Veröffentlicht in oostfreesches Platt

So ‘n lütji Fleech…

housefly-155460_640

 

So ‘n lütji Fleech…

 

So ‘n lütji Fleech de argert mi
sied Stünn’ns all recht dull
wacht man Fleech – glieks hevv ikk di
ikk hevv de Schnuut rein vull

Nu sitt see dor un luurt mi an
as wenn see denkt versöök dat moal
ikk schiet di sowieso wäär an
un du krist mit dien Olsch Schkandoal

Ikk do as wenn ikk hör nich seech
hau to mit luden Knall
droap woll nich de lütji Fleech
man doch de Melkgüüt ut Kristall

Un de Moroal van disset Wark
is meest Tied heel benaut
föölt sükk de Minsch ok noch so stark
bi Fleegen he dormanken haut.

©ee

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Een Teegeschicht . . .

tea-2107191_640

.

 

Een Teegeschicht . . .

 

’n half Joahrhunnerd is all hoast dör de Tied lopen – na – woll nich heel – oaber fiefunfüfftich moal dreehunnerdfiefunszäßtich Doagen lirgen doch all tüschen dit Beläven un vandoach. Mien Jungmannstied up Nördernee wee jüüst anlopen.

Wi kreegen in use Läärtied joa nich de Welt an Pinunsen – tein Mark in d‘ eerst Joahr – twintich in d‘ tweede un dartich in d‘ daarte. Dor kunns nich wiet mit spring’n. Also hevvt wi jung Lüü us fix noa Toaarbeid ümsehn. Wiel ikk joa nich so een heel Frömden up dat Eiland wee – mien jüngst Süster har näämich een ächten Eilänner as Keerl – is mi dat Toaarbeid finn’n nich allsto stuur fallen. Bi Melkbuur Meyer keem ikk in Nävenbihüür. Vöör mien Dennst mörgens – un in d‘ Freetied, wenn d‘ denn nödich de. Elker Mörgen üm lokk dree gung dat los mit Omoa Meyer hör oal Doamenrad. An beid Sieden hung een Melkbumm un achtern up d‘ Drachholler stunn  een Klüterkist mit Kees un Botter – un denn man los. Ikk hevv vöör Dach un Dau woll mehr Nörderneer Kökens to sehn kräägen, as mennicheen Minschke Hoar up d‘ Kopp hett. Wiel de Minschen üm de Tied joa noch Minsch sünd, hevv ikk ok een büld anner hoarbösselich Kroam to sehn krägen – dat kanns utlärgen as dat wullt, dat is woll up elker Wies recht. Well dat noch nich sülven beläävt hett, de kann nich weeten, wo moi so ’n bietji Leevde noa d‘ upstoahn is – ov wo lekker ’n heeten Grog üm Klokk veer. In still Stünn’ns loat ikk dat ov un to moal an mien binnerst Ooch vöörbilopen – un denk: Wee dat doch nochmoal so een häntigen Welt. Överall wor man in de Hüüs rinkeem – ok wenn dat man blods in d‘ Achterköken wee – stunn dor ’n Köpke Tee proat. Nä nä – dat is vandoach liekers nich mehr komodich. Pingelwoater ut d‘ Fabrik, joa – villicht ok moal een Schlukk word di anboaden. Oaber kanns dat mitnanner verglieken?  In disse Riech van Teehüüsen stunn een besünnered Huus. As so een Hukeldääken hung dat Efeu över d‘ Huus. Dor – bi Moder Dunkmann, dor kunn rinkoamen wenneer man wull – Trekkpott un Taasen keemen gannich van d‘ Disch ov.

