dat am meesten – dat köänt ji mi glööven. Wenner ikk denn noa Roadio Ossfreesland krüdel, geit mien Padd meest över Wiesens un Egels – wiel – Mulkeree un Möälen in Sichtkoamt, denn word in mi binnen jümmers wat antikkert.
Wat dat is, dat much ikk nu jüüst nich luut särgen. Ditmoal wee ikk över Ogenbargen un Plaggenbörch infall’n. De eerste Hollstop wee an d’ Ossfreeslandhuus.
Ikk har joa to geern in Sandhörst noch ähm in d’ Schlött rinkääken – wenn ikk säch Schlött, weeten de meesten säker heel nich wat ikk dormit meenen do.
För mi wee in mien Kinnertied dat moie Huus in Sandhörst – an de Ovdrei noa Tannenhuusen – jümmers dat „Schlött“.
Mien Läävdach is mi dat nich vergünnt west, dor rintoluustern – ikk denk, ikk kriech dat noch kloar, bevöör de Dischler mi de letzt Spiekers günnt. Oaber dat blods so mit an de Kant.
„Ostfrieslandhaus“ – in bannich groode Bookstoavens steit dat an de Huusmüür – kiek un dor wull ikk rin.
Dörn hett dat Huus ok woll so Stükk ov wat – oaber de ween aal so fast to, as de Schlüüsen in de Sielen bi Hochwoater – un dorbi licht Auerk doch een heel Enndji van d’ Diekskant wäch. Na joa – villicht is dor een Süük in d’ Huus hevv ikk bi mi dorcht, dat dor nümms rindröfft.
Wiider gung mien Tuur noa een groden Bedriif. Glieks ünnern in d’ „Empfang“ schull ikk mien Gesiächt wiisen – har man mi up een Plakkzädel schrääven. Dit „ünnern“ dat leech denn twintich Trappen hoch. Dat keem mi een bietji sünnerboar vöör – dit hooge „ünnern“. Hest dat woll nich richtich mitkräägen – dorch ikk so bi mi.
Van dor ut leep mien Padd denn noa d’ Landschkuppshuus hen. Up een heel grooten Wiestoafel kreech ikk gewoahr: „Plattdüütsk Büro“ im Erdgeschoß. Ikk keem mi furss vöör as in Hannower. Dit Wordgemengsel hett in mien plattdüütsch Föölen eersmoal een Buul rinhaun – joa un funnen hevv ikk dat “Plattdüütsk Büro” – netso as de „Empfang“ in de Bedriif wor ik jüüst vöördem wee – twintich Stappen de Trapp hoch. Kiek – un in disse Momang hevv ikk mi wäär netso föölt as domoals in Wuppertoal – in de Hüdelbargen – as ikk een Stroatenboahn ton eersten moal mit de Röä noa boaben över de Stroaten foahren seech.©ee

.

11822466_864453770297352_7971294611387012800_n

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Wenn een denn vöörnäähm deit . . .

affair-1238442_640

 

.

 

Wenn een denn vöörnäähm deit . . .

 

Up us Reisen in Soaken Waarkeree sünd wi joa een büld rümkoamen – un netsoveel verscheeden Minschen sünd us in de Joahren ok tomööt lopen.

Dat is een heelen grooten klöärigen Billerboagen – dor kunns verrafftich een Museum mit utstaffeern.

Tüschen us Waark un schloapen leegn joa mennich free Stünn’s – de wi up irgendeen Oart in Stükken kriigen mussen.

So hevvt wi denn in elker Kuntrei ok de een ov anner Krooch kennenleert. Van heel vöörnääm – wor man blossich mit Schlips un Kroach rinloaten wuur, bit hen noa eenfake Beerbuden – in de wi denn so mit us schidderk Aarbeidstüüch inlopen kunnen. So een Beerstuuv – de harn wi eens mörgens üm tein Üür mit dree Mann to foat.

Ähm een Beer drinken – un een spierke wat äten.

Wat dat groot an fastet Äten för d’ Liev givt in sükse Schenken – dat kann man hoast an twee Fingers uptellen.

Frikadell’n un inlächt Eier – Soleier, wenn sükk dor een wat ünner vöörstell’n kann – un villicht noch solten Gurken un suur Herings.