Frömden verkeerden nich bi Omoa Dunkmann – see har keen Koamers to verhüür’n, un Kinners har see ok nich vöörtowiesen – de ween all aal dodblääven. Dat Mannsbild, wat see moal freet har, dat wee up See ovdrunken. Un so wee see blied, wenn moal Bekennden bi hör rinkeeken. Man wee noch gannich recht binnen, denn greep Stine all noa d‘ Teepott – un kunkel di de Taas vull. Dat eerst moal hevv ikk mi rein hööcht – so een moien Klöär van Teefaarf, dat wee rein wat seltens. Noa de eerste Klukk wee ikk in mien Weeten allwär twee Trää noa vöörn koamen. Omoa Dunkmann har keen Tee in d‘ Pott – bi Omoa Dunkmann geev dat Rotwiin ut Taasen. Un wat sää see – wenn man denn een bäten plietsch ut troanich Oogen luur? Drink man – mien Jung – dat is good för d‘ Blood – un ut d‘ Teepott is dat nich so schinant.©ee

Veröffentlicht in Allgemein, oostfreesches Platt

Nördernee . . .

 

 

Nördernee . . .

 

 

Middewääk oabnd seet ik in Sinas Böökerwaarkstää in Jewer – dor dröfft ji ok ruhich moal hengoan – wenn jo jo Padd in Jewer över de Kaarkploatz föört – wat Sinoa Jostes so dor moakt – dor geit een dat Haart up – oaber dat blods so mit an d‘ Kant – also Middewääk oabnd seet ik dor – ’n bietji wat to vertelln – joa joa – ik weet dat ik niks to särgen hebb – ik hebb dat all good mitkräägn – dor ut de tweede Riech – ik hebb dat wenichstens versöcht. Dor wee ok so’n bietji wat van Nördernee mit in. Een Deel van mien Jungmannstied stunn mien Bäed dor – ik wull eers särgen – ik har dor mien Telt upschloan – oaber dat kunn mennicheen woll anners utlärgen. Liekers harn wi wat mit Wichters to doon – ok woll moal ’n bäten mehr – oaber dor schwiech ik över. Mi hett moal een Doam sächt – dat wee mien ingelschen Karakter – ik glööv – see meen wat Gentelemenhaftiges dormit – wenn ik denn so an mi langskiek – ik moot togääven – dor kunn wat mit an wäädn. Wiel – mien Voader wee jo een Saylor. Wat dat eelich bedütt, weet ik bit vandoach nich so recht – oaber dat klingt so moi – fien ik. Harrijeses – nu bün ik all wäär rein van Nördernee ovkoamn – schüldigung. Wenichstens – as ik so’n bietji wat ut mien Besinn’n an disse moie Tied in de Welt lopen leet, kreech ik tomoal een antern. Oach wat – keen Echo – wi sünd doch nich in de Knödelbargen – nä – dor seet in de tweede Riech vöör mi een Froominsch, de lääv mien Geschichten mit – ik kunn dat rein fööln. Un wat keem dorbi rut – see wee mien Tüüch – mien Tüüch, dat ik de Woahrheit vertell. See har in de sülvige Tied as ik up Nördernee läävt. Ik har woll vöördem pathetisch särgen kunnt: Und Gott ist mein Zeuge – dat har mi joa doch nümms glöövt. Tomoal seet dor well, ’n Minschk as du ov du – de har dat mitbeläävt. Gottinää – wat hebb ik mi hööcht. Ik wuur up Schlach ’n Enn’n grötter – mien Moder har woll sächt – Jung – paas up de Böän up. Us Eilandslääven full ok noch jüüst in de sülvige Tied. Ik mach nu nich särgen, wo laang dat her is – denn kunn woll de een ov anner anfangn to räken, wo olld wi sünd. Bi mi is dat liekers engoal – ik seech all sied twintich Joahr ut as tachentich – oaber as een Doam moal sächt hett – mien Gentelemenhaftichkeit. ’n büld Nörderneer Originoals hebb ik joa all van schrääven – de ole Schlachter Wessels – de har Margret – Margret heet näämich mien Tohörerin –  noch in d‘ Kopp. Schlachter Wessels broch noch ’n half Schwien mehr up d‘ Wacht as us Wattföärer Hinnerk Clausen. In sien Gewaltspans kunn woll ’n Beerwoagn Anker schmieten. Wenn Schlachter Wessels för lütt Jungs ut Büks muß, gung he stilkens noa buten up d‘ Hoff. Bi een so’n Gedoo hett hüm denn moal ’n lüütji Jung tokeeken. De Jung kunn sük denn nich verkniepen, vöörn in d‘ Loaden luut to krei’n: Onkel Wessels – ich hab dein Pilimann gesehn. Domoals kunn mennich oal Tant bi sowat woll noch ’n Doalschlach kriegn – nich so Schlachter Wessels. Noa tweemoal Lücht hoaln greep he in d‘ Geldschuuf – un statt Schellns kreech denn lütten Wiesnöäs ’n Doaler. Un wat sää Schlachter Wessels – hier mien Jung – de hest du verdeent – ik hebb dissen Schlawiner näämich all sied twintich Joahr nich mehr sehn.©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Blanke Huut . . .