Bi de Fleeschhüdels geev dat meist een Brödchi upto. De Bakkerkluten worden woll blods jedet Neejoahr lävert – för dat ganze Joahr. De mussen denn wäär reichen bit Silvester – so luukich ween de meist üm meist. Us Patzmann wee van Huus ut een heel schniegeligen Fendt – so een bietji ovdreit un spitzkantich. Wenn wi nich wußt harn, dat he in d’ Köälenpott upwussen wee – wiers harn wi Hannower as sien Herkoamen ankeeken. Bevöör de eerste Klukk to drinken up de Toafel stunn, harn mien Broer un ikk all twee suur Herings dorachterneit.

Us stieven Kolleech we sowat to „ordinär“ – dat kunns in sien Kieken läsen – Herings mit Fingers äten! Dat he nich „igitt“ sää, dat wee dat eenzich wat noch fääl. Noa dree Beer kreech de Pans in hüm oaber doch woll Schmacht. He spekuleer stilkens mit gluubsche Oogen noa de Glasschkapp, in de de Krööger sien „fast food“ as he dat domals all nöömde, upbewoahr. Van wägen de Fleegens in de Lücht. Us Hannowerverschnitt lett sükk doch verrafftich een Frikadäel mit Brötchi gääven. De Krööger brengt hüm de – un moot furss nochmoal lopen, wiel – oahn Mest un Goabel kunn he doch nich äten. Wat he oahn Mest un Goabel doon kunnt har – dat kunns in de Krööger sien Gesiächt ovlääsen. Us Kolleech kricht Mest un Goabel – lächt sükk de Schlakkerlatz trecht – lett nocheen poar Niegelichkeiten över dat Brödchi los – van wägen dat dat so toi is – dat is woll van eergüstern ov so – will mit de Goabel in de Deech stäken, üm mit d’ Mest dorvan een Stükkji ovtoschnieden.

Suust hüm doch verafftich de Bakkerhüdel ünner d’ Goabelspitz wäch – seiltin een Boach to de Noaberdisch hen – un dor so in een grodet Beerglas. Nümms sächt wat in de Kroochstuuv. Aal kiekens blods de Goabelstäker an. De Krööger kummt up sien platt Fööt van achter d’ Tresen anschoaven – hoalt mit twee Fingers de Deechhüdel ut dat Beerglas van de Noaberdisch – pakkt dat Deert heel sinnich bi us Patzmann, de mit gleunich Oorn bedrüppelt dorsteit, up de Teller – un sächt hönnichsööt: So mien Jung – nu kanns drup los schnieden – dit Brödchi neit di nich mehr ut.©ee

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

De Knoopen . . .

buttons-628819_640

.

De Knoopen . . .

.

De ole Paster har siene Joahrn in de Gemeente ovdeent. Nu gung he up Renten. Dat wee van Joahr to Joahr sturder worden, de Minschen bi d’ Globen to hollen. Een büld Lüü wullen mit de Kaark niks mehr to doon hemm’n. Achter d’ Hand nöämen de Döörpslüü hüm ok woll Himmelskomiker.

Up letzt hett he resigneert – dor schulln sükk denn annern mit rümtargen. He har sien Herrgott dat foaken genooch vertellt, wenn he mit hüm alleen wee, un wuß dat de hüm niks noahollen de.

Sien Noafolger in d‘ Amt har he all vöör een Joahr ov wat kenn’nliert.

Dat wee een jungen Prediger ut dat meckelnborgsche Plattland.

Een poarmoal wee de all bi hüm up Visit wääsen un har sükk mit de Gemeente vertroot moaken wullt. Van wägen he nich so tomoal in d’ iiskoald Woater keem. He kennde dat woll van Huus – de Meckelborger mussen ok eers waarm wurden – bevöör see mit di een Schlukk drunken.

Säker wee dat hier in d’ Westenland achter d’ Diek ok nich anners.

De ole Paster hett woll meist twintich Joahr brukt – bit de letzte Buur hüm du sächt hett.

Nu wee he eelich blied, dat he sien Huus so good bestäelt har un wuß well noa hüm up de Kanzel stunn. Eenzich dat Geld wee een leidige Soak de he nich deichseln kunn.

Dat Kaarkgeld keem van Joahr to Joahr minner rin, un de Klingelbüdel wee ok keen Spekkfatt mehr.

Mennich Sönndach trüllern dor mehr Knööpen rut as Pennings.

De Pennings keemen in de Kaarkenkass – man de Knööp – de har he över Joahren sammelt.

As see beid denn so vöör veertein Doach Soaterdachs-oabends bi een Glas Wiin tohoop seeten, har us jungen Paster een tinkelnden Idee.

Paster Joacobs letzt Gottsdeenst hulln de beidn tosoamen ov.

Noadem de Klingelbüdel rümgoahn wee, dankt de junge Paster vöör de Kollekte un much noch ähm wat bekanntgeeven.

De Knööpen, de in de letzde Joahren in de Klingelbüdel ween, hevvt up een Aukschion in dat hollandsche Assen tweedusendfiefhunnerd Gulden inbrocht. He un de ole Paster hoopen doch, dat dat so widergung.

Ja – Knoopen ween van Stünds an nich mehr in de Klingelbüdel – oaber in mennich Huushollen stunn tomoal een Knoopensammelpott up de Buddelee.©ee

.

 

screw-cap-1931743_640

.

Auf Hochdeutsch im Worthaus:              Unser Worthaus

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Twee rode Luchten …

fishing-boat-411871_640

.

Twee rode Luchten …

 

 

Annerletzd wee ik noch in düstern ünnerwäängs. Niks wee los up de Stroat – bit up twee rode Luchten, de een heel Enn’n vörrut to mir her blenkerden. Ik weet ok nich, wat mi inschoot – ik gung mit Foot van d’ Gas – wiel ik tomoal de Betonstroat noa d’ Nörderneer Meieree för mien binnerwendich Ooch har. Nu frocht mi säker een, wat hebbt twee rode Luchten nachtens up de Stroat mit de Betonstroat noa d’ Nörderneer Meieree to kriegen. Eelich niks. Kiek – un dat is dat joa man. Een Bild ut mien Eilandstied up Nördernee seet mi tomoal in d’ Kopp. Dat is wiers all good wat her – oaber as dat so is, wat sitt dat sitt. Well van de Honoren up Nördernee to de Tied wat up sükk hull, de foahr in de Haarst ov Winterstied schnoamiddachs woll üm Oost noa d’ Fleegerplatz an dd’ Füürtoorn, üm mit de anner Mannslüü, de up dat Eiland ok so’n spierke wat to särgen harn, so een bääten de Welt to bekieken. Un wiel man dat Elend joa ok domoals all foaken genooch nöchtern nich erdroagen kunn, geev dat dorbi ok stilkens een lütten Sööpke. In d’ Sömmerdach – mit aal de Boaadgasten – har man joa keen Tied för sowat. So ok Melkbuur Brauer. Up de Hentuur har he sükk noch een bietji argert, wiel halfpadds noa d’ Meieree bi een lüttjien Boostää Koabelee över de Stroat leech. De Arger doröver wee hüm een poar Stünn’ns – un woll Stükk ov wat stiewe Grog – loater, as he sükk up de Padd noa Huus mook, all laang ut de Kopp floagen.

Dat Denken “Boostää” – dat seet hum oaber woll in d’ Kopp fast, as he twee rode Luchten vörrut dör de Düsternis blenkern seech.

Sien Verstandsweeten woahrschoo hüm: Dodo – pass up, dor is de Boostää ! Seech to, dat du good tüschen de rode Luchten dörkummst.

Süchst woll – un dor har denn een Uul seeten. De Boostää in sien Koppweeten wee gannskeen Boostää mehr up de Stroat – de Aarbeiders ween mit hör Waarkeree laang kloar. De twee rode Luchten vöör hüm, de seeten achtern an Gerd Nimskis hoagelniegelneen Lloyd Alexander. Dor is us Frünnd Dodo denn ok flink achterkoam’n – oaber eers, as he Gerd sien neeän Lloyd düchdich tosoamenstuukt har.© ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Wenn d‘ üm schnakken geit . . .

background-2007670_640

 

 

Wenn d‘ üm schnakken geit . . .

 

Fidi wee een ruhigen – mit siene Wöör kunn he allerdings goaelk levige Biller moalen – wenn he denn moal wat sää.

Dat keem wiers nich alsto foaken vöör, dat he wat ut sükk rutleet – oaber wenn he dat dee, denn seet dat ok. As so een goden Kliester de man an d‘ Müür kleit, wenn wat för Joahren hangen blieven schall.

Am meesten hööch he sükk, wenn he mit Jan Rassmus – de ole Füürtoornkoptein – boaben up de Diekskron seet un de Seel bummeln loaten kunn.