nude-2035295_640

 

.

Blanke Huut . . .           

 

De Boadtied löpt wäär an – Freikörperkultur –  dat is een Beteeken, dat vandoach hoast niks mehr to bedüüden hett. Dör jeder Kiekkassen – in jedet Blattje springn de Minschenkinner noakend dör de Oalldach. Mit Kinner meen ik nich Janntje un Peter mit Sandschüpp un Emmer – nä, nä – ik meen all mehr de mit puusbakkich Bösten un Strukwaark an d‘ Liev. Wat sünd wi verlüstich goahn, dat wi us nich mehr scheeniern köänt? Drei dat Tiedenrad man ähm een halwich Joahrhunnerd trüch – dor seech dat noch heel anners ut. Ähm vöördem, in dat grotdüütsch Riek mit sien Ideologie van gesunn’n Körper un gesunn’n Geist wee dat för Minschen, de sük geern oahn Tüüchs verlusteerden, nich so stuur. Oaber jüüst wee man dit Denken un Doon van Rassetüchten bediekt, seech man ok niks mehr van blanke Huut. Najoa – de Minschen harn ok woll anner Sörgen – un so’n schmachtich Liev, an de man de Rirbens telln kann, moot man joa ok nich mit Gewalt vöörwiesen. Stükkwies wuur dat oaber joa bäter – un so keem FKK  wäär an d‘ Lücht – wenn ok man achter Richel un mit steensche Regularien. In d‘ grote Land wee dat man blossich an een poar Stäen mögelk. Wiers har dat ok all wat mit Geld to doon – wo anners ween Sylt un Nördernee de Kolonien? Us jung Fenten, de wi so Dach för Dach up dat Prominenten Eiland an knoiin ween, keem dat joa goaelk tomööt. Full dat doch jüüst in de Tied, dat us dat Hoar an d‘ Liev anfung to killern. Veertein Kilometers bit noa d‘ FKK – Düün – dat wee doch för us keen Müür. So steusterten wi foaken an de grode Toafel vöörbi – netso as de Minschen woll vöör över tweedusend Joahrn in dat gelobte Land trukken sünd – dat Land wor Melk un Hönnich van de Bargen leep. So’n bietji wee dat för us woll so. Nich dat de een ov anner nu luut utgielt un röpt: Sodom un Gomorrha – nä, nä – so nich. Dat har aal sien Örnung – moi in schräven Bookstoavens brocht. Gefööln, de schull man denn buten dat Richel loaten. Oaber moal eerlich – kanns een Katt dat musen verbeeden? Ik seech dat Koppschüdden bi jo – kiek – un dat meen ik dormit. Jedeneen wuß ok woll, dat dat Tüüchs buten bleev – un dat Kieken mitgung – blods – wiesenloaten drüffst dat nich. Wat hebbt wi mennichmoal up d‘ Mors Brandbloasen hat, wenn wi up d‘ Buuk leegen – un mit’n Poahl in d‘ Grund fast seeten. Wenn di de Gefööln denn ünner d‘ Huut langs kroopen, drüffst di joa nich ümdrein. To’n tweeden wee dat sowieso schinant – oaber to’n eersten keeken joa Schandarmsoogen boaben van d‘ Peerd, ov nich irgendwons een Knoaken in d‘ Lücht stunn. De harn dat good – de harn över d‘ Middelstgewehr een Uniformbüks. Kanns ok woll särgen, een Oogenklapp för lütt Jehann. För us wee dat foaken leidich – kunn’n wi doch eers wäär upstoahn, wenn us Oogen keen Kattun mehr kreeg’n. Liekers – wi hebbt dat in Koop noahm’n. Tägen de Sünn’nbrand geev dat Bottermelk, un dat Koppfoor kreegen wi ümsünst.©ee

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Rökerfisch . . .

smoked-fish-411485_640

.

 

Rökerfisch . . .

 

 

As jung Kierls up dat Eiland mussen wi joa in de laang Sömmerdoagen tosehn up wekker Oart wi de Oabendstünn’ns in Stükken kreegen.

Allsto stuur is us dat wiers ni nich full’n.

Wenn de een niks wuß, denn full furs een annern in wat wi verhakkstüken kunnen.

Laangwiel wussen wi gannich wo dat Word schrääven wuur.

Bevöör dat denn Tied wuur in d’ Nüst to klautern, leeten wi aal wat wi so up d’ Liist brocht harn, bi use Frünnd Benti ovzakken.

Bent har van sien Oal de Tankstäe an d’ Hoaben övernoahmen – man kann ok woll särgen, he har een Goldgruuv arft.

Dat is hüm oaber ni in de Kopp stäägen. He bleev jümmers so as wi, de wi meest niks harn as us Tüch an d’ Liev.

Aal poar Doach de Bent rökern. Dor har he een Schlach van wäch. Smutoal un Seetung kunn wi us joa nich leisten – dat wee föör us joa feel to düür.

Oaber dat de ok heel nich nödich.

Eenmoal in d’ Wääk keemen de Hollander Kutters un leeten hör Fanggood up Nördernee trüch.

Wat van de Fischken föör de Gastenhuusköäkens nich grood genooch wee, dat kreech Bent upto.

Dat wee dat Futter föör us. Wenn he de Bifang  rökert har, denn kreegen wi een Butt ov ‘n lütten Stint woll vöör ‘n Gröschke. Dat kunn dat bi us denn noch nett lieden.

Bit wi denn noa een heeten Sömmerdach moal wäär bi Benti tosoamen seeten. Wi harn de Dach mit aal Jungs een bäten Glück hat un düchdich Schlikkergeld kräägen.

Nu kunn dat wat lieden. De Hollanders wesen jüüst dor wäst. Bentis Rökerschkapp hung vull.

Een van us har tomoal een grandiosen Idee: Rökerfischk äten – un well an meesten dorvan upkunn de wee de Boas.

Dree Beer harn wi ok woll all drunken, un so wee dor keen een de dor wat tägen har.

Nu gung dat los – de Rökerschkapp oapen un de waarme Butt leep dör us Halsgatt as niks Goodes. Wi hevvt us aal mitnanner niks doan – so bi dartich Stükk föör elker Jungkeerl wee Fieroabend. Mehr wull eefach nich andoal. Bi nümms.

Dat wee oaber ok vöör lange Joahren mien letzten Rökerfischk.

Twee Doach is us heele Drufel Jungs nich van d’ Dönnerbalken rünnerkoamen.©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Een Originoal . . .

peasant-482727_640

.

.

 

Een Originoal . . .

 

 