De Damp kruller sükk denn ut dat heete Rookholt in de blau Lücht – in de kloaren Oogen speegel sükk de kruse See – un üm de Worden van Stünn’ns to tell’n dor bruks blossich een Fuust föör.

In sien Jungmannstied wee he geern in d‘ Kaark goahn – van denn ballerigen Paster Gerds kunnen de Glövigen tominnst noch wat mit noa Huus hen nähmen.

Nu weesen hüm de Gottsdennsten to fuchtich. Man sitt in de Riegen holten Banken – man will sükk mit sien Herrgott ünnerhollen un kummt dor rein nich mehr to.

Vöörn steit meesttied een Minschke, de sükk woll noch Paster nöömt – ov he denn noch een is – dor kanns eersmoal an twiefeln.

Wat dor an Sabbelwoater ut sien Halsgattso över de Minschen löpt, geit eenfach nich ünner de Huut. Un wenneer de Vöörstellung to Ennen is, denn steist du up – schküddels di tweemoal un büst allwäär drööch.

Wat een Paster mit siene Wöör verdeelt, dat schull doch tominnst bit annern Sönndach vöörholl’n.

Wünscht hett he sükk ov un to woll moal, an de Pasters Stää dor vöörn to stoahn.

Wenn he dat moal luud denkt, sächt sien Froo: Holl up – mennich een Minsch kunn woll Brand in d‘ Haart kriegen, wenner du ünner d‘ Krüüz anfungst to moalen.

So lett he dat denn – oaber liekers is dat leech, dat soveel Iis in de Minschenharten anwasst.

Vanoabend is Fidi nööcht in een grooden Soal – dor will een bedüdend Minschke Richt in de Koppen setten – dat geit üm irgendwat föör de Gesellschkupp Belangriekes – meenden de Lüü, de de Plakoaten verdeelt hevvt. Wiel man doch joa weeten moot wat in d‘ Welt so los is, hett Fidi sükk breet schloahn loaten, un hukelt nu manken een poar hunnerd Gesichten – de vull Neeschier noa vöörn kieken, Dat see ok jo de Woahrheit nich verpaasen – wenn de antrüllern kummt. Dat Lucht in d‘ Soal schummert – vöörn up de Büün grellt dat up. Fief – särß veerkantich bepakkte Kerls schuven sükk tägensiedich dör de Dören un tüschen sükk de Wiesschnakker.

Fidi froacht sükk, wat dat Theoater schall. Dor is doch Nümms, de de Keerl gefaarlich waarden kunn – un denn so een Upstand. As wenn de Hoabenkoptein van Majorca mit een Iisbräker ünnerwäägens is.

Un denn geit dat los. As koole Rägenschuuren fall’n de Wöör över de Tohörer her – de Ooren köänt gannich mehr kieken för Gebrabbel. Een heeln Stünnen un nägen Euro geit dat so. Wuso nägen Euro frocht dor een? Na – wiel man för dat Klukk Woater ut de lüütji Buddel dree Euro henlärgen moot – un de Röädelmors an dat Katheder hett in de Tied dree Buddels lossüppelt. Endlich trekkt sükk dat Wiesmoaken in de Schnakker sien Halsgatt trüch. Een büld Lüü in d’ Parkett woaken up, wiel dat tomoal so stillich in d’ Soal is.

Van de Siedkantsitter vöörn up de Büühn steit een up – bedankt sükk för de moie Vöördrach – un meent, de Minschen in d‘ Soal näämt doch säker van dat Gehöörde wat mit noa Huus. Joa – sächt Fidi to sien Noaber an d‘ linker: Een grooden Körf vull Kreiuulen hevv ikk infangen – un dor versöök man wat van to moaken.©ee

 

 

 

old-microphone-2290314_640

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Tanten un Verwandten . . .

photo-1859812_640

 

 

Tanten un Verwandten . . .

 

Disse Oart Minschen kann sükk een – wenn he in de Welt stüürt word – joa nich utsöken. Dor mutt man denn so mit tofrää wääsen as dat is. Updrükkt hevvt see dat joa nich vöör d‘ Kopp, de Verwandschkupp, wenn man hör dat eerste moal sücht. Man moot denn as nee Minschke sinnich dor rinklautern – mit de Tied krist denn to weeten, in wekke Riech du hör setten kanns. Een Deel steit vöörnan – dat sünd de Gooden. De annern verdeelt sükk stükkenwies noa achtern. So hevv ik dat ok to weeten kräägen.

Een Tant van mi – een van mien Voader sien Moder hör Deerns – de woahn in Jewer – stuuv boaben de Sükenkass. Dat Mannsbild, wat dorto gehör – wi nöömen hüm Unkel – de wee de Boas van dit Institut. He wee een haartensgoden Kierl, de ok sien Krüüz mit sien Olschke har. Liekers – dat har he sükk joa sülvst up sien Pukkel lächt.

Wi drüssen nich Tant Leni särgen – „Helene“ mussen wi särgen – dor geev see een Hüpen up. Een bäten benaut wee see in d‘ Kopp – wi säen ünner us jümmers: “ See is licht överkandidelt“. Wenn us Ollen us up Böschkupp stüürt harn, üm bi Tant Leni in Jewer wat to beschikken, denn mussen wi ünnern an dat Pingeltau luuken un dornoa fief Trää torüchgoahn. Dormit see van boaben sehn kunn, wokeen dat wee. Sönndachstüüch – wenn d‘ gung noch wat bäters – dat muß man all anhemm’n. Anners leet see us gannich rin – wiel – ünner Sönndachsstoat wee dat nich „Standesgemäß“. So’n plietschen Tant wee dat!

Wat hör ikk dor well bölken? So wat geit joa in een Minsch alleen nich rin! – recht is dat! Dor weesen noch ‘n Stükk ov wat Deerns – de weesen in mien Oogen good – bit up een – de stunn hör Süster in niks noa. Wenn ok up een annern Oart.

In de schlechde Tied har Moder hör een heelen Barch wullen Däkens schunken – för de Kinners, dat de sükk tominnst waarmen kunnen.

Moder har de jüüst van de Serben-Suldoaten in Sengwardöng tägen Schlukk un Fettichkeiten intuuscht.

 Twee Doach loater koamt wi noa een kladderigen Dach dör Oostfreesland schnoabends bi hör in d‘ Köäken rin – un wat seecht wi? Tant Käte sitt mit hör breeden Mors up d‘ Köäkenoaben un is an inbööten. Nä, nä – nich mit Holt ov Törf – mit de wullen Däkens, de Moder hör för de Kinner gääven har. Un wat sächt see to mien Moder, de mit oapen Halsgatt vöör hör stunn, wiel see dat nich foaten kunn wt see dor seech? De Kinners schöält dat doch waarm hemmen.

Kiek – un dat meen ikk mit sünnerboar.

Mennichmoal froach ikk mi, ov dat bi mi noch aal an d‘ richtich Stää sitt – bi so een Verwandschkupp – un bün denn elker Mörgen wäär blied, dat man dat bi mi noch nich sücht!©ee

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

De Plörres…

tux-161391_640

 

.

De Plörres…

 

Vatter –

wat hasse denn getzt wieder füren Plörres jemaach
dat soll ich doch wohl nich trinken
von diese Brühe da liech ich ja flach
un krich nen geschwollenen Zinken

ach so –
dat is nich für mich
dat is füren Versicherungsfritze
der kommt gleich wegen die kaputtene Scheibe inned Klo

wegen dat war der doch schon dreima hier
getzt treibt der dat aber auffe Spitze
wir ham doch keine Vertreterbleibe
oder kommt der vielleicht wegen dat Bier

ich saach dich dat Vatter
fangt nich an zu saufen
so wie beim vorigen mal
dat kost zuvill Geld

du weißt ja
denn kann ich wieder keen Schappi kaufen
un Bello frisst mich dat Blumenbeet kahl.

 

©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

So ‘n lütji Fleech…

housefly-155460_640

 

So ‘n lütji Fleech…

 

So ‘n lütji Fleech de argert mi
sied Stünn’ns all recht dull
wacht man Fleech – glieks hevv ikk di
ikk hevv de Schnuut rein vull

Nu sitt see dor un luurt mi an
as wenn see denkt versöök dat moal
ikk schiet di sowieso wäär an
un du krist mit dien Olsch Schkandoal

Ikk do as wenn ikk hör nich seech
hau to mit luden Knall
droap woll nich de lütji Fleech
man doch de Melkgüüt ut Kristall

Un de Moroal van disset Wark
is meest Tied heel benaut
föölt sükk de Minsch ok noch so stark
bi Fleegen he dormanken haut.

©ee