De Welt verlüßt an Buntheit – nich de grode Woahnploatsen – nich de luuden Milljon’nmetropoln mit hör Köälnstofflucht un de dusend Fensters in een Riech – mit dat noakend Fleesch un de Colamoroal. De lütji Dörpen – dat wiede Land blöd’t ut. Söök man een Tant Emmoa-Loaden mit ’n Gurkenfatt un Schuufens för aal de Olldachsklüterkroam – kiek man ut noa hukelige Krööch, wor de Piependamp van hunnerd un mehr Joahr an d‘ Böän sitt – wor de Krööger Moin sächt un mit fief Wöör söben Biller moalt – wor noch een in d‘ Hörn sitt un mit sien Trekkbüdel Musik moakt van de di nich de Oorn van d‘ Kopp faalt. De Karakterkoppen mit binnerwendige Ekken un Kanten word’n minner. de Lüü köänt vandoach bäter mit Kompjuter un Läptop ümgoahn as mit tohörn un denken. Is noch gannich so laang Tied her, dor geev dat noch Originoals – so as Fritz Buschker in Wiefels, de van sük meen dat he bekennder wee as Jesus – ov  Thedi Busker – de ole Hoabenkoptein up Hooksiel, de stoadich Busten in d‘ Tuung har. Foahrmann Makki Bothe – för Generatschon’n van Jewers Kinner de Sünnerkloas – hört ok in disse Riech. een heel besünnerd Originoal seet up dat Eiland Nördernee – weeten ji noch, de ji dorbi west sünd? Glieks achter d‘ Denkmoal – Hinnerk Klausen – de ole Wattföörer – tweemeter hoch un een meter sömszich an d‘ Siedelskanten. Wenn Dokter Stiekelwier moal weeten wull, wat Hinnerk so an Läävendgewicht up de Wacht broch, muß de Melkbuur mit sien Dreeradkuffi dorher un mit Hinnerk noa Spedi-Fischker sien Veewacht to. Dreehunnerdfüfftich Pund wies de Wachtbalken meist an. Hinnerk har woll een Stüürmannspatent – oaber nich för een Landfoahrtüüch – Kutterkoptein wee he moal wäst. Up d‘ Drööchte dee dat för hüm een oled Doamenrad – dat wee Boojoahr nägenteinhunnerdsöben. Gritzner kunns dor noch an läsen. So’n neemodsched Rad har woll noa d‘ eerst bestiegen de Flöägels hangen loaten. Nich so Hinnerk sien Neimaschin – as he jümmer sää. Hinnerk we een Wattkünnigen up eegen Räkning – sien Kantor har he jümmers bi sükk bi. Twee Gewaltstaaschken hungen an beid Sieden bi d‘ Lenkstaang andoal – un wenn dat in d‘ Watt gung har he de in d‘ Füüsten. „Dor sünd wichtich Papiern in“  – dröän he mit sien rüsterk Iisenstiäm – wenn moal een partuu weten wull. wat in de Reisekuffers in wee. Schooster Holtenspieker har oaber ok een poar Glanzstükken van Läertaaschken moakt – dor kunn een Seemann dreemoal mit ovsupen – dat Läer wur blods bäter. Kiek – un wenn he denn mit so Stükk ov wat Boadgasten dör d‘ Watt stöäkel – he jümmer as so’n Oant vöörnwäch un de annern in’n Drufel achter hüm an – to vertell’n wuß he wiers genooch – drei he aal poar hunnerd Trää sien Nakk sinnich noa achtern – wies mit sien Ballerschüppen van Hann’n in d‘ Lücht – un hier – un nääman – un sowat seltens – keem denn ut sien Schwienskopp mit de lütt Mütz dorup. Füfftich Koppen dreiden sük netso noa achtern un pliesten in de Häven. Jedeneen wull niks van dat verpassen, wat dat dor gannich to sehn geev. In een Klukk har Hinnerk achter d‘ Rüäch van de Kiekers een Buddel Beer ut sien Kantortaasch losmoakt – un noa een Gewaltsbölk keem denn: Lüü – nu is d‘ to loat – nu is niks mehr to sehn – loat us man wiidergoahn.©ee

 

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Breet as een Muulporch.

art-2335729_640

.

 

Breet as een Muulporch.

 

Dat wee för mi moal wär so een richtigen Dwarßlöpermörgen. De Nacht wee man heel kört west. Eelich wee dat gannskeen Nacht wäst – tominnst nich mit Schloaperee un so. Bit Klokk een har dat Tschingderassabum in d’ Hotel andüürt, un denn mussen wi joa noch ähm bi Jonny Matz rinkieken. Een Ovvszakker vöör d’ schloapengoahn – de muß dor noch her. As dat so is mit jung Keerls hör Verstand. Noa dat veerde ov fiefte Beer wee denn tomoal keen Tied mehr, um in d’ Nüst to krupen. För mi up jederfall nich. Ikk muß mien tweede Boahntji anträden – ikk muß, so as elker Mörgen ok, up Melktuur. Omoa Meyers oled Doamenrad luur all up mi. Well sowat allmoal beläävt hett, de weet wu lang sükk een Stünn’n hentrekken kann. An anner Doagen kanns dorut verrafftich dree van moaken.

Bit up een half Pund Quark, dat ikk in mien Kiddeltaaschke mit een Bääker suure Melk vermenguleert hevv, is denn ok niks wiider scheeflopen. Tominnst bi mi nich. Oaber bi Lui Brinkmann. Lui Brinkmann wee een van dree Melkbuurn up d’ Eiland. Een Kolleech van mien Boas sotosärgen. Ikk seech Lui all van wieden in d’ Doamenpadd  vöör Wallenta sien Klüterloaden üm sien Dekawupptich ümtoweih’n. Ji mooten weeten, Lui Brinkmann de kunn man nich översehn. Lui wee as so’n Iisboar – so hoch, so breet, so gries un so brummich.

Dat wee een heel unkomodigen Tied hüm an disse Stää to sehn. Wi droapen us eelich elker mörgen in d’ Jann-Berghuusstroat. De Schnuutklapp van Lui sien DKW stunn in Hängen oapen. De Kielreem hung dor bi lang. Un dat jüüst vöörmörgens, wo ikk su all to loat bün – grummel he in sien Boart. Golden Hochtied harn see fiert – bi de Noabers.

So’n tweien Kielreem wee joa an un för sükk keen grood Mallör – wat een richtigen Melkbuur wee, de har sowat aal bi sükk. So ok Lui Brinkmann.

He har de Reem ok all in d’ Füüsten – de kunns oaber in sien Gewaltspranken van  Ballerschüppen gannich sehn.

De Reem rup up de groode Schiev an de Maschin – düchdich trekken över de Anloater – un noch mehr trekken bit noa d’ Luchtmaschin. Kiek – un dor wull dat Deert nich so richtich över wäch. Oaber nich mit Lui. Lui hett de Reem mit sien breeden Duum’n ähm in Richt brocht. Dat hett he ok good henkräägen – blossich sien Duum – de har een rundum dör de Reem’nschiev mitmoakt. Jawoll – dat Deert van Dekawupptich leep wär – oaber Lui sien Duum – de wee breet as een Muulporch  in d’ Hochtiedsnacht.©ee

 

 

 

Veröffentlicht in Ikk besinn mi, oostfreesches Platt

Biller van domoals . . .

 

.

 

Biller van domoals . . .

 

Dat wee in de Ingangstied van de füfftiger Joahren. Wenn ikk strullen muß bruks ikk blossich van ünnern dör de Bükspiep langen – dat heet, ikk har noch körte Büksen an.

De eerste komodich laang Büks geev dat to d‘ Konfirmatschon. Dat stunn woll nargens so schrääven – oaber dat wee so. Netso drüffen de Deerns eers noa de Insächnung hör Flechten ovschnieden loaten.

Bi de Deerns hett dat – besünners in denn Tiedenwessel noa de tweede Weltkreech – mennich Troanen köäst.

Man – wat wee dat een Spillwark, wenn wi in d‘ School de Deerns, de vöör us in d’ Banken seeten, de Flechten tosoamen knütt harn.

Vöör besünners moi Hoar, dat foaken bi de Wichters bit över de Mors gung, kreegen see bi de een ov anner Hoarschnieder noch Doalers.

Meest ween dat de eersten eegen Pinunsen. Vertell dat moal een van de jung Lüü vandoach. Wenn see di nich een Vöägel wiesen denn büst d‘ noch good dorbi wächkoamen.

In disse Tied moken wi us up de Padd – Moder un ikk.

De Richtung wee wäär Oostfreesland. Jüüst so as in de Joahren bit nägenteinhunnerdtachunveertich – blods ditmoal seet ikk nich mehr in de Körf vöörn an d‘ Rad – un Moder har keen Fracht van Tee un schwaartbraanten Schlukk – üm de see trillern muß.

Ditmoal wee dat ok nich doarüm todoon Kerl un Kinner över Woater to hollen – ditmoal muß Moder hör Moder bistoahn.

Bi us in d‘ Stadthuus ween s‘ to de Tied all aal utfloagen.

Mien Süsters un Bröers fluttern up eegen Flöägels dör de Welt – mien Voader leech sied tweeunfüfftich up d’ Kaarkhoff ünner de Grund – un Oma bruks Hülp.

See har dat woll nich froacht, oaber Moder har een Nöäs dorför, wenn dat bi annern irgendwons kniepen de.

Oma har de fiefunszömzich all achter sükk, un dat wee bi hör in d‘ Huus nich mehr so, as jünger Minschen dat woll geern seecht.

Moder sää, wenn ikk hör nu nich to Hülp koam, denn kummt see verrafftich in hör eegen Schiet üm.

Oma wee een oarigen Minsch – nich dat man dat jüüst up dat eerste kieken sehn kunn – nä – oaber see har Hoar nich blods up d‘ Kopp sitten – noch mehr Hoar har see binnerwendich – up de Tann’n.

Mien Unkels un Tantens un Veddern un Kusin’n woanden tomeist in een Drufel üm hör to – see wull oaber nümms van de Aarfschliekers bi sükk hemm’n.

Nümms drüff hör in dat Huus koamen – aal wullns hör doch blossich beklauen – meen see. Un see sää dat ok luut un düdelk jeden een – ov een dat nu hören wull ov ok woll nich hören wull!

Wiel Oma hör Kinner tiedläävens so stilkens as Kapitoal un Hannelswoar ankäken hett – un hör Kinner in d‘ Huus ok woll düchdich ünner hör lieden mußt harn – gung’n de meesten Omas ole Doach krüzwies an d‘ Achtersten vöörbi.

Verstoahn kunn Mama dat ok woll – see har joa sülvst genooch ünner hör Moder läden.

De Glieven, de Oma hör Dochter in d‘ Jungwichterstied mit ‘n Füürhoaken bibrocht hett, de kanns vandoach noch bekieken.

Man – dat Elend bi hör Moder mitankieken, ov eenfach wächkieken – dat kunn see nich. Ikk hör dat noch – as wenn see dat güstern sächt hett: Dat is doch mien Moder!

Un so weesen wi wäär up Tuur noa Oostfreesland – Moder hör Rad wee boaben bi Jan Peters up d‘ Dakk fasttüddert, un wi seeten moi waarm in dat Binnerste van de schulige Onibus.

Hoagel un Rägen klöäter up dat Blikk, as wenn twintich Trummellüü togaang weesen.

De ole Diesel har woll noch so’n bäten Holtgas in d‘ Nöäs, dat hüm joahrenlang Stöän to foahren gääven har.

He schnükker un pruust un pulter vöör sükk hen – as wenn he Asthmoa har un jeder Minüt starben wull.

An dit Gedoo hett sükk oaber nümms keert – dat simuläär de Maschin all sied Joahren.

De Minschen in d’ Onibus hööchten sükk över de Waarmte, de de Maschin van denn olen Klöäterkassen ovgeev. Wenner dor ok so’n bietji Öölstoom manken wee, dat moak niks ut.

Ut tein Piepen un dree Zigaarn keem de Damp noch dorto – un denn wee d‘ hoast so as bi Oma, wenn de Schösteen nich trekken wull. Komodich waarm – heel gemütlich un mit de richtige Röäk in d‘ Lücht.

In Sandhörst wee d‘ up Schlach vöörbi mit dat moie Lääven – wi mussen utstiegen! Jan Peters jükel de anner Kant andoal.

Dat Foahrrad keem van d‘ Dakk – Kuffer un Taaschken up d‘ Rad fastmoakt – un denn man los.

Särß Kilometers to Foot noa Bernuthsfeld.

Mit dat Wäär wee dat netso, as woll in Afrikoa tüschen de Drööchtieden – dat goot as ut Emmers.

De hunnerd Meter bit an d‘ Landroat sien „Schlött“ vörbi ween wi all dörnatt.

Ikk weet nich wulaang ikk noch dorvan dröömt hevv, eemoal in so een Huus to woahnen.

Mi gung dat joa noch eenigermoaten ov – ünner mien Suldoaten Rägenkeep – oaber Moder hör moie Krimmertmannel wee noa een lütt Setji so schwoar van Nattichkeit, dat see de uttrukken hett, un up Ünnerst wiiderlopen is.

Bi Tant Schoaper in hör lüütji Klüterloaden stunn’n wi eers moal een tiedlang drööch. Ikk kreech sogoar een ächten, utwussen Köpke Tee – dat Köpke sitt in mien Besinn’n noch jümmers as een dikken Knütt mit een Schleuf.

Wi weesen joa ok keen Frömden – Moder un Tant Schoaper ween bit to d‘ Währung dör de Schwaarthannelee mitnanner verbandselt wäst. Sükkse Verbinnung’n överduren Tieden. Tominnst in Oostfreesland.

Tant Schoapers Kolonioalwoarenloaden wee de Stää wor dat Lääven van de Gemeente tosoamenleep – domoals.

Inkopen kunnen de Lüü joa noch an een büld anner Stäen. Schienfattölich – Petroleum wee dat nich – Steenköälenteerölich stunn dorup – geev dat in een wieden Ümto man blossich bi Tant Schoaper. Un well bruks keen Lucht in sien Schienfatt.

Moders dreehunnerdpunds Krimmertmannel bleev bi Schoapers to dröögen.

Harm Schoaper nööm een Kleppermannel sien eegen – up wecke Oart un Wies he an sowat heel figelinsched in disse Tied koamen wee, dat stunn dor nich anschräven – liekers, Moder muß de Rägenmannel övertrekken. Harm Schoaper sien Gummistävels kunn Moder sükk woll in ümdrein – oaber mit dree Poar Wullstrümpen övernanner kunn see dor tominnst in lopen.

Ikk har joa Gummistävels an – mien Footen de weesen drööch. Moders Schootüüchs wee dorbi sükk uptolösen. De Schoo seegen woll ut as wenn see ut Läär weesen – oaber dat wee blossich Fassade – in Russland nömden see dat in de Zarentied Potemkin sien Dörpen – de Schoo ween ut Pappmaschee. Ikk glöv, dat Hinkebeen Goebbels har de noch in d’ Welt sett.

So utstaffeert trukken wi beid wiider up Bernuthsfeld to. Vöör de särß Kilometers hevvt wi denn bold veer Stünn’ns brukt. Dat kann sükk vandoach van de jungen Lüü hoast keeneen mehr vöörstellen – van Voslapp noa Auerk een ganzen Dach ünnerwäägens.

As wi bi Oma up d’ Warf rupdreiden, wee dat all schummerdüster. Moders Moder wuß woll dat wi keemen – luuren de see oaber liekers nich up us. Niks wee mit een moi Köpke Tee un een frünnelk Moin. See leech all laang in hör Butz – see wee netso as jeder Oabend mit de Hööner up d‘ Rikk goan.

Gnadderich un granterk wee see an futern, dat wi eers so loat keemen – wi harn us woll bi d’ Lüü rümdreeven meen see.

Na – dat woahnen bi Omoa dat fung joa good an!©ee

Veröffentlicht in oostfreesches Platt

Moin, Geburtsdachskind . . .

birthday-1114056_640

 

.

Moin, Geburtsdachskind . . .

Wo föölt man sük denn so mit szäßtich –
ik much dat woll geern weeten,
is dat Denken ok heel bestich –
ov kunn man sük noa d’ Moand henscheeten?

In ‘n lütten Sett bün ik ok so wiet –
drüm machst Du mi vertell’n,
is dat dornoa een gooden Tied –
ov leeger noch as Kuusenkell’n?

Nu kanns Du särgen – tööv man off –
du schasst dat all belääven,
dat is för mi blods Wulkenstoff –
as blenkern boaben in d’ Hääven.

Ik maark , Du büst noch nich so wiet –
büst sülben noch an schnüstern,
dat is joa ok ‘n malln Tied –
büst szäßtich eers sied güstern.

©ee

.

sunset-2001877_640